Uzasadnienie
Uzasadnienie:
Pismem z dnia [...] maja 2016 r. skarżący J. M. prowadzący działalność gospodarczą pod nazwą I. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z dnia [...] stycznia 2016r. Zaskarżoną decyzją organ unieważnił udzielone na rzecz skarżącego prawo ochronne na znak towarowy "Trening Zastępowania Agresji (ART.) o numerze [...]
W skardze skarżący zawarł wniosek o wstrzymanie zaskarżonej decyzji. W jego uzasadnieniu wskazał, że wykonalność decyzji pozbawi go prawa wyłączności na korzystanie z chronionego znaku towarowego. Wykorzystywanie tego znaku przez inne podmioty może spowodować niepowetowaną szkodę dla skarżącego. Będzie ona nienaprawialna, gdyż stosowanie tego znaku przez wiele konkurencyjnych podmiotów mogłoby spowodować utratę renomy tego znaku oraz utratę jego zdolności odróżniającej. Szkoda nie będzie mogła być zrekompensowana, bowiem skarżący nie będzie miał roszczeń do podmiotów używających znaku towarowego w okresie między wydaniem decyzji unieważniającej a jej uchyleniem.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. – dalej ppsa) zasadą jest, że wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Sąd natomiast może, na wniosek strony, wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (art. 61 § 1 ppsa). Ciężar dowodu leży przy tym po stronie wnioskodawcy, który powinien przynajmniej uprawdopodobnić, że w jego przypadku spełnione zostały przesłanki wskazane w powołanym przepisie. Wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności należy więc poprzedzić analizą przedstawionego przez wnioskodawcę uzasadnienia pod kątem spełnienia przesłanek wskazanych w powołanym wyżej przepisie art. 61 § 3 ppsa.
Ocena ta jest możliwa i w dużym stopniu zależy od argumentacji przedstawionej we wniosku złożonym przez stronę. Brak uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji uniemożliwia jego merytoryczną ocenę (por. postanowienie NSA z 18 maja 2004 r. – FZ 65/04). Argumentacja takiego wniosku musi więc być odpowiednia – tzn. w sposób przekonywujący pokazująca konkretne relacje pomiędzy brakiem wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji a wystąpieniem zagrożeń z art. 61 § 3 ppsa, czyli niebezpieczeństwem wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
W niniejszej sprawie skarżący wskazał, że wykonanie decyzji pozbawi go wyłączności na korzystanie z chronionego znaku towarowego. Wykorzystywanie tego znaku przez inne podmioty w sytuacji, gdyby doszło do wydania wyroku uchylającego zaskarżoną decyzję może spowodować niepowetowaną szkodę dla skarżącego. Będzie ona nienaprawialna, gdyż stosowanie spornego znaku przez konkurencyjne podmioty może spowodować utratę renomy tego znaku oraz utratę jego zdolności odróżniającej. Szkoda ta nie będzie mogła zostać zrekompensowana, ponieważ skarżący nie będzie miał roszczeń do podmiotów używającego znaku towarowego w okresie między wydaniem decyzji unieważniającej a jej uchyleniem.
Należy jednak zaznaczyć, iż do wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków nie jest wystarczający sam wywód strony.
Uzasadnienie takiego wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy. Jego twierdzenia powinny być poparte dokumentami źródłowymi, zwłaszcza dotyczącymi jego sytuacji finansowej oraz majątkowej (tak J.P. Tarno w Komentarzu do ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, wyd. LexisNexis z 2006 r., str. 188).
We wniosku skarżący nie przedstawił natomiast żadnych okoliczności potwierdzających fakt, iż konsekwencją wykonania zaskarżonej decyzji dla sytuacji skarżącego na rynku byłoby wywołanie niebezpieczeństwa wyrządzenia mu znacznej szkody. Same bowiem gołosłowne twierdzenia niepoparte dokumentami źródłowymi nie mogą być uznane za wykazanie przesłanek z art. 61 § 3 ppsa.
Mając na uwadze powyższe, Sąd na podstawie art. 61 § 3 i 5 ppsa orzekł, jak w sentencji.