Uzasadnienie
Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w Z. pismem z dnia [...] lutego 2013 r. wystąpił do [...] Oddziału Narodowy Fundusz Zdrowia, Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia o rozpatrzenie sprawy objęcia S.K. ubezpieczeniem zdrowotnym z tytułu wykonywania umowy zlecenia u płatnika składek C. [...] OW NFZ pismem z dnia [...] lutego 2013 r. poinformował strony postępowania o wszczętym na wniosek ZUS-u postępowaniu w sprawie ustalenia obowiązku ubezpieczenia zdrowotnego S.K. z tytułu wykonywania umowy zlecenia zawartej z C. Decyzją nr [...] z dnia [...] kwietnia 2013 r. dyrektor [...] OW NFZ stwierdził, iż S.K. podlegał od dnia [...] września 2010 r. do dnia [...] września 2010 r. oraz od dnia [...] października 2010 r. do dnia [...] października 2010 r. obowiązkowi ubezpieczenia zdrowotnego z tytułu wykonywania pracy na podstawie umowy zlecenia zawartej z C. Od ww. decyzji odwołanie wniósł T.K. reprezentowany przez B.B.
Decyzją z dnia [...] listopada 2013r. Prezes Narodowego Funduszu Zdrowia działając na podstawie art. 102 ust. 5 pkt 24 w związku z art. 109 ust. 5 ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych (Dz. U. z 2008 r., Nr 164, poz. 1027, ze zm. zwanej dalej "ustawą o świadczeniach"), oraz art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., po rozpatrzeniu odwołania wniesionego przez T.K., od decyzji nr [...] wydanej przez dyrektora [...] Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia w dniu [...] kwietnia 2013 r., znak: [...] w sprawie stwierdzenia, że S.K. podlegał od dnia [...] września 2010 r. do dnia [...] września 2010r. oraz od dnia [...] października 2010 r. do dnia [...] października 2010 r. obowiązkowi ubezpieczenia zdrowotnego z tytułu wykonywania pracy na podstawie umowy zlecenia zawartej z C. orzekł o utrzymaniu w mocy zaskarżonej decyzji.
Organ wskazał, iż zgodnie z art. 66 ust. 1 pkt 1 lit. e ustawy o świadczeniach, obowiązkowi ubezpieczenia zdrowotnego podlegają osoby spełniające warunki do objęcia ubezpieczeniami społecznymi lub ubezpieczeniem społecznym rolników, które są osobami wykonującymi pracę na podstawie umowy agencyjnej lub umowy zlecenia albo innej umowy o świadczenie usług, do której zgodnie z przepisami kodeksu cywilnego stosuje się przepisy dotyczące zlecenia, lub osobami z nimi współpracującymi. Jednocześnie w myśl art. 85 ust. 4 ustawy o świadczeniach, za osobę wykonującą pracę na podstawie umowy zlecenia, umowy agencyjnej lub innej umowy o świadczenie usług oraz za osobę z nią współpracującą składkę jako płatnik oblicza, pobiera z dochodu ubezpieczonego i odprowadza zamawiający.
Zgodnie z zapisami art. 627 kodeksu przez umowę o dzieło przyjmujący zamówienie zobowiązuje się do wykonania oznaczonego dzieła, a zamawiający do zapłaty wynagrodzenia, a jak wynika z art. 734 § 1 kodeksu przez umowę zlecenia, przyjmujący zlecenie zobowiązuje się do dokonania określonej czynności prawnej lub czynności wykonywanej w ramach świadczenia usług dla dającego zlecenie. Zgodnie z ww. definicjami umowa zlecenia to umowa o świadczenie usług (umowa starannego działania), a umowa o dzieło - umowa na wykonanie (umowa skutku). Podkreślić należy, że umowę o dzieło od umowy zlecenia odróżnia przede wszystkim to, że umowa o dzieło powinna być zawsze zwieńczona konkretnym i sprawdzalnym rezultatem (dziełem materialnym lub niematerialnym), natomiast w umowie o świadczenie usług, przyjmujący zlecenie zobowiązuje się dokonać umówionych czynności.
