Uzasadnienie
W dniu [...] kwietnia 2019 r. Sejmik Województwa [...] ("Sejmik"), działając na podstawie art. 18 pkt 20 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie województwa (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 512, dalej: "usw") oraz art. 10 ust. 1-3 w zw. z art. 6 ust. 2 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 2068, dalej: "udp"), podjął uchwałę Nr [...] w sprawie pozbawienia kategorii drogi wojewódzkiej drogi nr [...] stacja kolejowa [...] – [...] – [...] (droga [...]) na terenie gminy [...] z zamiarem zaliczenia do kategorii dróg gminnych.
Uchwałą Nr [...] z [...] sierpnia 2019 r. Rada Gminy [...] ("Rada") zaliczyła do kategorii dróg gminnych drogę wojewódzką nr [...] w przebiegu: od drogi wojewódzkiej nr [...] do ul. [...] w [...]. Przebieg powyższej drogi określił załącznik do uchwały.
W dniu 1 kwietnia 2021 r. Wojewoda [...] ("Wojewoda") na podstawie art. 78, 79 i 82 w związku z art. 82c usw zaskarżył uchwałę nr [...] Sejmiku z [...] kwietnia 2019 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, wnosząc o stwierdzenie jej nieważności w całości lub w części (obejmującej odcinek drogi wojewódzkiej nr [...] zlokalizowany na działkach nr [...] i [...] w km. 0+000 do km 2+168 w [...].
W uzasadnieniu skargi Wojewoda podniósł, iż zgodnie z art. 10 ust. 3 udp pozbawienie drogi dotychczasowej kategorii, z wyjątkiem przypadku wyłączenia drogi z użytkowania, jest możliwe jedynie w sytuacji jednoczesnego zaliczenia tej drogi do nowej kategorii. Pozbawienie i zaliczenie nie może być dokonane później niż do końca trzeciego kwartału danego roku, z mocą od dnia 1 stycznia roku następnego. W związku z tym stwierdzono, iż skoro pozbawienie wymienionych ulic kategorii drogi wojewódzkiej jest możliwe jedynie w sytuacji jednoczesnego zaliczenia tych ulic do innej kategorii dróg, to nie może być rozbieżności w treści uchwał Rady i Sejmiku co do tego, czy przedmiotem zmiany kategorii jest droga na całej długości, czy też jedynie jej określony odcinek. Wojewoda wskazał, iż z powodu nadania kategorii drogi gminnej jedynie części drogi nr [...] określonej w uchwale Rady i jednoczesnym pozbawieniem tej drogi kategorii drogi wojewódzkiej na całej jej długości, pozostała część tej drogi nie posiada żadnej kategorii, co jest niedopuszczalne.
Wojewoda podniósł także, że Województwo [...] miało świadomość, że kwestionowana część drogi wojewódzkiej nr [...] nie zostanie zaliczona przez Radę do kategorii dróg gminnych, co wynika z wcześniejszych ustaleń z Gminą [...].
W odpowiedzi na skargę Przewodniczący Sejmiku wniósł o oddalenie skargi. Wskazał, iż nie jest istotne w sprawie, czy Województwo [...] miało świadomość, że kwestionowana część drogi wojewódzkiej nr [...] nie zostanie zaliczona przez Radę do kategorii dróg gminnych, co wynikało z wcześniejszych ustaleń z Gminą [...]. Wskazał, że do wyłącznej kompetencji Rady należało zaliczenie drogi nr [...] do dróg gminnych. Zdaniem Przewodniczącego Sejmiku, skoro Gmina [...] nie była zainteresowana przejęciem drogi, to nie powinna tego robić w stosunku do jej całości, a nie tylko odcinka. Podniósł on także, że działania organu zaliczającego, jakiekolwiek by one nie były, nie mają jednak żadnego wpływu na poprawność uchwały o pozbawieniu drogi kategorii, która jedynie inicjuje proces zmiany kategorii drogi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Skarga, jako zasadna, zasługuje na uwzględnienie, gdyż skarżona uchwała Sejmiku we wskazanym w punkcie pierwszym wyroku zakresie narusza art. 10 ust. 3 udp. W myśl tego przepisu pozbawienie drogi dotychczasowej kategorii, z wyjątkiem przypadku wyłączenia drogi z użytkowania, jest możliwe jedynie w sytuacji jednoczesnego zaliczenia tej drogi do nowej kategorii. Pozbawienie i zaliczenie nie może być dokonane później niż do końca trzeciego kwartału danego roku, z mocą od dnia 1 stycznia roku następnego.
Unormowanie to nie budzi żadnych wątpliwości interpretacyjnych. Z jego treści wynika jednoznacznie, że droga publiczna może zostać pozbawiona dotychczasowej kategorii w dwóch przypadkach: gdy jednocześnie (do 30 września danego roku) zostanie zaliczona do nowej kategorii lub jeżeli zostaje wyłączona z użytkowania. Podejmując zaskarżoną uchwałę, Sejmik miał na uwadze pierwszą ze wskazanych sytuacji. Jednak uchwała ta oraz odpowiadająca jej uchwała Rady nr [...] z [...] sierpnia 2019 r. są niewątpliwie rozbieżne w swej treści, co nie jest sporne między stronami. Niewątpliwie Rada Gminy [...] nie wyraziła zgody na zaliczenie do dróg gminnych odcinka drogi wojewódzkiej nr [...] o nieuregulowanym stanie prawnym, tj. drogi gruntowej, którą włada Skarb Państwa – [...]. W tej sytuacji Sąd podziela pogląd Wojewody o konieczności stwierdzenia nieważności zakwestionowanej uchwały w zakresie, w jakim pozbawia ona kategorii drogi wojewódzkiej drogę nr [...] na odcinku, który następnie nie został zaliczony do dróg gminnych przez Radę, co też w sposób istotny naruszyło cytowany przepis art. 10 ust. 3 udp.
Sąd podkreśla także, że Województwo [...] miało świadomość, że kwestionowana część drogi wojewódzkiej nr [...] nie zostanie zaliczona przez Radę do kategorii dróg gminnych, co wynika z wcześniejszych ustaleń z Gminą [...], znajdujących się w aktach sprawy.
Wobec powyższego, stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały w części § 1 we wskazanym w punkcie I wyroku zakresie (tj. dotyczącej odcinka drogi wojewódzkiej nr [...] od stacji kolejowej [...] do ul. [...] w [...]), było w pełni zasadne.
Powyższe rozstrzygnięcie Sąd oparł na przepisie art. 147 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Z uwagi na fakt, że Wojewoda wnosił o stwierdzenie nieważności całości lub części uchwały Sejmiku, a Sąd stwierdził nieważność zaskarżonej uchwały jedynie w części, w punkcie II wyroku Sąd na podstawie art. 151 P.p.s.a. oddalił skargę w pozostałej części.
W oparciu o przepisy art. 200, art. 205 § 1 i 2, art. 209 P.p.s.a, oraz stosownie do § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c w związku z § 2 pkt 2 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2018, poz. 265), Sąd zasądził od Sejmiku na rzecz Wojewody kwotę 780 zł, stanowiącą równowartość uiszczonego wpisu sądowego od skargi (300 zł) i wynagrodzenia pełnomocnika będącego radcą prawnym (480 zł).