Uzasadnienie
Pojazd należący do R. S., wykonującego działalność gospodarczą pod nazwą P. w S., został w dniu [...] grudnia 2004 r. skontrolowany przez inspektorów [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego w [...]. W wyniku kontroli ujawniono wykonywanie transportu drogowego bez wymaganej licencji.
Kierujący pojazdem – J. R. – podpisał protokół kontroli oraz oświadczył, że jest pracownikiem firmy P., a pianka, którą wiózł należała do W. S., natomiast klei do firmy, w której pracuje. Kierujący pojazdem nie okazał kontroli licencji na wykonywanie transportu drogowego ani zaświadczenia o wykonywaniu przewozów na potrzeby własne.
Z dokumentów przedłożonych kontroli – wydanie towaru [...] nr [...] i wydanie z magazynu nr [...] ustalono, że sprzedawcą pianki była F. z S., a odbiorcą K. sp. z o.o. z W. Natomiast dostawcą kleju było P. R. S. z S., a odbiorcą K. sp. z o.o. z W. W wyjaśnieniu z dnia [...] grudnia 2004 r. R. S. podał, że klei należał do firmy S. w S. prowadzonej przez niego, a pianka należała do W. S. W następnym wyjaśnieniu z dnia [...] grudnia 2004 r. R. S. podał, że cały towar (klei i pianka) należały do jego firmy, jedynie błędnie przystawiono pieczątki firmy żony na dokumentach dotyczących pianki.
Jednocześnie R. S. przyznał, że w dniu kontroli nie posiadał zaświadczenia o przewozach na potrzeby własne, bowiem to zaświadczenie otrzymał w dniu [...] grudnia 2004 r. [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia [...] stycznia 2005 r. nałożył na R. S., za wykonywanie transportu drogowego bez wymaganej licencji, karę pieniężną w kwocie 8000 zł.
Składając odwołanie od decyzji R. S. przyznał, że nie posiadał zaświadczenia o przewozach na potrzeby własne, natomiast licencji nie posiadał ponieważ nie wykonuje usług transportu drogowego. Skarżący ponownie oświadczył, iż cały przewożony ładunek należał do jego firmy.
Główny Inspektor Transportu Drogowego decyzja z dnia [...] kwietnia 2005 r. Nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa, art. 5 ust. 1, art. 87 ust. 1, art. 92 ust. 4 oraz lp. 1.1.1. załącznika do ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (j. t. Dz. U. z 2004 r. Nr 204, poz. 2088 ze zm.), utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy.
Organ administracji, cytując wymienione przepisy oraz opierając się na ustaleniach kontroli i okazanych dokumentach stwierdził, iż kontrolowany przewóz odbywał się bez wymaganego zaświadczenia o przewozach na potrzeby własne oraz bez licencji.
Od decyzji tej R. S. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Skarżący przyznając, iż w dacie kontroli nie posiadał licencji stwierdził, że nie wykonywał usług, na które byłaby ona wymagana. Natomiast zaświadczeni o przewozach na potrzeby własne nie odebrał przed kontrolą, ponieważ o nim zapomniał. Jednocześnie skarżący ponownie podkreślił, iż cały przewożony towar należał do jego firmy, a jedynie przez pomyłkę dokumenty na piankę wystawiono na firmę żony.
W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego, ponawiając argumenty zawarte w zaskarżonej decyzji, wnosił o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje;
Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych, sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Chodzi więc o kontrolę aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywaną pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słuszności.
Sprawy należące do właściwości sądów administracyjnych rozpoznają, w pierwszej instancji, wojewódzkie sądy administracyjne (art. 3 § 1 w/w ustawy).
W myśl art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Rozpoznając skargę w świetle powołanych wyżej kryteriów należy uznać, iż jest ona niezasadna.
Przedmiotem rozpoznania jest skarga na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] kwietnia 2005 r. Nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa, art. 5 ust. 1, art. 87 ust. 1, art. 92 ust. 4 oraz lp. 1.1.1. załącznika do ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (j. t. Dz. U. z 2004 r. Nr 204, poz. 2088 ze zm.), nakładającą na R. S. karę pieniężną w kwocie 8000 zł za wykonywanie transportu drogowego bez wymaganej licencji.