Prezes Narodowego Funduszu Zdrowia, pismem z dnia [...] września 2013 r., wystąpił do Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w Z. o dostarczenie kserokopii umów poświadczonych za zgodność z oryginałem, zawartych pomiędzy S.K. a C. W odpowiedzi na powyższe Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w Z. nadesłał kserokopie umów o dzieło. Jak wynika z akt sprawy, zostały zawarte pomiędzy S.K. a P., reprezentowanym przez Pana T.K. umowy na okres od dnia [...] września 2010 r. do dnia [...] września 2010 r. oraz od dnia [...] października 2010 r. do dnia [...] października 2010 r, przedmiotem których było przeprowadzenie wykładów z podstaw przedsiębiorczości.
Z przesłanego przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w Z. protokołu kontroli wynika, że wykładowcy, oprócz prowadzenia wykładów, przeprowadzają prace kontrolne i semestralne egzaminy pisemne słuchaczy. Natomiast plan zajęć semestralnych ustalany był przez dyrekcję, wykładowcy natomiast nie mieli możliwości swobodnego modyfikowania harmonogramu, co do terminu zajęć oraz ich wymiaru. Nadzór nad realizacją programu nauczania sprawował dyrektor szkoły.
W ocenie organu rozpatrującego odwołanie prawidłowo przyjął organ I instancji, iż czynności wykonywane w ramach przedmiotowej umowy nie miały charakteru czynności przynoszących konkretny materialny rezultat, były one w istocie realizowane w ramach umowy starannego działania, mającej charakter umowy o świadczenie usług, do której stosuje się odpowiednio przepisy o zleceniu.
Organ wskazał, że cechą charakterystyczną umowy o dzieło jest uzyskanie wyniku (rezultatu) określonego w umowie, przy czym osiągniecie tego rezultatu musi zależeć wyłącznie od zobowiązanego. W przedmiotowej sprawie nie można określić konkretnego rezultatu.
W odwołaniu od decyzji dyrektora [...] Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia nr [...] z dnia [...] kwietnia 2013 r., pełnomocnik płatnika składek zarzucił, że wśród zgromadzonego materiału dowodowego znajdują się dokumenty, które są kserokopiami, nie dokumentami poświadczonymi za zgodność z oryginałem. Odnosząc się do ww. zarzutu, organ zauważył, iż zgodnie z art. 109 ust. 3a ustawy o świadczeniach, w przypadku gdy wnioskodawcą jest Zakład Ubezpieczeń Społecznych albo Kasa Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego, do wniosku, o którym mowa w ust. 3, wnioskodawca dołącza kopie posiadanych dokumentów i informacje uzasadniające treść żądania.
W świetle powyższego, powyższy zarzut odwołującego nie zasługiwał na uwzględnienie.
Organ wyjaśnił, że Prezes Narodowego Funduszu Zdrowia, pismem z dnia [...] lipca 2013 r, zwrócił się do pełnomocnika płatnika składek i wyznaczył 7. dniowy termin od dnia doręczenia pisma, na przedstawienie oryginału umowy nazwanej "umową o dzieło", bądź kserokopii tej umowy poświadczonej za zgodność z oryginałem, zawartej pomiędzy S.K. a C., na okres objęty decyzją. Na powyższe pismo Prezes Narodowego Funduszu Zdrowia nie uzyskał odpowiedzi.
W odpowiedzi na pismo Prezesa NFZ z dnia [...] września 2013 r. Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w Z. przy piśmie z dnia [...] września 2013 r. przekazał kopie umów o dzieło oraz kopię notatki służbowej.
Organ wyjaśniła także kwestię braku podpisów płatnika składek i ubezpieczonych na umowach o dzieło. Wyjaśniono, że spisane umowy o dzieło w danych placówkach oświatowych były wysyłane za pośrednictwem poczty do G. do T.K. w celu podpisania, następnie wracały do danej placówki przez osobę wykonującą pracę na podstawie takiej umowy, następnie były przesyłane za pośrednictwem poczty do księgowości mieszczącej się w szkole w Z. przy ul. F. Zdarzało się, że niektóre umowy nie dotarły w odpowiednie miejsce więc dla celów kontroli były drukowane z komputera bez podpisu płatnika składek i pracownika. Umowy o dzieło również te bez podpisu były zgodne z listami płac a kwoty z listy płac zaewidencjonowane w książce przychodów i rozchodów. Umowy również te bez podpisu były potwierdzane za zgodność z oryginałem.
