Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawiez 13 lutego 2014 r., sygn. akt VI SA/Wa 1276/13

Uzasadnienie

1. I. Stan sprawy przedstawia się następująco:
2. 1. Decyzją nr [...] z dnia [...] listopada 2003 r. Dyrektor Izby Skarbowej w W. udzielił "[...]" Sp. z o.o. z siedzibą w R. – dalej: "Skarżąca" zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych w 205 punktach na terenie województwa [...]. Decyzja ta została następnie przedłużona decyzją Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] października 2009 r. nr [...].
3. 2. Pismem z dnia [...] lutego 2012 r. Naczelnik Urzędu Celnego II w W. poinformował Dyrektora Izby Celnej w W., że w punkcie gry na automatach o niskich wygranych mieszczącym się w W. przy ul. [...] Skarżąca zaprzestała działalności objętej ww. zezwoleniem.
4. 3. Dyrektor Izby Celnej w W. postanowieniem z dnia [...] lutego 2012 r. wszczął z urzędu postępowanie w sprawie cofnięcia Skarżącej zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych w części dotyczącej punktu mieszczącego się w W. przy ul. [...].
5. 4. Skarżącej został wyznaczony siedmiodniowy termin do wypowiedzenia się w sprawie materiału dowodowego znajdującego się w aktach sprawy. Skarżąca nie złożyła wyjaśnień.
6. 5. Dyrektor Izby Celnej w W. decyzją z dnia [...] kwietnia 2012 r. nr [...] na podstawie art. 207 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60, z późn. zm.) w związku z art. 8 i art. 59 pkt 4 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz. U. Nr 201, poz. 1540, z późn. zm.), dalej zwaną: "ustawą o grach hazardowych", cofnął Skarżącej, zezwolenie udzielone decyzją Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] listopada 2003 r. na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych na terenie województwa [...] w części dotyczącej punktu na automatach o niskich wygranych mieszczącego się w W. przy ul. [...].

Organ wskazał w uzasadnieniu, że w niniejszej sprawie zaistniały przesłanki z art. 59 pkt 4 ustawy o grach hazardowych, zgodnie z którym organ właściwy w sprawie udzielania koncesji lub zezwoleń, w drodze decyzji cofa koncesję lub zezwolenie, w całości lub w części w przypadku zaprzestania lub niewykonywania przez okres dłuższy niż 6 miesięcy działalności objętej koncesją lub zezwoleniem, chyba że niewykonywanie tej działalności jest następstwem działania siły wyższej. W punkcie gry na automatach o niskich wygranych mieszczącym się w W. przy ul. [...] Skarżąca zaprzestała i nie wykonywała działalności objętej zezwoleniem Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] listopada 2003 r., przedłużonym decyzją z dnia [...] października 2009 r., przez okres dłuższy niż 6 miesięcy. Organ podkreślił, iż zaprzestanie działalności nie było następstwem działania siły wyższej, o czym świadczą dokonane przez stronę zgłoszenia zawieszenia eksploatacji:

1. 1) [...] automatu [...], nr fabryczny [...], z dnia [...] sierpnia 2009 r.;
2. 2) [...] automatu [...], nr fabryczny [...], z dnia [...] sierpnia 2009 r.
3. 6. Skarżąca wniosła odwołanie od powyższej decyzji wnosząc o jej uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie:

