Uzasadnienie
W dniu 11 czerwca 2007 r. skarżąca S. Sp. z o.o. z siedzibą w W., reprezentowana przez pełnomocnika radcę prawnego J. C., złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, za pośrednictwem Głównego Inspektora Transportu Drogowego, skargę na decyzję tego organu z dnia [...] maja 2007 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej.
W skardze do tutejszego Sądu, skarżąca zakwestionowała rozstrzygnięcie organu z uwagi na naruszenie m.in. art. 18 ust. 5 ustawy o transporcie drogowym.
Strona zarzuciła organowi naruszenie prawa materialnego poprzez błędną wykładnię i zastosowanie powołanego powyżej artykułu, naruszenie zasad postępowania administracyjnego prowadzących do nieprawidłowego ustalenia stanu faktycznego, braku zapewnienia czynnego udziału strony w każdym stadium postępowania oraz niewyjaśnienia wszystkich istotnych dla sprawy okoliczności tj. art. 7, 10 i 77 k.p.a.
Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 18 ust. 5 ustawy o transporcie drogowym spółka podniosła, iż zakazanie przedsiębiorcy posiadającemu licencję (lub zezwolenie) na wykonywanie transportu drogowego umieszczania na pojeździe oznaczeń z nazwą, adresem oraz telefonem przedsiębiorcy oznaczałoby naruszenie fundamentalnych dla działalności gospodarczej zasad wolności jej prowadzenia oraz równości konkurencji co stanowiłoby o niezgodności tego przepisu z zapisami art. 20 i 22 Konstytucji RP oraz ustawą z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej.
Główny Inspektor Transportu Drogowego pismem z dnia 17 lipca 2007 r. w trybie art. 54 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, dalej cytowana jako p.p.s.a.) przekazał skargę sądowi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę.
Pismem procesowym z dnia 2 października 2007 r. pełnomocnik skarżącej wniósł o zawieszenie postępowania w sprawie. Do w/w wniosku dołączył kserokopię wniosku Ogólnopolskiej Organizacji Pracodawców Transportu Drogowego w Warszawie z dnia 17 września 2007 r. skierowanego do Trybunału Konstytucyjnego o stwierdzenie niezgodności art. 18 ust. 5 ustawy o transporcie drogowym z art. 2, 20, 22 w zw. z art. 31 ust. 3 oraz art. 32 Konstytucji RP oraz niezgodności z art. 2 Konstytucji RP art. 8 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o zmianie ustawy o transporcie drogowym oraz niektórych innych ustaw. Z odciśniętej na wniosku prezentaty wynika, iż został on złożony w Trybunale Konstytucyjnym w dniu 18 września 2007 r. Pełnomocnik oświadczył ponadto, iż powyższy wniosek został zarejestrowany w Trybunale Konstytucyjnym pod sygnaturą akt Tw 37/07.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi zw. dalej p.p.s.a. (Dz. U. Nr 153, poz. 1270), sąd może zawiesić postępowanie z urzędu, jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego lub przed Trybunałem Konstytucyjnym.
Ze złożonej do akt sprawy kserokopii wniosku z dnia 17 września 2007 r. wynika, że Ogólnopolska Organizacja Pracodawców Transportu Drogowego w Warszawie wystąpiła do Trybunału Konstytucyjnego z wnioskiem o stwierdzenie, że art. 18 ust. 5 ustawy o transporcie drogowym jest niezgodny z art. 2, 20, 22 w zw. z art. 31 ust. 3 oraz art. 32 Konstytucji RP oraz, że art. 8 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o zmianie ustawy o transporcie drogowym oraz niektórych innych ustaw jest niezgodny z art. 2 Konstytucji RP (sygn. akt Tw 37/07).
W rozpatrywanej sprawie Główny Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia [...] maja 2007 r. nr [...] utrzymał w mocy rozstrzygnięcie [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] stycznia 2007 r. Nr [...], którego podstawę stanowiło stwierdzone w trakcie kontroli, naruszenie przez skarżącą m.in. art. 18 ust. 5 ustawy o transporcie drogowym.
W tym stanie rzeczy, skoro przedmiotem pytania skierowanego do Trybunału Konstytucyjnego jest kwestia zgodności z Konstytucją RP jednego z przepisów stanowiących podstawę materialnoprawną zaskarżonej w niniejszej sprawie decyzji - Sąd uznał, że w rozpatrywanym przypadku zachodzi przesłanka zawieszenia postępowania, o której mowa w art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Zawieszenie bowiem niniejszego postępowania stwarza podstawę do zapobiegnięcia późniejszemu wznowieniu postępowania administracyjnego na podstawie art. 145a) k.p.a. Stwierdzenie zaś w toku niniejszej sprawy naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego obliguje Sąd do uchylenia decyzji na podstawie art. 145 §1 pkt 1 lit b) p.p.s.a. Podejmując aktualne rozstrzygnięcie Sąd rozważał także, czy zawieszenie postępowania jest uzasadnione również ze względów celowości, sprawiedliwości oraz ekonomiki procesowej.
Mając powyższe na uwadze należy stwierdzić, że rozstrzygnięcie niniejszej sprawy zależy od wyniku sprawy sygn. Tw 37/07 toczącej się przed Trybunałem Konstytucyjnym a zatem uzasadnione jest zawieszenie postępowania sądowoadministracyjnego na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. do czasu zakończenia postępowania przed Trybunałem Konstytucyjnym.