Uzasadnienie
Decyzją Nr [...] z dnia [...] marca 2006 r. Główny Inspektor Transportu Drogowego utrzymał w mocy decyzję wydaną w dniu [...] października 2005 r. przez [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego w K. w przedmiocie nałożenia na A. S. kary pieniężnej w wysokości 3000 zł za wykonywanie transportu drogowego taksówką bez wymaganej licencji.
Powyższa decyzja została wydana w oparciu o następujący stan faktyczny sprawy i wywody prawne.
Podczas kontroli drogowej w dniu [...] sierpnia 2005 r. na postoju taksówek w P. poddano kontroli oczekujący na pasażerów pojazd marki [...] o nr rej. [...], którego kierowcą był A. S. Do kontroli przedstawił on m.in. licencję nr [...] (blankiet nr [...]) na wykonywanie transportu drogowego taksówką na terenie gminy P. dla pojazdu o nr rej. [...] a więc innym od aktualnie użytkowanego pojazdu.
Po wszczęciu postępowania administracyjnego, organ zwrócił się pismem z dnia [...] sierpnia 2005 r. o informację czy przedsiębiorca otrzymał licencję na kontrolowany w dniu [...] sierpnia 2005 r. pojazd o nr rej. [...].
Z odpowiedzi udzielonej przez Burmistrza [...] z dnia [...] sierpnia 2005 r. wynikało, że przedsiębiorca Pan A. S. uzyskał licencję na wykonywanie transportu drogowego taksówką na terenie gminy P. jedynie na pojazd o nr rej. [...] oraz nie dokonywał żadnych zmian w zakresie uprawnień licencyjnych, co oznaczało, że przedsiębiorca Pan A. S. nie posiadał licencji na pojazd o nr rej. [...], którym w dniu kontroli drogowej wykonywano transport drogowy osób taksówką.
W związku z powyższymi ustaleniami [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego w [...] decyzją Nr [...] z dnia [...] października 2005 r. nałożył na A. S. kwotę 3000 zł za wykonywanie transportu drogowego taksówką bez wymaganej licencji. Organ I instancji uznał bowiem, że doszło do naruszenia art. 6 ust. 1 i 4 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (tekst jedn. Dz. U. z 2004 r., Nr 204, poz. 2088 ze zm.), które stanowią, że licencję udziela się przedsiębiorcy na określony pojazd i obszar. Jako podstawa wymierzenia kary wskazany został art. 92 ust. 1, art. 92 ust. 4 oraz lp. 1.1.4 załącznika do ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (tekst jedn. Dz. U. z 2004 r., Nr 204, poz. 2088).
Od decyzji z dnia [...] października 2005 r. A. S. złożył odwołanie do Głównego Inspektora Transportu Drogowego, w którym wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji, ewentualnie jej zmianę i zmniejszenie wysokości nałożonej kary pieniężnej. W odwołaniu podniósł, że nie kwestionuje faktu nieposiadania licencji na wykonywanie transportu drogowego na pojazd o numerze rejestracyjnym [...]. Brak ten wynikał jedynie z faktu, że samochód, na który opiewa licencja nr [...] z dnia [...] lipca 2005 r. o nr rej. [...] został uszkodzony w wyniku wypadku drogowego i tylko czasowo świadczenie usług taksówką odbywało się tym pojazdem. W trakcie kontroli nie stwierdzono innych naruszeń przepisów w szczególności taksówka była wyposażona w taksometr i kasę fiskalną i była w pełni sprawna.
W tym stanie rzeczy wysokość nałożonej kary jest drastycznie wysoka, jeśli się weźmie pod uwagę to, iż skarżący jest emerytem, a jego dochody zarówno za świadczenie usług taksówkowych i emerytury są niskie, tak że nie pozwalają zapłacić kary w wymierzonej wysokości.
Po rozpoznaniu tego odwołania Główny Inspektor Transportu Drogowego decyzją Nr [...] z dnia [...] marca 2006 r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji, podzielając pogląd w niej zawarty, że z unormowania art. 6 ust. 4 ustawy o transporcie drogowym wynika, że licencja wydawana jest nie tylko na osobę, ale na pojazd, a zatem ma charakter podmiotowo-przedmiotowy i stwarza danej osobie wykonywanie działalności pojazdem wskazanym w licencji. Każdy przewóz poza treścią tego uprawnienia nie był nim objęty i przez to odbywał się poza zakresem jakiegokolwiek uprawnienia. W tej sytuacji na skarżącego prawidłowo nałożono karę pieniężną. Skarżący jako profesjonalista winien znać podstawowe przepisy dotyczące jego działalności gospodarczej. Dlatego też, jeżeli nie dysponował wymaganym uprawnieniem, to powinien powstrzymać się z prowadzeniem działalności gospodarczej.