1. 1) art. 210 § 1 pkt 6 i § 4 w związku z art. 121 § 1 i 2 w związku z art. 122 w związku z art. 124 Ordynacji podatkowej w związku z art. 8 w związku z art. 59 pkt 4 w związku z art. 138 ust. 2 ustawy o grach hazardowych poprzez niewyjaśnienie w zaskarżonej decyzji treści zastosowanej przez organ normy, w tym między innymi znaczenia określenia zaprzestanie lub niewykonywanie prowadzenia działalności, poprzez niezweryfikowanie wszystkich przejawów prowadzenia działalności przez Skarżącą w zakresie, w którym cofnięto zezwolenie i ograniczenie tych przejawów tylko i wyłącznie do faktu czynnej eksploatacji automatów do gier;
2. 2) art. 59 pkt 4 w związku z art. 138 ust. 2 ustawy o grach hazardowych poprzez przyjęcie, że w niniejszej sprawie doszło do zaprzestania ewentualnie niewykonywania działalności objętej zezwoleniem przez okres dłuższy niż 6 miesięcy w sytuacji, gdy Strona prowadziła działalność;
3. 3) art. 59 pkt 4 w związku z art. 138 ust. 2 ustawy o grach hazardowych w związku z art. 52 pkt 2 ppkt 4 ustawy o grach i zakładach wzajemnych (Dz. U. z 2004 r. Nr 4, poz. 27, z późn. zm.) – dalej: "u.g.z.w." poprzez przyjęcie, że przepis ten ma w tej części zastosowanie do działalności prowadzonej w zakresie gier na automatach o niskich wygranych i nie uwzględnienie, że ustawa o grach i zakładach wzajemnych wprowadziła mechanizm cofania zezwolenia w przypadku zawieszenia prowadzonej działalności i nie było jej znane pojęcie zaprzestania lub niewykonywania działalności użyte w ustawie o grach hazardowych, a zatem odpowiednie stosowanie art. 59 ustawy o grach hazardowych prowadzi do wniosku, iż pkt 4 tego artykułu nie powinien być stosowany w zakresie, o którym mowa w art. 138 ust. 2 ustawy o grach hazardowych, zwłaszcza wobec treści art. 138 ust. 2 ustawy o grach hazardowych i wobec faktu, że pozostawienie, tzw. "martwych punktów" nie powoduje żadnych negatywnych skutków;
4. 4) art. 59 pkt 4 w związku z art. 138 ust. 2 ustawy o grach hazardowych poprzez przyjęcie, że jedynym przejawem prowadzenia działalności objętej zezwoleniem, może być czynna eksploatacja automatów do gier o niskich wygranych w sytuacji, gdy przejawy prowadzenia działalności mogą być znacznie szersze co prowadzi do wniosku, że brak czynnej eksploatacji automatów do gier o niskich wygranych nie musi świadczyć o zaprzestaniu lub niewykonywaniu prowadzenia działalności;
5. 5) art. 59 pkt 4 w związku z art. 138 ust. 2 ustawy o grach hazardowych, w związku z art. 52 pkt 2 ppkt 4 u.g.z.w. poprzez przyjęcie, że zawieszenie eksploatacji automatów do gier o niskich wygranych, ewentualnie zawieszenia prowadzenia działalności jest równoznaczne z zaprzestaniem lub niewykonywaniem działalności objętej zezwoleniem.
6. 7. Dyrektor Izby Celnej w W. decyzją z dnia [...] stycznia 2013 r. nr [...] na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej w związku z art. 8 oraz na podstawie art. 59 pkt 4 w związku z art. 138 ust. 2 ustawy o grach hazardowych utrzymał w mocy decyzję z dnia [...] kwietnia 2012 r. nr [...] cofającą Skarżącej zezwolenie udzielone decyzją Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] listopada 2003 r. na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych na terenie województwa [...] w części dotyczącej punktu gier na automatach o niskich wygranych mieszczącego się w W. przy ul. [...].

W ocenie organu bezspornym jest, że Skarżąca dokonanymi czynnościami nie wykonywała działalności objętej zezwoleniem, co potwierdza zgromadzony materiał dowodowy.

Organ podkreślił, że działalność w zakresie urządzania gier jest szczególnym rodzajem działalności, która ze względu na swój charakter wymaga szczególnej kontroli i nadzoru. Istotnym elementem nadzoru i kontroli nad rynkiem gier hazardowym jest zapewnienie prowadzenia tej działalności zgodnie z obowiązującym porządkiem prawnym. Na podmiocie, który uzyskał zezwolenie na urządzanie gier na automatach o niskich wygranych spoczywa obowiązek prowadzenia tej działalności zgodnie z przepisami prawa, uzyskanym zezwoleniem oraz zatwierdzonym regulaminem gier na automatach o niskich wygranych.

Zdaniem organu nie budzą wątpliwości użyte w przepisie art. 59 pkt 4 pojęcia "zaprzestania" i "niewykonywanie", które nie są tożsame. Okres niewykonywania działalności był dłuższy, niż wskazane w przepisie 6 miesięcy, co potwierdza pismo Naczelnika Urzędu Celnego II w W. z dnia [...] lutego 2012 r. Zarzut naruszenia przepisów prawa procesowego przejawiający się w niewyjaśnieniu pojęć zaprzestanie prowadzenia działalności organ uznał za niezasadny. Cofnięcie zezwolenia nie zależy od uznania administracyjnego, lecz od zaistnienia przesłanki w postaci zaprzestania lub niewykonywania przez okres dłuższy niż 6 miesięcy działalności i jedynym wyjątkiem od obowiązku zastosowania tego przepisu przez organ jest ustalenie, że niewykonywanie tej działalności jest następstwem działania siły wyższej.

