Uzasadnienie
W. w W. (dalej też jako skarżąca) wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] stycznia 2015 r. nr [...]. Zaskarżoną decyzją organ na podstawie art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2013 r., poz. 627 ze zm.) uchylił decyzję Prezydenta m. W. z dnia [...] września 2014 roku wymierzającą skarżącej karę w wysokości 5 760 złotych za zajęcie bez zezwolenia pasa drogowego i przekazał ww. organowi pierwszej instancji sprawę do ponownego rozpatrzenia.
W skardze zawarty został wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W jego uzasadnieniu wskazano, że wykonanie decyzji polegające na ponownym przekazaniu sprawy do rozpatrzenia organowi pierwszej instancji spowoduje możliwość powstania nieodwracalnych skutków. Skarżąca może bowiem zostać ponownie zobowiązana do uiszczenia kary, co niewątpliwie stanowi dla niej znaczne obciążenia finansowe.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności.
Art. 61 § 3 p.p.s.a. stanowi natomiast, że po przekazaniu sądowi skargi, Sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w art. 61 § 1 p.p.s.a., jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Jednakże, zanim Sąd przystąpi do badania, czy w sprawie istnieją uzasadnione przesłanki do wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu, należy ustalić, czy przedmiot zaskarżenia nadaje się do wstrzymania, a zatem czy decyzja jest wykonalna. Instytucję wstrzymania wykonania aktu lub czynności można zastosować bowiem tylko wówczas, gdy dany akt lub czynność posiada atrybut wykonalności. Przez pojęcie wykonania aktu administracyjnego należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie egzekucji do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w tym akcie. Nie każdy bowiem akt administracyjny kwalifikuje się do tak rozumianego wykonania, a co za tym idzie nie każdy wymaga wykonania. W orzecznictwie sądów administracyjnych ugruntowany został pogląd, że nie kwalifikuje się do wykonania akt administracyjny nieprzyznający uprawnień i nie nakładający obowiązków, które wymagałyby wykonania.
W rozpatrywanej sprawie wnioskiem o wstrzymanie wykonania została objęta decyzja SKO w W. uchylająca decyzję organu I instancji w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej i przekazująca mu sprawę do ponownego rozpatrzenia.
Taka decyzja nie wywołuje skutków materialnoprawnych, lecz ma jedynie charakter procesowy. Decyzja wydana na postawie art. 138 § 2 ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego nie nakłada na strony postępowania żadnych obowiązków, ani nie nadaje jakichkolwiek uprawnień.
Nie można zatem takiej decyzji zaliczyć do kategorii aktów administracyjnych objętych zakresem postępowania o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu.
Mając na uwadze powyższe na podstawie art. 61 § 3 i 5 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak w sentencji.