Kary w transporcie drogowym określono w sposób sztywny w ramach poszczególnych przewinień, a decyzja wydawana na podstawie tych przepisów ma związany a nie uznaniowy charakter. Jeżeli strona znajduje się w sytuacji uniemożliwiającej poniesienie kary to może w oparciu o rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 16 stycznia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad i trybu umarzania, odraczania, rozkładania na raty spłat należności pieniężnych, do których nie stosuje się przepisów Ordynacja podatkowa (Dz. U. Nr 6, poz.
- 54) wystąpić ze stosownym wnioskiem w tym trybie.
Na decyzję z dnia [...] marca 2006 r. Nr [...] A. S. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie.
W skardze zawarł ewentualny wniosek o umorzenie nałożonej kary.
Skarżący uzasadnił zgłoszone żądanie całkowitym brakiem złej woli w trakcie popełnienia wykroczenia, spowodowaną pobytem w szpitalu, niemożnością składania wyjaśnień po przeprowadzonej w dniu [...] sierpnia 2005 r. kontroli, zagubieniem w ciągle zmieniającym się stanie prawnym, realnym brakiem możliwości skorzystania z pomocy prawnej w zaistniałej sytuacji, przerastającym jego możliwości poziomem kary.
W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego wniósł o jej oddalenie z przyczyn wskazanych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), zwanej u.s.a. sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego artykułu, kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słusznościowych.
Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm., zwanej dalej p.p.s.a.).
Skarga analizowana stosownie do wymienionych kryteriów jest zasadna, albowiem zaskarżona decyzja i utrzymana nią w mocy decyzja pierwszoinstancyjna naruszają prawo.
Stosownie do treści art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym "Podjęcie i wykonywanie transportu drogowego wymaga uzyskania odpowiedniej licencji na wykonywanie transportu drogowego".
W licencji zgodnie z art. 11 powołanej ustawy określa się w szczególności: numer ewidencyjny licencji, organ który udzielił licencji, datę udzielenia licencji, podstawę prawną, przedsiębiorcę, jego siedzibę, adres, zakres transportu drogowego, rodzaj przewozów, oznaczenie obszaru przewozów w krajowym transporcie drogowym taksówką, czas na jaki udzielono licencji.
Skarżący A. S. w dniu kontroli tj. w dniu [...] sierpnia 2005 r. miał ważną licencję Nr [...] na wykonywanie transportu drogowego taksówką o numerze [...]. Została mu ona wydana przez Burmistrza P. w dniu [...] lipca 2003 r. na okres do [...] lipca 2018 r. W licencji wpisany został numer podwozia VIN i numer rejestracyjny pojazdu, którym dysponował skarżący w dniu udzielenia mu licencji.
Przepisy ustawy o transporcie drogowym przewidują, że jeżeli następują jakiekolwiek określone w jej art. 8 zmiany u przewoźnika posiadającego licencję, obowiązany jest on na piśmie zgłaszać je organowi, który udzielił licencji, nie później niż w terminie 14 dni od dnia ich powstania (art. 14 ust. 1), a jeżeli zmiany dotyczą między innymi rodzaju pojazdu, to jak wynika z ust. 2 powołanego przepisu, jest obowiązany wystąpić z wnioskiem o zmianę treści licencji.
W dniu kontroli tj. w dniu [...] sierpnia 2005 r. A. S. legitymował się ważną licencją na wykonywanie transportu drogowego, z tym, że w licencji figurował numer rejestracyjny pojazdu inny od numeru rejestracyjnego aktualnie używanego samochodu.
Organy obu instancji wadliwie oceniły sytuację prawną skarżącego. W rezultacie nietrafnie przyjęły, że wykonywał on przewóz drogowy z naruszeniem obowiązków i warunków wynikających z przepisów o transporcie drogowym, w szczególności świadczył usługi transportowe bez wymaganej licencji, stąd też podlegał karze pieniężnej (art. 92 ust. 1 i 4 ustawy).
Wszelkie zastrzeżenia organu co do poprawnego korzystania przez A. S. z licencji powinny być oceniane i rozpatrywane z punktu widzenia art. 15 ustawy z 6 września 2001 r. o transporcie drogowym.
W myśl tego artykułu, jeżeli posiadacz licencji rażąco naruszył warunki w niej określone lub inne warunki określone przepisami prawa, organ jest zobowiązany do cofnięcia licencji.
Z tych wszystkich względów uznając skargę za usprawiedliwioną Sąd na mocy art. 145 § 1 pkt 1 a) p.p.s.a., art. 152 p.p.s.a. orzekł, jak w wyroku.