Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] maja 2004r. Komendant Główny Policji utrzymał w mocy decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] cofającą R. S. licencję pracownika ochrony fizycznej pierwszego stopnia. W uzasadnieniu decyzji wskazano, że R. S. został ukarany przez Sąd Rejonowy w [...] za czyn z art. 244 k.k. – a więc za przestępstwo umyślne – na karę grzywny w wysokości 60 stawek dziennych po 10 zł stawka. Ustawa z dnia 22 sierpnia 1997r. o ochronie osób i mienia (Dz.U. Nr 114, poz. 740 ze zm.) w art. 31 ust. 2 pkt 1 stanowi, że Komendant Wojewódzki Policji cofa licencję pracownikom ochrony, jeśli ten przestanie spełniać m.in. warunek określony w art. 26 ust. 2 pkt 5 tj. niekaralności za przestępstwo umyślne. R. S. nie spełnia przesłanki ustalonej w artykule 26 ust. 2 pkt 5 w/w ustawy – tj. niekaralności za przestępstwo umyślne. Do chwili wydania decyzji nie upłynął termin pozwalający na zatarcie skazania.
W związku z powyższym Komendant Wojewódzki Policji w [...] został zobligowany mocą art. 31 ust. 2 pkt 1 ustawy o ochronie osób i mienia do cofnięcia R. S. licencji pracownika ochrony fizycznej pierwszego stopnia. Ustawodawca nie ustalił bowiem w takich przypadkach możliwości innego rozstrzygnięcia.
W skardze na powyższą decyzję R. S. wnosząc o jej uchylenie podniósł, iż decyzja jest bardzo krzywdząca. Jest jedynym żywicielem najbliższej rodziny, tj. bezrobotnej żony bez prawa do zasiłku i czworga małoletnich dzieci. Praca w ochronie stanowi jego główne źródło utrzymania. Utrata licencji stawia go w widmie bezrobocia.
W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji wnosząc o oddalenie skargi podtrzymał dotychczasowe argumenty. Wskazał, iż ustawodawca nie ustalił katalogu przestępstw umyślnych, za które skazanie prawomocnym orzeczeniem skutkuje cofnięciem licencji w myśl art. 31 ust. 2 pkt 1 ustawy o ochronie osób i mienia, a zatem ma on zastosowanie w przypadku skazania za jakiekolwiek przestępstwo umyślne popełnione przez licencjonowanego pracownika ochrony. W przedmiotowej sprawie bezspornym jest, że R. S. nie spełnia warunku niekaralności, a zatem wyczerpał dyspozycję wyżej wskazanego przepisu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. - prawo o ustroju sądów administracyjnych, sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 tegoż artykułu, kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W grę wchodzi więc kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słusznościowych.
Zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
W przedłożonych sądowi wraz ze skargą R. S. aktach administracyjnych znajduje się pismo skarżącego z dnia [...] kwietnia 2004r. kierowane do Komendanta Głównego Policji w [...], z którego treści wynika, że stanowi ono odwołanie od decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji z siedzibą w [...]. Tak też zostało ono potraktowane przez organ.
Pismo to nie zostało podpisane przez R. S., zaś organ nie wezwał odwołującego do uzupełnienia tego braku. W tej sytuacji stwierdzić należy, że pismo z [...] kwietnia 2004r. zawierało braki, które uniemożliwiały nadanie sprawie dalszego biegu (art. 63 § 2 i § 3 k.p.a. w zw. z art. 64 § 2 k.p.a.). Organ odwoławczy nie może bowiem działać z urzędu, zaś charakter organu odwoławczego w danej sprawie uzyskuje on w wyniku prawidłowo złożonego odwołania. W wyroku z dnia 18 maja 1994r. sygn. akt Sa/Gd 2365/93 NSA przyjął, iż "uznanie za odwołanie pisma niepodpisanego przez osobę wnoszącą odwołanie powoduje, że organ II instancji bez podstawy prawnej wystąpił w charakterze organu odwoławczego. W tej sytuacji decyzja organu II instancji jest dotknięta wadą nieważności (art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.)".
Uznać należy, że Komendant Główny Policji utrzymał w mocy decyzję, która nie została skutecznie zaskarżona. Mając powyższe na uwadze Sąd uznał, że zaskarżona decyzja dotknięta jest wadą nieważności.
Do uzasadnienia rozstrzygnięcia o stwierdzeniu nieważności w ocenie Sądu nie jest konieczne rozważanie zarzutów podniesionych przez stronę skarżącą w skardze, zwłaszcza w sytuacji, gdy skarga opiera się na zasadach współżycia społecznego.
Biorąc powyższe względy pod uwagę Sąd na zasadzie art. 145 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł, jak na wstępie.
Rozstrzygniecie w kwestii wykonalności zapadło na podstawie art. 152 p.p.s.a.