Organ zauważył, iż w trakcie prowadzonego postępowania strony nie zaprzeczyły, że umowy takie były wykonywane. Strony nie dostarczyły również żadnych dokumentów, które mogły mieć wpływ na inne rozstrzygniecie przedmiotowej sprawy.
Wobec powyższego, na podstawie art. 80 k.p.a., Prezes Narodowego Funduszu Zdrowia oceniając zgromadzony materiał uznał, że S.K. prowadził wykłady w okresach od dnia [...] września 2010 r. do dnia [...] września 2010 r. oraz od dnia [...] października 2010 r. do dnia [...] października 2010 r, przedmiotem których było przeprowadzenie wykładów z podstaw przedsiębiorczości, a umowy zawarte pomiędzy S.K. a C. mają charakter umów zlecenia.
Pismem z dnia [...] grudnia 2013 r. T.K. wniósł na powyższą skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjny w Warszawie zarzucając:
- 1) niezgodność ustaleń Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia z zebranym materiałem dowodowym oraz przekroczenie zakresu swobody oceny dowodów, poprzez stwierdzenie, że stosunek prawny łączący strony był umową o świadczenie usług, a nie umową o dzieło,
- 2) naruszenie art. 750 k.c. poprzez błędną jego wykładnię polegającą na przyjęciu, że łączący strony stosunek zobowiązaniowy opiera się na zasadach charakterystycznych dla umów zlecenia, a nie umów o dzieło.
Powołując się na powyższe zarzuty wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do organu I instancji w celu ponownego rozpatrzenia.
W uzasadnieniu skargi skarżący rozwinął powyższe zarzuty podnosząc, że prowadzi [...] na terenie kraju. W ramach tej działalności powód zawierał z zainteresowanymi umowy o dzieło. Wykonanie dzieła polegało na przeprowadzeniu wykładów zgodnie z przepisami prawa oświatowego. Zajęcia odbywały się 2-3 razy w miesiącu wyłącznie w soboty i niedziele w okresie od września do czerwca. Zainteresowani w ramach wykonywania umowy o dzieło samodzielnie decydowali o programie nauczania, będąc jedynie ograniczani ogólnymi ramami programowymi określonymi odrębnymi przepisami prawa. Wykonawcy mieli pełną swobodę prowadzenia przez siebie cyklu wykładów, wykłady przygotowywali na podstawie własnego autorskiego programu nauczania albo osobiście modyfikując programy zatwierdzone przez Ministerstwo Edukacji Narodowej, w celu dostosowania ich do potrzeb i specyfiki nauczania w szkołach prowadzonych przez skarżącego m.in. do potrzeb wynikających z różnorodnego wieku i przygotowania słuchaczy.
Celem umów łączących skarżącego z zainteresowaną było osiągnięcie określonego rezultatu niematerialnego w postaci przygotowania i wygłoszenia cyklu wykładów przez wykonawcę, z zakresu określonego przepisami prawa oświatowego.
Skarżący wskazał, iż w literaturze przyjmuje się bowiem, że dzieło może mieć charakter materialny jak i niematerialny. Dlatego zdaniem skarżącego zakwalifikowanie przez Prezesa NFZ wskazanych w decyzji umów o dzieło jako umów zlecenia jest błędne. Pomimo, że zawierane były cyklicznie, to należy wziąć pod uwagę całokształt umów i określić przede wszystkim zamiar stron oraz odstępy czasu między umowami. Zamiarem stron zawartych umów było samodzielne przygotowanie i wygłoszenie cyklu wykładów, a następnie w ich rezultacie przeprowadzenie prac zaliczeniowych i egzaminów. Wykonawca samodzielnie dobierał podręczniki, jak również elementy swoich wykładów tj. ich treść. Samodzielnie także decydował o sposobie i formie przeprowadzenia prac zaliczeniowych, egzaminów oraz o ich treści (tematach, pytaniach). Wykonawca nie otrzymał w tym względzie żadnych wytycznych od skarżącego. Nie był także zobowiązany do konsultacji czy do uzyskania jakiejkolwiek zgody od skarżącego dotyczącej realizacji umowy.
