Uzasadnienie
Pismem z dnia [...] kwietnia 2010 r. skarżąca – S. Sp. z o.o. z siedzibą w W., reprezentowana przez adwokata, wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] marca 2010 r. utrzymującą w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lutego 2010 r. Nr [...].
Zaskarżona decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego została doręczona pełnomocnikowi skarżącej Spółki w dniu 24 marca 2010 r.
Skarga została wniesiona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie za pośrednictwem organu w dniu 26 kwietnia 2010 r. (nadana w Urzędzie Pocztowym w dniu 26 kwietnia 2010 r., listem poleconym Nr [...]).
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z obowiązującymi przepisami ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, merytoryczne rozpoznanie zasadności skargi poprzedzone jest badaniem dopuszczalności do jej wniesienia. Polega ono m.in. na sprawdzeniu czy skarga została wniesiona z zachowaniem terminu określonego w art. 53 § 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., nazywana dalej p.p.s.a).
Z akt administracyjnych rozpoznawanej sprawy wynika, że zaskarżona decyzja z dnia [...] marca 2010 r. została doręczona pełnomocnikowi skarżącej Spółki w dniu 24 marca 2010 r. (k. [...] akt administracyjnych). Stosownie do pouczenia zawartego w decyzji organu II instancji, strona powinna wnieść skargę do Sądu we wskazanym trzydziestodniowym terminie, którego bieg kończył się w dniu 23 kwietnia 2010 r. Skarga została nadana w Urzędzie Pocztowym w dniu 26 kwietnia 2010 r., na co wskazuje data stempla pocztowego na kopercie (v. k. [...] akt sądowych), a więc z uchybieniem ustawowo określonego terminu.
Biorąc powyższe pod uwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji postanowienia.
Odnośnie pkt 2, Sąd orzekł na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.