Uzasadnienie
Do skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] stycznia 2013 r. utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta m. W. z dnia [...] września 2012 r. o wymierzeniu kary pieniężnej w wysokości 26 769,18 zł za zajęcie z przekroczeniem terminu określonego w zezwoleniach, pasa drogowego drogi powiatowej od 01.01.2011 r. do 20.12.2011 r. – skarżąca spółka M. S.A. załączyła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.
Skarżąca podała, że wobec konieczności zapłaty wysokiej kwoty zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia jej znacznej szkody majątkowej, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia oraz spowoduje trudne do odwrócenia skutki.
Ponadto skarżąca wskazała, że wpłata kwoty wynikającej z zaskarżonej decyzji nie została zaplanowana w jej planie finansowym na bieżący rok, a jej wydatkowanie wpłynęłoby negatywnie na bieżącą sytuację finansową skarżącej spółki, poprzez zaburzenie płynności finansowej, co z kolei rodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia jej znacznej szkody majątkowej i spowoduje trudne do odwrócenia skutki.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje
Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 t.j.), dalej jako "p.p.s.a.", katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest zamknięty. Sąd uprawniony jest do uwzględnienia wniosku, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Obowiązek przedstawienia okoliczności, które pozwolą sądowi na dokonanie oceny, czy spełnione są przesłanki uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności spoczywa na wnioskodawcy. Do wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków nie jest wystarczające samo stwierdzenie strony. Uzasadnienie takiego wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest w stosunku do wnioskodawcy zasadne (por. postanowienie NSA z 9 września 2010 r., sygn. I OZ 671/10).
Rolą Sądu nie jest poszukiwanie dowodów na poparcie twierdzeń wnioskodawcy, albowiem to na nim spoczywa obowiązek szczególnie wnikliwego uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu, tak aby przekonać Sąd o zasadności zastosowania ochrony tymczasowej (por. postanowienie NSA z dnia 6 marca 2012 r. sygn. akt I OZ 116/12).
Przenosząc te uwagi natury ogólnej na grunt rozpoznawanej sprawy, stwierdzić należy, że skarżąca wbrew ciążącemu na niej obowiązkowi, nie wykazała zaistnienia ustawowych przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W szczególności nie stanowi o wykonaniu tego obowiązku - gołosłowne twierdzenie skarżącej, że zapłata niezaplanowanej kwoty z tytułu nałożonej kary pieniężnej zaburzy jej płynność finansową, przez co zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia jej znacznej szkody majątkowej i spowoduje trudne do odwrócenia skutki.
Zauważyć przy tym należy, że każda decyzja administracyjna zobowiązująca do uiszczenia należności pieniężnych pociąga za sobą dolegliwość rodzącą określony skutek faktyczny w finansach zobowiązanego do ich uiszczenia, a ponadto wykonanie świadczenia pieniężnego nie wywoła nieodwracalnych skutków, gdyż ewentualne uchylenie przez sąd zaskarżonej decyzji spowoduje konieczność zwrotu należności.
Jednocześnie należy nadmienić, że brak przesłanek do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji nie przesądza o losie skargi, którą Sąd podda odrębnemu badaniu pod kątem zgodności z obowiązującym porządkiem prawnym. W postępowaniu, którego celem jest udzielenie ochrony tymczasowej, nie ocenia się zgodności z prawem kwestionowanego aktu, a wyłącznie wystąpienie przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a.
Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 61 § 3 i § 5 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – orzekł jak w sentencji.