Jedyny nadzór, który się pojawiał dotyczył kontroli czy umowy są wykonywane. Określenie miejsca i czasu wygłoszenia wykładów nie ma istotnego znaczenia dla zakwalifikowania umowy do kategorii umów o dzieło lub zlecenia, a ponadto takie czynności miały na celu jedynie umożliwienie prawidłowego wykonywania umów i były ustalone w porozumieniu z wykonawcą. W niniejszej sprawie umowy stanowiły nie tylko umowy o dzieło, ale także ich efekt podlega ochronie prawnoautorskiej, bowiem należy go uznać za utwór w rozumieniu ustawy z dnia 4 lutego 1994r. O prawie autorskim i prawach pokrewnych. Opracowanie i wygłoszenie wykładu jest niewątpliwie utworem niematerialnym. Zawiera wszystkie cechy, które wskazuje doktryna tj. stanowi rezultat wykonawcy, stanowi przejaw działalności twórczej, ma indywidualny charakter.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje
Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej, przy czym w świetle przepisu § 2 powołanego artykułu, kontrola ta jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Ponadto, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak, związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Dz. U. z 2012r. poz. 270 ze zm.).
Sąd, badając legalność zaskarżonej decyzji w oparciu o wyżej powołane kryteria, doszedł do przekonania, iż zaskarżona decyzja. W opinii Sądu, poczynione przez organ ustalenia wynikają z zebranego w sprawie materiału dowodowego, zaś dokonana przez ten organ ocena tego materiału w kontekście zastosowanych przepisów ustawy nie budzi zastrzeżeń. Zdaniem Sądu organ wyczerpująco zbadał wszystkie okoliczności faktyczne związane z niniejszą sprawą, zgodnie z zasadą prawdy obiektywnej art. 7 k.p.a. i art. 77 k.p.a. Nie doszło do naruszenia praw skarżącego jako strony.
W przedmiotowej sprawie podstawowy problem prawny sprowadza się do oceny charakteru umowy zawartej między skarżącym (płatnikiem) a S.K. (ubezpieczonym) i odpowiedzi na pytanie: czy jest to, jak twierdzi skarżący, umowa o dzieło, która nie daje podstaw do objęcia ubezpieczonej obowiązkiem ubezpieczenia zdrowotnego, czy też jest to, zgodnie z art. 66 ust. 1 lit e ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych (Dz. U. z 2008 r., Nr 164, poz. 1027, ze. zm., zwanej dalej "ustawą o świadczeniach") i poglądami organów NFZ umowa o świadczenie usług, do której stosuje się przepisy Kodeksu cywilnego dotyczące zlecenia, których zawarcie i wykonywanie daje podstawę do objęcia ich wykonawców obowiązkiem ubezpieczenia zdrowotnego.
Podkreślenia wymaga, że organy NFZ, rozstrzygając sprawę dotyczącą objęcia ubezpieczeniem zdrowotnym Pana S.K. były zobowiązane do ustalenia charakteru prawnego umowy łączącej go ze skarżącym T. Organy NFZ były zobowiązane przede wszystkim zbadać, czy właściwym zamiarem stron i celem zawartej umowy o dzieło - przedmiotem było przeprowadzenie wykładów z podstaw przedsiębiorczości C. - nie było uniknięcie dopełnienia obowiązków ubezpieczonego i płatnika składek, czyli uniknięcia w drodze czynności prywatnoprawnych (zawieranych umów) obowiązków publicznoprawnych, wynikających z ustawy o świadczeniach oraz ustawy z 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (Dz. U. z 2013 r., poz. 1442, ze zm.).
Ustalając obowiązek podlegania przez S.K. ubezpieczeniu zdrowotnemu z tytułu wykonywanej umowy cywilnoprawnych zawartej ze skarżącym, Prezes NFZ - mając na względzie przepisy art. 627 - 646 k.c. oraz art. 734 - 750 k.c. - utrzymując decyzję wydaną w I instancji uznał, że przedmiotowe umowa była umową zlecenia, nie zaś - jak twierdzą jej strony - umową o dzieło. Zdaniem Prezesa NFZ, czynności wykonywane przez zleceniobiorcę nie miały charakteru czynności przynoszących konkretny rezultat, lecz miały charakter czynności faktycznych realizowanych w ramach umowy starannego działania.
