Uzasadnienie
Decyzją nr [...] z dnia [...] listopada 2011 r. nałożono na M. G. (skarżącego w niniejszej sprawie) karę pieniężną w wysokości 15000 zł za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym.
Od powyższej decyzji skarżący złożył odwołanie do Głównego Inspektora Transportu Drogowego. Z uwagi na fakt, iż odwołanie skarżącego zostało złożone po upływie terminu do jego wniesienia, Główny Inspektor Transportu Drogowego postanowieniem z dnia [...] lutego 2012 r. nr [...] stwierdził uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Postanowienie to zostało doręczone skarżącemu w dniu 14 lutego 2012 r. W postanowieniu skarżący został prawidłowo pouczony o sposobie i trybie jego zaskarżenia do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie.
Pismem z dnia 13 marca 2012 r. skarżący wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] listopada 2011 r. nr [...] nakładającą na skarżącego karę pieniężną w wysokości 15 000 zł.
Pismem z dnia 30 kwietnia 2012 r. wezwano skarżącego do sprecyzowania, czy jego pismo z 13 marca 2012 r. jest skargą na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] listopada 2011 r., którą nałożono karę w wysokości 15000 zł czy też skargą na postanowienie Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lutego 2012 r., którym stwierdzono uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Sąd poinformował również skarżącego, że na tym etapie postępowania przysługuje mu skarga na postanowienie Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lutego 2012 r., którym stwierdzono uchybienie terminu do wniesienia odwołania.
Skarżący w odpowiedzi wskazał, że jego pismo z dnia 13 marca 2012 r. jest skargą na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z [...] listopada 2012 r., którą to nałożono karę w wysokości 15 000 zł.
Pismem z dnia 21 czerwca 2012 r., stanowiącym odpowiedź na skargę, [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego wniósł o jej odrzucenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga podlega odrzuceniu.
Zgodnie z treścią art. 52 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270, dalej cyt. jako p.p.s.a.), skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy zaś rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie.
W myśl art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. Sąd odrzuca skargę jeżeli jej wniesienie jest niedopuszczalne.
W niniejszej sprawie [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia [...] listopada 2011 r. nr [...] nałożył na skarżącego karę pieniężną za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym. W uzasadnieniu tej decyzji wskazano, iż skarżącemu przysługuje odwołanie, które wnosi się do Głównego Inspektora Transportu Drogowego za pośrednictwem organu który wydał decyzję.
Skarżący wystąpił do organu II instancji z odwołaniem od przedmiotowej decyzji, lecz Główny Inspektor Transportu Drogowego postanowieniem z dnia [...] lutego 2012 r. stwierdził uchybienie terminu do wniesienia tego odwołania. Następnie skarżący pismem z dnia 13 marca 2012 r. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na ww. pierwszoinstancyjną decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] listopada 2011 r.
W piśmiennictwie utrwalony jest pogląd, iż skarga do sądu administracyjnego nie jest konkurencyjnym środkiem zaskarżenia decyzji wobec prawa odwołania. Na drodze postępowania przed sądem administracyjnym mogą być zaskarżone wyłącznie decyzje ostateczne. To ograniczenie wynika z zasady dwuinstancyjności (art. 15 k.p.a.), która ma pierwszeństwo przed zasadą prawa skargi do sądu (patrz.
B. Adamiak. J. Borkowski., Kodeks postępowania administracyjnego - Komentarz, Warszawa 2005 r., Wyd. 7, str. 570).
Stwierdzić zatem należy, iż wniesienie w przedmiotowej sprawie skargi na nieostateczną decyzję I instancji nastąpiło bez wyczerpania przewidzianych prawem środków zaskarżenia, a więc z naruszeniem trybu przewidzianego w art. 52 § 1 i 2 p.p.s.a., co stanowi o jej niedopuszczalności.
Nadmienić należy, iż w omawianej sprawie skarżącemu przysługiwało prawo wniesienia skargi do sądu administracyjnego na postanowienie o stwierdzeniu uchybienia terminu do wniesienia odwołania od zaskarżonej decyzji.
Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 52 § 1 i 2 w zw. z art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a. postanowił jak w sentencji.