Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją Główny Inspektor Transportu Drogowego utrzymał w mocy decyzję Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego w [...] z dnia [...] stycznia 2010 r. nr [...] nakładającą na M. S. prowadzącego działalność gospodarczą [...] z siedzibą w [...] (dalej: skarżący) karę pieniężną w wysokości 8.000 złotych za wykonywanie transportu drogowego pojazdem niezgłoszonym do licencji.
Powyższe rozstrzygnięcie zapadło w następującym stanie faktycznym i prawnym.
W dniu [...] października 2008 r. przeprowadzono kontrolę drogową pojazdu marki [...] o nr rej. [...] i naczepy marki [...] o nr rej. [...] w miejscowości [...] DK nr [...], podczas, której kierowca nie okazał do kontroli wykresówek urządzenia rejestrującego za okres od dnia [...] września 2008 r. do dnia [...] października 2008 r. Kierowca okazał do kontroli wypis z licencji nr [...] na wykonywanie krajowego transportu drogowego rzeczy.
W toku postępowania wyjaśniającego strona nie nadesłała informacji o zgłoszeniu kontrolowanego pojazdu do licencji. W piśmie Starostwa Powiatowego w [...] z dnia [...] października 2008 r. stwierdzającego jakie pojazdy zostały zgłoszone przez skarżącego do licencji okazanej przez kierowcę - kontrolowany pojazd nie figuruje.
Decyzją z dnia [...] listopada 2008 r. Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego działając na podstawie art. 93 ust. 1, art. 92 ust. 1 i 4 u.t.d. oraz na podstawie l.p. 1.7 załącznika do ww. ustawy nałożył na skarżącego karę pieniężną w wysokości 8.500,00 (osiem tysięcy pięćset) złotych za wykonywanie transportu drogowego lub przewozu na potrzeby własne z naruszeniem obowiązku wyposażenia w odpowiednie dokumenty - 500,00 zł oraz za wykonywanie transportu drogowego pojazdem niezgłoszonym do licencji - 8.000,00 zł.
Strona pismem z dnia [...] listopada 2008 r. w odpowiedzi na wezwanie organu z dnia [...] października 2008 r. nadesłała wypis z licencji dla pojazdu marki [...] nr rej. [...] o numerze blankietu [...].
Od powyższego rozstrzygnięcia strona złożyła odwołanie w części dotyczącej kary w wysokości 8000 zł. Zarzuciła, iż kontrolowany kierowca jechał po raz pierwszy po urlopie i omyłkowo miał przy sobie wypis z licencji nr [...] na wykonywanie transportu drogowego rzeczy. Strona nadesłała potwierdzoną notarialnie kopię licencji na wykonywanie międzynarodowego transportu drogowego oraz potwierdzoną notarialnie kopię wypisu z tejże licencji dotyczącą pojazdu marki [...]. Strona podniosła także, iż organ wydał rozstrzygnięcie przed otrzymaniem potwierdzenia odbioru przez stronę pisma z dnia [...] listopada 2008 r. oraz przed upływem 7 dni na udzielenie odpowiedzi na to pismo.
Pismem z dnia [...] października 2009 r. Biuro Obsługi Transportu Międzynarodowego MI poinformowało, iż w dniu [...] października 2008 r. pojazd o nr rej. [...] został zgłoszony do licencji o nr [...] udzielonej skarżącemu.
W wyniku rozpoznania odwołania Główny Inspektor Transportu Drogowego działając w trybie art. 138 § 2 k.p.a. oraz art. 5, art. 8 ust. 3 pkt 8, art. 11 ust. 3, art. 14 ust. 1, art. 92 ust. 1 i ust. 4 u.t.d. oraz lp. 1.2 załącznika do ww. ustawy uchylił zaskarżoną decyzję w powyższym zakresie i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania przez organ I instancji.
Pismem z dnia [...] grudnia skarżącemu w dniu [...] października 2008 r. została doręczona licencja o nr [...].
Po ponownym rozpoznaniu sprawy Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia [...] stycznia 2010 r. działając na podstawie art. 104 k.p.a. w zw. z art. 5 ust. 1, art. 11 ust. 3, art. 12 ust. 1, ust. 2, ust. 2a, art. 14 ust. 1, art. 87 ust. 1 pkt 1, art. 92 ust. 1 u.t.d. oraz lp. 1.2 załącznika do tej ustawy nałożył na skarżącego karę pieniężną w wysokości 8.000,00 (osiem tysięcy) złotych za wykonywanie transportu drogowego pojazdem niezgłoszonym do licencji. W uzasadnieniu decyzji organ stwierdził, iż z pisma wyjaśniającego Biura Transportu Międzynarodowego przy Ministerstwie Infrastruktury z dnia [...] grudnia 2009 r. wynika, iż licencja o ww. numerze została wydana, jednakże pojazd marki [...][...] został do niej zgłoszony dopiero z dniem [...] października 2008 r. Organ I instancji po analizie wykazu pojazdów objętych ww. licencją (aktualnego na dzień [...] grudnia 2009 r.) stwierdził, iż na pojazd marki [...] o numerze rejestracyjnym [...] wydano wypis z licencji o numerze blankietu [...].