W ocenie orzekającego w niniejszej sprawie Sądu powyższe stanowisko organu jest zasadne. Stosownie do treści art. 66 ust. 1 pkt 1 lit. e) ustawy o świadczeniach, obowiązkowi ubezpieczenia zdrowotnego podlegają osoby spełniające warunki do objęcia ubezpieczeniami społecznymi lub ubezpieczeniem społecznym rolników, które są osobami wykonującymi pracę na podstawie umowy agencyjnej lub umowy zlecenia albo innej umowy o świadczenie usług, do której stosuje się przepisy Kodeksu cywilnego (k.c.) dotyczące zlecenia lub osobami z nimi współpracującymi. Z kolei zgodnie z art. 85 ust. 4 ustawy o świadczeniach, za osobę wykonującą pracę na podstawie umowy zlecenia, umowy agencyjnej lub innej umowy o świadczenie usług oraz za osobę z nią współpracującą składkę jako płatnik oblicza, pobiera z dochodu ubezpieczonego i odprowadza zamawiający.
Zgodnie z brzmieniem art. 13 pkt 2 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych obowiązkowo ubezpieczeniom emerytalnemu, rentowym, chorobowemu i wypadkowemu podlegają osoby wykonujące pracę nakładczą oraz zleceniobiorcy od dnia oznaczonego w umowie jako dzień rozpoczęcia jej wykonywania do dnia rozwiązania lub wygaśnięcia tej umowy.
Ponadto do umów o świadczenie usług, które nie są uregulowane innymi przepisami, na podstawie art. 750 k.c. stosuje się odpowiednio przepisy o zleceniu. Oznacza to, że sam fakt nazwania umowy między jej stronami "umowa o dzieło" nie przesadza o jej charakterze. Decydująca okazuje się treść zawartej umowy. Zatem, nie nazwa umowy, lecz jej cel i przedmiot decydują o charakterze współpracy.
Zgodnie z art. 734 § 1 k.c. przez umowę zlecenia przyjmujący zlecenie zobowiązuje się do dokonania określonej czynności prawnej dla dającego zlecenie. Natomiast zgodnie z art. 627 k.c. przez umowę o dzieło przyjmujący zamówienie zobowiązuje się do wykonania oznaczonego dzieła, a zamawiający do zapłaty wynagrodzenia. W praktyce obrotu gospodarczego przyjmuje się, że w odróżnieniu od umowy zlecenia czy umowy o świadczenie usług, umowa o dzieło wymaga, by czynności przyjmującego zamówienie (najczęściej nazywanego w umowie o dzieło - "wykonawcą") doprowadziły do konkretnego, indywidualnie oznaczonego rezultatu. Istotą umowy o dzieło jest zatem osiągnięcie określonego, zindywidualizowanego rezultatu w postaci materialnej lub niematerialnej. Umowa zlecenia jest z kolei umową starannego działania, w której co prawda rezultat może być przedmiotem starań, lecz nie daje się z góry przewidzieć, a często nie sposób określić, w jakim stopniu zostanie osiągnięty. Dlatego też w umowie zlecenia rezultat nie został objęty treścią świadczenia.
Zarówno w judykaturze, jak i w literaturze przyjmuje się, że kwestia prawidłowej kwalifikacji umowy może być w praktyce znacznie utrudniona. Skoro w myśl art. 750 k.c., do umów o świadczenie usług, które nie są uregulowane innymi przepisami, stosuje się odpowiednio przepisy o zleceniu, to ustalenie, że jakaś konkretna umowa i stosunek zobowiązaniowy jest "umową o świadczenie usług, która nie jest regulowana innymi przepisami" - pociąga za sobą obowiązek wykonania nakazu z art. 750 k.c., a więc obowiązku odpowiedniego zastosowania przepisów o zleceniu. Przy czym należy wskazać, że subsumcja zawartej umowy pod przepis art. 750 k.c. nie czyni takiej umowy umową zlecenia, w rozumieniu art. 734 k.c. (vide: L. Ogiegło /w:/ System prawa prywatnego, Prawo zobowiązań - część szczegółowa, Tom 7,..., s. 573 i nast.).
