Uzasadnienie
Główny Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia [...] lutego 2013 r. nr [...], po rozpoznaniu wniosku J. R. (nazywanego dalej "skarżącym") o ponowne rozpatrzenie sprawy, utrzymał w mocy decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] grudnia 2012 r. [...] nakładającą na stronę karę pieniężną w wysokości 3.000 złotych z tytułu nieuiszczonej opłaty elektronicznej za przejazd pojazdem o nr rej. [...] w dniu [...] grudnia 2012 r. po autostradzie [...].
Pismem z dnia 1 marca 2013 r. skarżący wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na ww. decyzję, wnosząc o wstrzymanie jej wykonania.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., nazywanej dalej "p.p.s.a."), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże, stosownie do art. 61 § 3 p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w art. 61 § 1 p.p.s.a., jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Sąd, wydając orzeczenie w omawianym przedmiocie, powinien swoje rozstrzygnięcie oprzeć zarówno na ocenie wniosku strony skarżącej, jak i na materiale dowodowym zgromadzonym w aktach sprawy, w aspekcie wystąpienia, bądź też nie wystąpienia, przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu, tj. niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Co prawda skarżący nie uzasadnił wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji, jednakże Sąd, stosując się do zasady, że jego rozstrzygnięcie winno opierać się na materiale dowodowym sprawy, uwzględnił wyjaśnienia skarżącego podane we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy z dnia 21 grudnia 2012 r., z których wynika, że skarżący posiada wielodzietną rodzinę (jest ojcem pięciorga dzieci) i osiąga niskie dochody.
Informacje te w powiązaniu z faktem, że na skarżącego, oprócz kary 3.000 złotych nałożonych zaskarżoną decyzją, nałożono jeszcze dwie kary w łącznej wysokości 6.000 złotych (sprawy o sygn. akt VI SA/Wa 1053/13 i VI SA/Wa 1054/13), co daje w sumie kwotę 9.000 złotych, pozwoliły Sądowi uznać, że w sprawie istnieje prawdopodobieństwo wystąpienia przesłanek, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. i na tej podstawie orzec jak w sentencji postanowienia.