Skarżący w sprawie dowodził, iż kontrolowany transport był przewozem na potrzeby własne, a zatem dla spełnienia warunków takiego przewozu należało wykazać, iż zaszły przesłanki z art. 4 pkt 4 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (j. t. Dz. U. z 2004 r. Nr 204, poz. 2088 ze zm.). Stosownie do tego przepisu niezarobkowy przewóz drogowy - przewóz na potrzeby własne – to każdy przejazd pojazdu po drogach publicznych z pasażerami lub bez, załadowanego lub bez ładunku, przeznaczonego do nieodpłatnego krajowego i międzynarodowego przewozu drogowego osób lub rzeczy, wykonywany przez przedsiębiorcę pomocniczo w stosunku do jego podstawowej działalności gospodarczej, spełniający łącznie następujące warunki:
- a) pojazdy samochodowe używane do przewozu są prowadzone przez przedsiębiorcę lub jego pracowników,
- b) przedsiębiorca legitymuje się tytułem prawnym do dysponowania pojazdami samochodowymi,
- c) w przypadku przejazdu pojazdu załadowanego - rzeczy przewożone są własnością przedsiębiorcy lub zostały przez niego sprzedane, kupione, wynajęte, wydzierżawione, wyprodukowane, wydobyte, przetworzone lub naprawione albo celem przejazdu jest przewóz osób lub rzeczy z przedsiębiorstwa lub do przedsiębiorstwa na jego własne potrzeby, a także przewóz pracowników i ich rodzin,
- d) nie jest przewozem w ramach prowadzonej działalności gospodarczej w zakresie usług turystycznych.
W rozpoznawanej sprawie jest poza sporem, że kontrolowany przewóz spełniał warunki podane w art. 4 pkt 4 lit. a), b) i lit. d).
Organy administracji zakwestionowały jednak spełnienie warunku z lit. c) wymienionego przepisu, albowiem uznały, że jedne z przewożonych rzeczy (pianka) nie były własnością skarżącego, gdyż jak wynikało z okazanego dokumentu wydania towaru nr [...], towar ten należał do F. W. S. Skarżący w swoim pierwszym wyjaśnieniu z dnia [...] grudnia 2004 r. potwierdził tą okoliczność oświadczając, że faktycznie pianka załadowana na zestawie samochodowym należała do jego żony. Następnie oświadczenie to zmienił w piśmie z dnia [...] grudnia 2004 r. (najprawdopodobniej błędnie datowanym na rok 2003) twierdząc, iż pianka była także własnością jego firmy. Błąd co do daty wydaje się niewątpliwy, bowiem z treści pisma wynika, iż odnosi się ono do kontroli i stanu faktycznego będącego przedmiotem niniejszej sprawy. W odwołaniu i skardze R. S. podtrzymywał twierdzenie, iż pianka była własnością jego firmy, aczkolwiek w skardze zawarł stwierdzenie, mogące być zaprzeczeniem tego stanowiska, iż nie zdziwił się, że w czasie kontroli na samochodzie znajdował się ładunek firmy jego żony.
Skarżący uzasadniał treść dokumentu wydania towaru [...] obejmującego piankę pomyłką pracownika, który pomylił pieczątki jego firmy z pieczątką firmy żony. Należy zatem zauważyć, iż na dokumencie stwierdzającym własność przewożonego ładunku (pianki) widnieją dwie pieczątki – obie o treści ""[...]" F. W. S....". Nadto, już nie w formie pieczątki lecz drukiem, dokument ten stwierdza, że sprzedawcą jest F. W. S., adres S., G. Natomiast, jak wynika z drugiego dokumentu (wystawionego na przewożony klei) dostawcą było P. R. S., adres S., N. Ten ostatni adres odpowiada adresowi firmy skarżącego, a adres na dokumencie dotyczącym przewożonej pianki – jego miejscu zamieszkania i jednocześnie siedzibie firmy jego żony.
W tych warunkach nie sposób uznać, iż tak jak twierdzi skarżący, doszło jedynie do pomyłki w przystawieniu niewłaściwej pieczątki, albowiem także pozostałe dane z dokumentu wydania towaru [...] na przewożoną piankę wskazują na to, że towar ten nie był jego własnością.
Powyższe dane wynikają z akt sprawy i nie są ustaleniami Sądu lecz potwierdzają zasadność ustaleń organu administracji.
W sytuacji, kiedy przewożony towar nie stanowił własności skarżącego, nie spełniał on jednocześnie wymagań określonych w art. 4 pkt 4 lit. c) w/w ustawy o transporcie drogowym. Zatem zgodnie z art. 4 pkt 1 i 3 ustawy o transporcie drogowym, kontrolowany przejazd był transportem drogowym, gdyż określenie to obejmuje również każdy przejazd drogowy, niespełniający warunków, o których mowa w art. 4 pkt 4 w/w ustawy.
Skutkiem stwierdzenia przez organy administracji, iż skarżący wykonywał transport drogowy, był on obowiązany, stosownie do art. 5 ust. 1 w/w ustawy o transporcie drogowym, posiadać licencje na wykonywanie transportu drogowego. Ponieważ R. S. uprawnienia takiego nie miał, organ administracji, z zastosowaniem przepisów powołanych w zaskarżonej decyzji, nałożył karę pieniężną w wysokości zgodnej z lp. 1.1.1. załącznika do ustawy o transporcie drogowym
Mając na uwadze, iż Wojewódzki Sąd Administracyjny nie stwierdził naruszenia prawa przez zaskarżoną decyzję administracyjną, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu administracyjnym (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzeczono jak w sentencji.