Należy przy tym wyraźnie zaznaczyć, że bardzo istotna przesłanka zastosowania art. 750 k.c. wyraża się w tym, że umowa o świadczenie usług nie może być umową, której celem byłoby osiągnięcie rezultatu, pozwalającego na jej zakwalifikowanie, jako umowy o dzieło. Innymi słowy, umowy o osiągnięcie rezultatu stanowiącego dzieło, w rozumieniu przepisów art. 627 i nast. k.c. dotyczących umowy o dzieło, nie mogą zostać zakwalifikowane, jako umowy o świadczenie usług. Oznacza to, że z zakresu art. 750 k.c. wyłączone są nie tylko umowy o dzieło, ale także inne umowy nazwane, których celem jest osiągnięcie określonego rezultatu, zarówno takie, do których przepisy o umowie o dzieło znajdują odpowiednie zastosowanie, jak i takie, które mają regulację ustawową niezawierającą takiego odesłania.
Ponadto należy zauważyć, że wyłączone spod dyspozycji art. 750 k.c. są również umowy nienazwane, których istota wykazuje zbieżność z umową o dzieło, uzasadniającą stosowanie przepisów o tej umowie w drodze analogii (np. nieodpłatne wykonanie dzieła). Również, jeśli chodzi o przypadek tzw. umów mieszanych, przepis art. 750 k.c. znajduje zastosowanie w zakresie, w jakim umowa dotyczy świadczenia usług, nieuregulowanych innymi przepisami, albo do których nie znajdą zastosowania w drodze analogii przepisy odnoszące się do którejkolwiek umowy nazwanej, mającej za przedmiot świadczenie usług.
Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy zauważyć należy, iż S.K. zawarł z płatnikiem w dniach [...] - [...] września 2012 r. oraz [...] - [...] października 2010 r. umowę, przedmiotem której były wykłady z przedsiębiorczości. Jak ustalono w toku postępowania wykładowcy, oprócz prowadzenia wykładów, przeprowadzać mieli prace kontrolne i semestralne egzaminy pisemne słuchaczy. Plan zajęć semestralnych ustalany był przez dyrekcję, wykładowcy natomiast nie mieli możliwości swobodnego modyfikowania harmonogramu, co do terminu zajęć oraz ich wymiaru. Nadzór nad realizacją programu nauczania sprawował dyrektor szkoły.
Mając na uwadze powyższe Sąd podzielił stanowisko organu, że przeprowadzanie wykładów z przedsiębiorczości (i związane z tym przygotowanie do egzaminu, przeprowadzenie egzaminu), nie mogło być przedmiotem umowy o dzieło. Tak sformułowany przedmiot umowy wskazuje na staranne przygotowanie się do wykładów i ich przeprowadzenie, nie zaś osiągnięcie określonego, konkretnego, indywidualnie oznaczonego rezultatu. Słusznie organ zauważył, że brak w badanych umowach sprecyzowania w sposób konkretny przedmiotu dzieła spowodował, że trudno mówić o konkretnym jego rezultacie, jaki miałby być osiągnięty. Oznacza to, że ww. umowy nie miały charakteru czynności przynoszących konkretny materialny rezultat, były one w istocie realizowane w ramach umowy starannego działania mającej charakter umowy o świadczenie usług, do której stosuje się odpowiednio przepisy o zleceniu.
W tej sytuacji odmienne poczucie stron tych umów co do ich charakteru nie może stanowić uzasadnionej podstawy do uwzględnienia skargi.
Reasumując, Sąd doszedł do przekonania, że w niniejszej sprawie przyjmujący zamówienie pracownik zobowiązywał się jedynie do starannego przeprowadzenia wykładów dla uczniów liceum dla dorosłych. Takiemu zobowiązaniu nie można przypisać cech (essentialia negotii) umowy o dzieło, gdyż nie zobowiązywała ona tego pracownika do dokonania ściśle określonego wytworu – dzieła i doprowadzenia do konkretnego rezultatu. Tym samym organy prawidłowo przyjęły, że pracownik ów z tytułu wykonania przedmiotowych umów podlegał obowiązkowi ubezpieczenia zdrowotnego.
Ponieważ jak wykazano powyżej w niniejszej sprawie nie można było mówić o wykonaniu jakiegokolwiek dzieła, wbrew stanowisku skarżącego zastosowania w niniejszej sprawie nie mogły znaleźć przepisy ustawy z dnia 4 lutego 1994 r. o prawie autorskim i prawach pokrewnych.
W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.