Uzasadnienie
Decyzją [...] Wojewódzkiego Inspektora Farmaceutycznego w [...] z dnia [...] grudnia 2011 roku nr [...] cofnięto A. K. (dalej też jako skarżąca) zezwolenie na prowadzenie punktu aptecznego o nazwie: "[...] " zlokalizowanego w miejscowości [...] przy ul. [...].
Od powyższej decyzji strona odwołała się do Głównego Inspektora Farmaceutycznego, który decyzją z dnia [...] października 2012 r. nr [...] utrzymał w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Farmaceutycznego z dnia [...] grudnia 2011 r. nr [...].
Na decyzję Głównego Inspektora Farmaceutycznego z dnia [...] października 2012 r. nr [...] skarżąca wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie (zarejestrowaną pod. sygn. akt VI SA/Wa 359/13).
Główny Inspektor Farmaceutyczny, po dokonaniu - w związku z wniesioną skargą - analizy akt administracyjnych postępowania zakończonego wydaniem zaskarżonej decyzji, stwierdził, iż zawarte w skardze wnioski o uchylenie w całości decyzji organów Państwowej Inspekcji Farmaceutycznej obydwu instancji zasługują na uwzględnienie. W konsekwencji decyzją z dnia [...] lutego 2013 r. nr [...] uchylił w całości zarówno swą decyzję z dnia [...] października 2012 r., jak i decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Farmaceutycznego w [...] z dnia [...] grudnia 2011 r.
Na powyższą decyzję Głównego Inspektora Farmaceutycznego z dnia [...] lutego 2013 r. nr [...] skarżąca wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, zarejestrowaną pod. sygn. akt VI SA/Wa 1117/13.
Główny Inspektor Farmaceutyczny w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie. Podkreślił, że decyzją z dnia [...] lutego 2013 r. nr [...] uchylił w całości zarówno swą decyzję z dnia [...] października 2012 r., jak i decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Farmaceutycznego w [...] z dnia [...] grudnia 2011 roku.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Skarga na decyzję Głównego Inspektora Farmaceutycznego z dnia [...] lutego 2013 r. nr [...] podlega odrzuceniu.
Stosownie do art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., nazywanej dalej "p.p.s.a.") skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. Zgodnie zaś z przepisem art. 52 § 2 p.p.s.a. przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie.
Z kolei w myśl art. 54 § 1 w zw. z art. 53 § 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi, w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie.
Przedmiotem niniejszej skargi jest decyzja Głównego Inspektora Farmaceutycznego z dnia [...] lutego 2013 r. nr [...] wydana w trybie autokontroli na skutek wniesienia skargi strony na decyzję Głównego Inspektora Farmaceutycznego z dnia [...] października 2012 r. nr [...]. Zgodnie bowiem z art. 54 § 3 p.p.s.a., organ, którego działanie lub bezczynność zaskarżono, może w zakresie swojej właściwości uwzględnić skargę w całości do dnia rozpoczęcia rozprawy.
W orzecznictwie sądowoadministracyjnym, które ukształtowało się na tle poprzedniej regulacji instytucji autokontroli, zawartej w art. 38 ust. 2 ustawy o Naczelnym Sądzie Administracyjnym, przyjmowano, że na rozstrzygnięcie wydane w tym trybie przysługuje skarga bezpośrednio do sądu administracyjnego, bez uprzedniego wnoszenia środka zaskarżenia lub wezwania organu do usunięcia naruszenia prawa (por. uchwała NSA z dnia 20 marca 1999 r., OPS 16/99). Stanowisko to należy uznać za aktualne również na tle art. 54 § 3 p.p.s.a. z tym zastrzeżeniem, że skargę na decyzję autokontrolną wnosi się za pośrednictwem organu stosownie do treści art. 54 § 1 p.p.s.a. Co prawda NSA w powyższej uchwale wskazał, że skargę wnosi się bezpośrednio do sądu administracyjnego, nie mniej powyższa uchwała zapadła na tle ustawy o NSA gdzie w art. 35 tej ustawy został określony właśnie taki tryb wnoszenia skargi do sądu.
Tym samym przed wniesieniem skargi do sądu na decyzję wydaną w trybie autokontroli zbytecznym było wzywanie organu do usunięcia naruszenia prawa.
W tym przypadku tryb wniesienia skargi do sądu reguluje art. 53 § 1, który stanowi, że skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Stosownie natomiast do treści art. 54 § 1 p.p.s.a. skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi. Zasada wnoszenia skargi za pośrednictwem organu administracji publicznej oznacza bowiem, że w przypadku wniesienia skargi bezpośrednio do sądu administracyjnego lub też za pośrednictwem organu administracji publicznej innego niż ten, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi, sąd ten lub organ powinien ją przekazać właściwemu organowi administracji publicznej. O zachowaniu terminu do wniesienia skargi, określonego w art. 53 § 1-3 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, decyduje wówczas data nadania skargi przez sąd (organ administracji publicznej) pod adresem właściwego organu administracji publicznej (p. T. Woś /w:/ T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Komentarz" Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis, Warszawa 2005).
Tak też wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 9 grudnia 2011 roku sygn. akt I OSK 2238/11, stwierdzając, iż w przypadku wniesienia skargi bezpośrednio do sądu administracyjnego, sąd ten powinien ją przekazać właściwemu organowi administracji publicznej. O zachowaniu terminu do wniesienia skargi decyduje wówczas data przekazania skargi przez sąd, pod adresem właściwego organu administracji publicznej.
W niniejszej sprawie skargę A. K. na decyzję Głównego Inspektora Farmaceutycznego z dnia [...] lutego 2013 r. nr [...], która wpłynęła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie dnia [...] marca 2013 roku na podstawie Zarządzenia Przewodniczącego Wydziału z dnia [...] marca 2013 r., przesłano dnia [...] marca 2013 roku do właściwego organu, tj. Głównego Inspektora Farmaceutycznego.
Jak wskazuje natomiast adnotacja na znajdującym się w przesłanych przez organ do akt sprawy o sygn. akt VI SA/Wa 359/13 zwrotnym potwierdzeniu odbioru decyzji Głównego Inspektora Farmaceutycznego z dnia [...] lutego 2013 r. nr [...], została ona doręczona pełnomocnikowi skarżącej w dniu [...] lutego 2013 roku. W konsekwencji zgodnie z art. 53 § 1 ustawy – prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, termin na wniesienie skargi do sądu administracyjnego upłynął w dniu [...] marca 2013 roku. Z uwagi na obowiązek wniesienia skargi za pośrednictwem organu, fakt nadania w tym dniu (tj. dnia [...] marca 2013 roku) przez skarżącą skargi w urzędzie pocztowym bezpośrednio na adres Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie nie stanowi daty złożenia skargi. Jako datę wniesienia skargi należy potraktować nadanie jej w urzędzie pocztowym na właściwy adres, tj. Głównego Inspektora Farmaceutycznego, co miało miejsce w dniu [...] marca 2013 r. a więc już po upływie terminu określonego w art. 53 § 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Mając powyższe na uwadze, stosownie do art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. skargę, jako wniesioną po upływie ustawowego terminu do jej wniesienia, Sąd odrzucił.
Jednocześnie na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi zwrócić skarżącej uiszczony w sprawie wpis sądowy wynoszący 200 złotych.