Uzasadnienie
Skarżąca spółka - M. Sp. z o.o. z siedzibą w Ł., złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie z jej skargi na decyzję Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia w przedmiocie podlegania obowiązkowemu ubezpieczeniu zdrowotnemu.
Postanowieniem z 25 czerwca 2015 r., sygn. akt VI SA/Wa 125/15 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił skarżącej spółce przyznania prawa pomocy w zakresie częściowym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych.
Pismem z 8 lipca 2015 r. skarżąca spółka wniosła sprzeciw od powyższego postanowienia Sądu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 259 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej p.p.s.a.) sprzeciw przysługuje stronie od zarządzeń i postanowień referendarza sądowego, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8, tj.: zarządzeń o pozostawieniu wniosków bez rozpoznania, wydawanych na posiedzeniu niejawnym postanowień co do przyznania lub odmowy przyznania prawa pomocy, wydawanych na posiedzeniu niejawnym postanowień o przyznaniu wynagrodzenia adwokatowi, radcy prawnemu, doradcy podatkowemu lub rzecznikowi patentowemu za zastępstwo prawne wykonane na zasadzie prawa pomocy oraz o zwrocie niezbędnych udokumentowanych wydatków.
Specyficzny środek prawny w postaci sprzeciwu związany jest z wprowadzaniem do postępowania w sprawie przyznania prawa pomocy instytucji referendarza. Przyjęcie, iż postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego mogą być zaskarżone sprzeciwem naruszałoby wyrażoną w art. 3 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2012 r. poz. 269) zasadę dwuinstancyjności postępowania sądowoadministracyjnego (vide: postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 26 kwietnia 2004 r., sygn. akt FZ 58/04).
W świetle powyższego, sprzeciw nie przysługuje od postanowień wydanych bezpośrednio przez Sąd. W tym przypadku stronie służy środek odwoławczy w postaci zażalenia, o czym stanowi art. 260 p.p.s.a.
W niniejszej sprawie, skarżąca wniosła pismo w reakcji na postanowienie Sądu z 25 czerwca 2015 r. zatytułowane "Sprzeciw od postanowienia referendarza sądowego z dnia 25.06.2015 r.". Treść uzasadnienia pisma z 8 lipca 2015 r., nie pozostawia wątpliwości, co do intencji strony, która zamiast wymaganego przepisami ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi zażalenia (art. 194 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 260 p.p.s.a.), o czym strona została prawidłowo pouczona w treści pisma z 29 czerwca 2015 r., wniosła sprzeciw (od postanowienia Sądu).
Nadto, podnieść należy, że wniesiony środek zaskarżenia został skierowany do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, a nie jak wymaga tego ustawa – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi do Naczelnego Sądu Administracyjnego.
Biorąc powyższe pod uwagę, stosując przez analogię podstawowy przepis ustawy regulujący sposób postępowania z niedopuszczalnymi środkami zaskarżenia, to jest art. 178 p.p.s.a., dotyczący niedopuszczalnej skargi kasacyjnej, sprzeciw należało odrzucić. Przepisy dotyczące zażaleń (art. 197 § 2 p.p.s.a. i art. 198 p.p.s.a.) odsyłają bowiem do przepisów o skardze kasacyjnej.
Ze wskazanych wyżej przyczyn Wojewódzki Sąd Administracyjny odrzucił sprzeciw na podstawie zastosowanego przez analogię art. 178 p.p.s.a.