Uzasadnienie
W dniu 4 lipca 2007 r. pan S. K. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie za pośrednictwem Komendanta Głównego Policji skargę na postanowienie ww. organu z dnia [...] maja 2007 r. nr [...]
Zaskarżonym postanowieniem organ uznał zażalenie pana S. K. na pozostawienie bez rozpoznania przez Komendanta Wojewódzkiego Policji z/s w R. złożonego przez skarżącego wniosku wydanie licencji detektywa za bezzasadne.
Jako podstawę prawną postanowienia Komendant Główny Policji wskazał art. 37 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 ze zm. dalej kpa). W myśl art. 37 § 1 kpa na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35 lub 36 kpa stronie służy zażalenie do organu administracji publicznej wyższego stopnia. Jak podkreślił Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie w postanowieniu z dnia 17 stycznia 2006 r. (sygn. akt I OSK 306/05, LEX nr 196463), zarówno w doktrynie jak i orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjęto, że organ administracyjny właściwy do rozpoznania zażalenia wniesionego na podstawie art. 37 § 1 k.p.a. wydaje w celu jego załatwienia postanowienie, o jakim mowa w art. 123 k.p.a. Jest to postanowienie zaliczane do grupy wydawanych w toku postępowania administracyjnego dotyczące poszczególnych kwestii - jak w tym przypadku bezczynności organu - wynikających w toku tego postępowania lecz nie rozstrzygające o istocie sprawy. Nie jest to też postanowienie kończące postępowanie, a także nie przysługuje od niego zażalenie.
Zgodnie natomiast z art. 3 § 2 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty.
Tym samym postanowienie wydane w trybie art. 37 kpa wyrażające stanowisko Komendanta Głównego Policji jako organu wyższego stopnia w stosunku do Komendanta Wojewódzkiego Policji z/s w R. odnośnie kwestii przekroczenia przez niego ustawowego terminu załatwienia sprawy, jako mające charakter wpadkowy nie podlega zaskarżeniu do sądu administracyjnego.
Jednocześnie art. 232 § 1 pkt 1 lit. a ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi przewiduje, iż sąd ma obowiązek zwrócić z urzędu stronie cały uiszczony wpis od pisma odrzuconego, jeżeli odrzucenie nastąpiło przed wysłaniem odpisu skargi organowi, którego działanie lub bezczynność zaskarżono.
Jednakże w sytuacji, w której stosownie do art. 54 § 1 i 2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę do wojewódzkiego sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są jej przedmiotem, nie występuje potrzeba wysyłania przez sąd odpisu skargi do organu w celu ustosunkowania się do niej. W konsekwencji w orzecznictwie przyjęto, że postanowienia wydawane w związku z odrzuceniem skargi skierowanej do sądu od razu za pośrednictwem organu powinny zawierać z urzędu orzeczenie o zwrocie całego wpisu (tak Małgorzata Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Zakamycze, 2006, wyd. II, str. 533).
Mając na uwadze powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowił na podstawie art. 58 § 1 pkt. 6 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi odrzucić skargę pana S. K. na postanowienie Komendanta Głównego Policji z dnia [...] maja 2007 r. nr [...] oraz zwrócić skarżącemu cały uiszczony przez niego wpis sądowy.