Uzasadnienie
F. Sp.k. z siedzibą w P. (dalej "skarżący") wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Bankowego Funduszu Gwarancyjnego z dnia [...] kwietnia 2020 r., nr [...],[...],[...],[...], w przedmiocie przymusowej restrukturyzacji.
W uzasadnieniu skargi skarżący wskazał, że jest stroną umowy z dnia 8 stycznia 2019 r. o świadczenie obsługi prawnej, zawartej przez skarżącego z Bankiem Spółdzielczym w P. (dalej "podmiot w restrukturyzacji"). Posiada zatem interes prawny do złożenia skargi, ponieważ pozostawał stroną umowy o świadczenie obsługi prawnej do dnia 4 maja 2020 r., a zaskarżona decyzja w pkt. 4.1 a) i 4.2 c) wprost odnosi się do praw i zobowiązań z umowy o świadczenie obsługi prawnej, a tym samym do interesu prawnego skarżącego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Badanie merytorycznej zasadności skargi w postępowaniu przed sądem administracyjnym każdorazowo poprzedza analiza wymogów jej dopuszczalności. Postępowanie sądowoadministracyjne może się bowiem toczyć wyłącznie na skutek prawnie dopuszczalnej oraz skutecznie wniesionej skargi.
Stosownie do art. 103 ust. 5 zd. 2 ustawy z dnia 10 czerwca 2016 r. o Bankowym Funduszu Gwarancyjnym, systemie gwarantowania depozytów oraz przymusowej restrukturyzacji (t.j. Dz.U. z 2020 r. poz. 842 z późn. zm.), dalej "ustawa o BFG", od decyzji BFG rada nadzorcza podmiotu w restrukturyzacji może wnieść skargę do sądu administracyjnego, w terminie 7 dni od dnia doręczenia uzasadnienia decyzji temu podmiotowi. Uprawnionym do wniesienia skargi do sądu administracyjnego jest również każdy, kogo interes prawny został naruszony decyzją.
Jak zauważył WSA w Warszawie w postanowieniu z dnia 21 maja 2020 r., VI SA/Wa 810/20, cbosa, bezsprzecznie poza radą nadzorczą poddanego restrukturyzacji banku, skargę do sądu administracyjnego może wnieść każdy, kto ma w tym interes prawny. Prawo to wynika nie tylko z zasady ustanowionej w art. 50 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 z późn. zm.), dalej "p.p.s.a.", ale należy do istoty sądowej kontroli administracji stanowiącej element demokratycznego państwa. Na marginesie trudno byłoby sobie wyobrazić rozwiązanie wyłączające ochronę interesu prawnego jednostki przed sądem, choć niekoniecznie musi być to sąd administracyjny. Za superfluum traktować wobec tego należy unormowanie art. 103 ust. 5 zd. 2 ustawy o BFG. Przepis ten stwarza możliwość zaskarżenia decyzji o restrukturyzacji dla "każdego, kogo interes prawny został naruszony decyzją", potwierdzając przecież tylko istnienie roszczenia procesowego regulowanego przez wspomniany przepis ogólny i gwarantowanego konstytucyjnie.
Podkreślenia wymaga, że podmiot wnoszący skargę do sądu administracyjnego musi wykazać istnienie po jego stronie interesu prawnego, czyli osobistego, konkretnego i aktualnego prawnie chronionego interesu prawnego, który może być realizowany na gruncie określonego przepisu prawa, najczęściej materialnego, bezpośrednio wiążącego zaskarżony akt z indywidualnością i prawnie chronioną sytuacją strony (por. wyrok NSA z dnia 25 marca 2014, II OSK 355/14, cbosa). Istotą interesu prawnego jest jego związek z konkretną normą prawną, którą można wskazać jako podstawę i z której podmiot legitymujący się tym interesem może wywodzić swoje racje.
Ponadto, interes prawny musi być interesem własnym i indywidualnym. Interes prawny podmiotu wnoszącego skargę wyraża się w tym, że podmiot ten działa we własnym imieniu i ma roszczenie o przyznanie uprawnienia lub zwolnienia z nałożonego nań obowiązku (M. Jagielska, A. Wiktorowska, P. Wajda [w:] Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, red. R. Hauser, M. Wierzbowski, Warszawa 2015, s. 299-301).
