Uzasadnienie
Pismem z dnia 26 kwietnia 2011 r. skarżący G. C. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zażalenie na postanowienie Komisji Egzaminacyjnej II Stopnia przy Ministrze Sprawiedliwości z dnia [...] kwietnia 2011 r. nr [...] w przedmiocie sprostowania oczywistej omyłki pisarskiej w uchwale z dnia [...] lutego 2011 r. dotyczącej ustalenia wyniku egzaminu radcowskiego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga podlega odrzuceniu.
Zgodnie z art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), powoływanej dalej jako p.p.s.a., skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. W myśl natomiast art. 52 § 2 p.p.s.a. przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie.
W niniejszej sprawie od postanowienia wydanego przez Komisję Egzaminacyjną II Stopnia przy Ministrze Sprawiedliwości o sprostowaniu oczywistej omyłki pisarskiej przysługiwał skarżącemu wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. Postanowienie to bowiem podlega weryfikacji w toku instancji, a dopiero następnie zaskarżeniu do sądu administracyjnego. Taki wniosek nie został przez skarżącego złożony.
Zamieszczone w postanowieniu pouczenie o możliwości zaskarżenia postanowienia do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie jest nieprawidłowe. Mając na względzie wyrażoną w art. 112 k.p.a. zasadę, iż błędne pouczenie nie może szkodzić stronie, która się do niego zastosowała, skarżący może złożyć do organu wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Przesłanki przywrócenia terminu zostały określone w art. 58 k.p.a.
W tym stanie rzeczy skarga (nazwana zażaleniem) jako wniesiona bez wyczerpania środka zaskarżenia (art. 127 §3 k.p.a.) jest niedopuszczalna.
Mając na uwadze powyższe Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 w zw. z art. 52 § 1 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.