Organ zauważył, iż strona do pisma z dnia [...] listopada 2008 r. dołączyła wypis z licencji o numerze blankietu [...]. Tym numerem blankietu opatrzony jest wypis z licencji dla pojazdu marki [...] o numerze rejestracyjnym [...], który strona w dniu kontroli nie wykonywała przewozu drogowego. Organ stwierdził zatem, iż strona wykonywała przewozy drogowe pojazdem niezgłoszonym zarówno do licencji nr [...] na wykonywanie krajowego transportu drogowego rzeczy jak również do licencji nr [...] na wykonywanie międzynarodowego zarobkowego przewozu drogowego rzeczy, na podstawie której uprawniona była również do wykonywania przewozów drogowych na obszarze RP zgodnie z treścią powołanego art. 12 ust. 2a u.t.d. Organ stwierdził, iż kopia licencji nr [...] oraz wypisu z tejże licencji nadesłane za pismem z dnia [...] listopada 2008 r. nie miały znaczenia przy wydawaniu decyzji, bowiem wypis z licencji dotyczył pojazdu innego, aniżeli ten, którym w dniu [...] października 2008 r. wykonywała przewóz drogowy. Pojazd marki [...] o numerze rejestracyjnym [...] w dniu kontroli nie był zgłoszony do żadnej licencji.
Od powyższego rozstrzygnięcia strona złożyła odwołanie. Skarżący stwierdził w nim, iż do organu przesłał kopię wypisu licencji o nr blankietu [...], do której zgłoszone są dwa samochody: o nr rej: [...] oraz [...] od dnia [...] października 2008 r. Stwierdził, iż na wypisach licencji nie ma numerów rejestracyjnych samochodów, co spowodowało, iż nie wie który wypis jest przyporządkowany do którego samochodu. W załączeniu do odwołania przesłał dwa blankiety wypisu z licencji o nr [...] oraz [...], które są ważne od dnia [...] października 2008 r.
Główny Inspektor Transportu Drogowego działając na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. oraz art. 5, art. 8 ust. 3 pkt 8, art. 11 ust. 3, art. 14 ust. 1, art. 92 ust. 1 i ust. 4 u.t.d. oraz lp. 1.2 załącznika do ww. ustawy utrzymał w mocy decyzję Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] stycznia 2010 r. nr [...] nakładającą na skarżącego karę pieniężną w wysokości 8.000,00 (osiem tysięcy) złotych za wykonywanie transporu drogowego pojazdem niezgłoszonym do licencji. Organ podkreślił, iż w piśmie Biura Obsługi Transportu Międzynarodowego Ministra Infrastruktury z dnia [...] grudnia 2009 r. nr [...] poinformowano WITD, iż kontrolowany w dniu [...] października 2008 r. pojazd został zgłoszony do licencji o nr [...] w dniu [...] października 2009 r. tj. po dniu kontroli drogowej.
Jednocześnie Starostwo Powiatowe w [...] poinformowało, iż strona nie dokonała zgłoszenia do licencji nr [...] na wykonywanie krajowego międzynarodowego transportu drogowego rzeczy pojazdu o nr rej. [...]. Organ ustosunkowując się do odwołania wyjaśnił, iż wykładnia przepisów ustawy o transporcie drogowym pozwala stwierdzić, iż wykonywanie transportu drogowego jest dopuszczalne tylko przy użyciu pojazdów, które zostały zgłoszone organowi właściwemu do udzielenia licencji. Wyjaśnił także, iż wypis z licencji wydawany jest dla każdego pojazdu objętego licencją.
Reasumując, organ stwierdził, iż wykonywanie transportu drogowego przy użyciu pojazdu samochodowego niezgłoszonego właściwemu organowi jest obarczone sankcją przewidzianą ustawą o transporcie drogowym – karą pieniężną, której wysokość określona jest w załączniku do ww. ustawy.