W rozpoznawanej sprawie skarżący wywodzi swój interes prawny z faktu, że pozostawał stroną umowy o świadczenie obsługi prawnej, zawartej przez skarżącego z podmiotem w restrukturyzacji. Należy jednak zwrócić uwagę, że interes prawny we wniesieniu skargi do sądu administracyjnego musi być oparty o obowiązującą normę porządku prawnego, co oznacza jednocześnie, że interes ten nie może mieć charakteru pochodnego i nie może być wywodzony z jakiejkolwiek czynności prawnej, w tym z umowy cywilnoprawnej (por. wyrok WSA w Krakowie z dnia 31 października 2008 r., II SA/Kr 410/08, LEX nr 499836). Podobnie do zagadnienia interesu prawnego podchodzi na gruncie postępowania administracyjnego P. Gołaszewski, który twierdzi, że źródłem interesu prawnego nie mogą być rozmaite zdarzenia prawne mieszczące się w sferze stosowania prawa, a zatem nie powinno się go wywodzić np. z umów cywilnoprawnych (P. Gołaszewski [w:] Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, red. R. Hauser, M. Wierzbowski, Warszawa 2018, s. 249).
Za niezasadne należy uznać twierdzenia skarżącego, że decyzja wprost odnosi się do praw i zobowiązań z umowy o świadczenie obsługi prawnej, a tym samym do interesu prawnego skarżącego. W zaskarżonej decyzji organ postanowił, że SGB – Bank S.A. z siedzibą w P. przejmuje ze skutkiem określonym w art. 176 ust. 1 ustawy o BFG przedsiębiorstwo podmiotu w restrukturyzacji, obejmujące ogół praw majątkowych oraz zobowiązań związanych z działalnością podmiotu w restrukturyzacji według stanu na koniec dnia wszczęcia przymusowej restrukturyzacji, z wyłączeniem wszelkich praw i zobowiązań wynikających z umowy o świadczenie obsługi prawnej zawartej w pomiędzy podmiotem w restrukturyzacji a skarżącym. W tym miejscu należy zaznaczyć, że ustawa o BFG w rozdziale 21 "Ochrona praw właścicieli i wierzycieli" Działu III "Przymusowa restrukturyzacja" wprowadza szczególne zasady dotyczące ustalenia i zaspokojenia roszczeń wierzycieli pomiotu w restrukturyzacji.
Zgodnie z art. 241 ust. 1 ustawy o BFG, organ zleca wykonanie dodatkowego oszacowania w celu ustalenia, czy wierzyciele oraz właściciele zostali zaspokojeni w wyniku przymusowej restrukturyzacji w stopniu niższym niż zostaliby zaspokojeni w postępowaniu upadłościowym prowadzonym w przypadku, gdyby na dzień decyzji o wszczęciu przymusowej restrukturyzacji sąd wydał postanowienie o ogłoszeniu upadłości dłużnika. W art. 242 ustawy o BFG uregulowano tryb zaspokajania tych roszczeń, w tym ich zakres (ust.
2) oraz wskazanie, że rozliczenie z tytułu takich roszczeń następuje po zakończeniu przymusowej restrukturyzacji (ust. 3). Jak wskazuje P. Zawadzka, w razie gdyby organ nie zaspokoił roszczeń, wierzyciel na zasadach ogólnych ma możliwość realizowania swoich praw na drodze sądowej. Przyjąć należy, że nie jest to sprawa administracyjna, lecz cywilna, o czym świadczy charakter roszczenia uzupełniającego (P. Zawadzka [w:] Ustawa o Bankowym Funduszu, systemie gwarantowania depozytów oraz przymusowej restrukturyzacji. Komentarz, red. R. Sura, P. Zawadzka, P. Zimmermann, Warszawa 2017, s. 242).
Wobec powyższego, Sąd uznał, że skarżący nie ma interesu prawnego we wniesieniu skargi do sądu administracyjnego na decyzję BFG w przedmiocie przymusowej restrukturyzacji podmiotu, z którym łączy skarżącego umowa cywilnoprawna o świadczenie obsługi prawnej.
Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. sąd administracyjny odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Sąd odrzuca skargę postanowieniem, co może nastąpić na posiedzeniu niejawnym (art. 58 § 3 p.p.s.a.).
Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w pkt 1 postanowienia, czyniąc to w oparciu o art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a. W zakresie kosztów zwróconych w pkt 2, Sąd działał na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 i § 2 p.p.s.a.