Uzasadnienie
Skarżący – J. P. wniósł skargę na decyzję Prezydenta [...] z dnia [...] lipca 2011 r., nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za niedopełnienie obowiązku zgłoszenia organowi licencyjnemu zmiany danych.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o odrzucenie skargi wskazując, że w sprawie niniejszej Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] wydało decyzję z dnia [...] września 2011 r. nr [....] utrzymującą w mocy decyzję z dnia [...] lipca 2011 r., nr [...].
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z treścią art. 52 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) – cytowana dalej jako "p.p.s.a.", skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy zaś rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. W myśl art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. Sąd odrzuca skargę jeżeli jej wniesienie jest niedopuszczalne.
Zgodnie z art. 95a ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (tekst jednolity Dz. U. z 2007 r., Nr 125, poz. 874 z póżn. zm.) kto, będąc przedsiębiorcą nie zgłasza na piśmie organowi, który udzielił licencji, wszelkich zmian danych, o których mowa w art. 8 ust. 2, w terminie 14 dni od dnia ich powstania podlega karze pieniężnej w wysokości 1.000 zł. Kary, o których mowa w ust. 1, nakłada w drodze decyzji administracyjnej organ właściwy w sprawach udzielenia licencji. Od decyzji o nałożeniu kary pieniężnej, o której mowa w ust. 2, przysługuje odwołanie do organu nadrzędnego w stosunku do organu, który karę nałożył, w terminie 14 dni od dnia doręczenia przedsiębiorcy tej decyzji (art. 95a ust. 3 tej ustawy).
W niniejszej sprawie Prezydenta [...] decyzją z dnia [...] lipca 2011 r., nr [...] nałożył na skarżącego karę pieniężną na podstawie przepisu art. 95a ust. 1 pkt 1 i ust. 2 ustawy o transporcie drogowym. Po rozpatrzeniu odwołania skarżącego, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] wydało decyzję z dnia [....] września 2011 r. nr [...] utrzymującą w mocy decyzję z dnia [...] lipca 2011 r., nr [...]. Następnie skarżący wniósł w dniu [...] marca 2016 r. pismo zatytułowane "skarga", które było skierowane do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, a przesłane za pośrednictwem Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...].
Sąd analizując treść skargi z dnia [...] lutego 2016 r. wezwał skarżącego do wyraźnego określenia przedmiotu zaskarżenia. Skarżący w piśmie z dnia [...] kwietnia 2016 r., wskazał, że przedmiotem skargi jest decyzja Prezydenta [...] z dnia [...] lipca 2011 r., nr [...].
W piśmiennictwie utrwalony jest pogląd, iż skarga do sądu administracyjnego nie jest konkurencyjnym środkiem zaskarżenia decyzji wobec prawa odwołania. Na drodze postępowania przed sądem administracyjnym mogą być zaskarżone wyłącznie decyzje ostateczne. To ograniczenie wynika z zasady dwuinstancyjności (art. 15 k.p.a.), która ma pierwszeństwo przed zasadą prawa skargi do sądu (patrz. B. Adamiak. J. Borkowski., Kodeks postępowania administracyjnego - Komentarz, Warszawa 2005, s. 570). Stwierdzić zatem należy, iż wniesienie w przedmiotowej sprawie skargi na decyzję I instancji nastąpiło bez wyczerpania przewidzianych prawem środków zaskarżenia w niniejszej sprawie, a więc z naruszeniem trybu przewidzianego w art. 52 § 1 i 2 p.p.s.a., co stanowi o jej niedopuszczalności. Nadmienić należy, iż w omawianej sprawie skarżącemu przysługiwało prawo wniesienia skargi do sądu administracyjnego na ostateczną decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] września 2011 r. nr [...]. Skarżący w pouczeniu tej decyzji został w sposób prawidłowy pouczony o trybie i terminie do wniesienia skargi do Sądu, czego jednak nie uczynił.
Stwierdzić zatem należy, iż wniesienie skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Prezydenta [...] z dnia [...] lipca 2011 r., nr [...] nastąpiło bez wyczerpania przewidzianych prawem środków zaskarżenia w niniejszej sprawie, a więc z naruszeniem trybu przewidzianego w art. 52 § 1 i 2 p.p.s.a., co stanowi o jej niedopuszczalności.
Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 52 § 1 i 2 w zw. z art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a. postanowił jak w sentencji.