W skardze na ww. decyzję skarżący podniósł, iż decyzja GITD oparta była na informacji z Biura Obsługi Transportu Międzynarodowego Ministerstwa Infrastruktury, które zdaniem skarżącego, błędnie poinformowało, iż kontrolowany pojazd został zgłoszony do posiadanej licencji w dniu [...] października 2008 r., tj. po dniu kontroli drogowej. Skarżący, jak podał, pismem z dnia [...] kwietnia 2010 r. zwrócił się do Biura Obsługi Transportu Międzynarodowego Ministerstwa Infrastruktury o wskazanie dokładnej daty złożenia wniosku L1 zgłoszenia pojazdów do licencji o numerze [...]. Do skargi załączono ww. pismo skarżącego i pismo ww. Biura z dnia [...] kwietnia 2010 r., w którym wskazano, iż skarżący w dniu [...] października 2008 r. złożył wniosek o udzielenie licencji na wykonywanie międzynarodowego zarobkowego przewozu drogowego rzeczy i do wniosku zostały zgłoszone dwa pojazdy o numerach rejestracyjnych: [...] oraz [...].
W ww. piśmie wskazane również zostało, iż w ww. licencja o numerze [...] (ważna od dnia [...] października 2008 r. do dnia [...] października 2013 r.) została skarżącemu doręczona w dni [...] października 2008 r.
W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko i wniósł o oddalenie skargi podnosząc, że z pisma Biura Obsługi Transportu Międzynarodowego z dnia [...] grudnia 2009 r. wynika, iż [...] października 2008 r. do licencji o nr [...] zgłoszony został pojazd o nr rejestracyjnym [...], a strona w toku postępowania administracyjnego nie przedstawiła żadnych dowodów na okoliczność, iż kontrolowany pojazd zgłosiła do licencji wcześniej.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Stosownie do art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej przy czym, zgodnie z § 2 powołanego artykułu, ta kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.
Sąd rozstrzyga przy tym w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. – zw. dalej p.p.s.a.).
Badając skargę wg powyższych kryteriów Sąd uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie. Zaskarżona decyzja narusza bowiem prawo w stopniu uzasadniającym jej uchylenie.
Skoro przedmiotem zaskarżonych decyzji jest stwierdzone przez organy naruszenie art. 14 ust. 1 utd i nałożenie na skarżącego kary pieniężnej za wykonywanie transportu drogowego pojazdem niezgłoszonym do licencji, to podstawowym elementem stanu faktycznego jest ustalenie, czy i w jakiej dacie kontrolowany pojazd został do licencji zgłoszony.
Organ I instancji prowadził postępowanie w tym kierunku i zwrócił się do Biura Obsługi Transportu Międzynarodowego o udzielenie informacji czy pojazd został zgłoszony do licencji, a z udzielonej odpowiedzi pismem z dnia [...] grudnia 2009 r., wynika iż datą zgłoszenia był dzień [...] października 2008 r.
Jednakże skarżący, który konsekwentnie twierdził, iż zgłoszenie pojazdu do licencji nastąpiło przed datą kontroli w odwołaniu podtrzymał swoje twierdzenie i zwrócił się o przesłanie kopii ww. pisma twierdząc, że "któraś z instytucji podała fałszywe dane". Wprawdzie dane te zostały określone jako dane dotyczące ważności licencji, ale okoliczności sprawy uzasadniały powzięcie wątpliwości, czy skarżącemu chodzi o licencję, której sprawa nie dotyczy, czy też o datę zgłoszenia pojazdu do licencji. Te wątpliwości winny być jednak z inicjatywy organu odwoławczego wyjaśnione zwłaszcza, iż skarżący nie jest reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika i nie jest na tyle zorientowany by posługiwać się ściśle pojęciami ustawowymi. Organ nie przeprowadził postępowania wyjaśniającego w tym zakresie, co w istocie skutkowało niewyjaśnieniem sprawy co do faktycznej daty zgłoszenia do licencji zaś skarżący do skargi, w której nadal twierdzi, że dochował terminu zgłoszenia (także mówiąc o braku licencji) dołączył pisma i kopie wniosku, w których jako data figuruje [...] października 2008 r. tj. data wcześniejsza niż data, w której przeprowadzono kontrolę.
W tym stanie rzeczy Sąd uznał, iż w istocie doszło do naruszenia art. 7, 77 § 1 kpa, co skutkuje wadliwością zaskarżonej decyzji w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ppsa.
Rzeczą organu będzie zatem ponowne rozpoznanie odwołania z uwzględnieniem w materiale dowodowym ww. dokumentów i po dokonaniu jego oceny wydanie stosownego rozstrzygnięcia z uzasadnieniem odpowiadającym wymogom art. 107 § 3 kpa.
Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ppsa orzekł, jak w pkt 1 sentencji a w pkt 2 zgodnie z art. 152 ppsa.