1. 8. W skardze na powyższą decyzję Skarżąca wnosząc o jej uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania zarzuciła jej naruszenie:
2. 1) przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 121 § 1 i 2 w zw. z art. 122 w zw. z art. 124 w zw. z art. 180 § 1 w zw. z art. 187 § 1 w zw. z art. 188 w zw. z art. 191 Ordynacji podatkowej w zw. z art. 8 w zw. ustawy o grach hazardowych poprzez niezasadne niedopuszczenie oraz nieprzeprowadzenie w sprawie dowodu z przesłuchania świadka zgłoszonego przez stronę w toku postępowania, w szczególności na okoliczność, iż strona realizowała działalność w zakresie gier na automatach o niskich wygranych w punkcie gier będącym przedmiotem postępowania w niniejszej sprawie, w szczególności na okoliczność braku podstaw do przyjęcia, iż strona zaprzestała oraz nie wykonywała prowadzenia tej działalności, w sytuacji, gdy dowód ten miał podstawowe znaczenie z punktu widzenia przedmiotu postępowania prowadzonego w niniejszej sprawie;
3. 2) naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 59 pkt 4) w zw. z art. 129 ust. 1 w zw. z art. 138 ust. 2 ustawy o grach hazardowych w zw. z art. 35 ust. 1 u.g.z.w. poprzez ich błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, iż:
4. a) użyte w art. 59 pkt 4) ustawy o grach hazardowych określenie "zaprzestanie" oznacza "zaprzestanie działalności w ogóle w zakresie gier na automatach o niskich wygranych",
5. b) użyte w art. 59 pkt 4) ustawy o grach hazardowych określenie "niewykonywanie" oznacza "nie urządzanie gier na automatach o niskich wygranych", podczas gdy prawidłowa wykładnia wskazanych przepisów prowadzi do wniosku, iż brak jest podstaw do przyjęcia wskazanego rozróżnienia, gdyż zarówno określenie "zaprzestanie" jak i określenie "niewykonywanie" dotyczy działalności objętej zezwoleniem na urządzanie i prowadzenie gier na automatach o niskich wygranych w ogólności;
6. 3) naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 59 pkt 4) w zw. z art. 129 ust. 1 w zw. z art. 138 ust. 2 ustawy o grach hazardowych w zw. z art. 35 ust. 1 u.g.z.w. poprzez ich błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, iż jedynym przejawem aktywności strony posiadającej zezwolenie na urządzanie i prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych jest czynna eksploatacja automatów do gier o niskich wygranych, w sytuacji, gdy przejawy prowadzenia działalności podmiotu posiadającego wspomniane zezwolenie mogą być znacznie szersze, zwłaszcza, że ustawa wprost wskazuje, iż zezwolenie obejmuje "urządzanie i prowadzenie działalności", a nie tylko "prowadzenie działalności", do czego ograniczył je organ rozpoznający sprawę,
7. 4) naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 59 pkt 4) w zw. z art. 129 ust. 1 w zw. z art. 138 ust. 2 w zw. z art. 135 ust. 2 ustawy o grach hazardowych poprzez ich błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że z art. 138 ust. 2 ustawy o grach hazardowych wynika, iż art. 59 pkt 4) ustawy o grach hazardowych powinien być stosowany do podmiotów, o których mowa w art. 129 ust. 1 tej ustawy, podczas gry prawidłowa wykładnia tego przepisu, z uwzględnieniem konieczności jego "odpowiedniego stosowania" prowadzi do wniosku, iż art. 59 ust.
8. 4) ustawy o grach hazardowych nie powinien być stosowany do podmiotów, o których mowa w art. 129 ust. 1 tej ustawy;
9. 5) z ostrożności naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 59 pkt 4) w zw. z art. 129 ust. 1 w zw. z art. 138 ust. 2 w zw. z art. 135 ust. 2 ustawy o grach hazardowych poprzez ich niewłaściwe zastosowanie, w sytuacji gdy z art. 138 ust. 2 ustawy o grach hazardowych wynika, iż art. 59 pkt 4) stosowany odpowiednio nie powinien być stosowany do podmiotów, o których mowa w art. 129 ust. 1 ustawy o grach hazardowych
10. 6) z ostrożności naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 210 § 1 pkt 6) i § 4 w zw. z art. 121 § 1 i 2 w zw. z art. 122 w zw. z art. 124 Ordynacji podatkowej w zw. z art. 8 w zw. z art. 59 pkt 4) w zw. z art. 129 ust. 1 w zw. z art. 138 ust. 2 w zw. z art. 135 ust. 2 ustawy o grach hazardowych wskutek braku wskazania oraz wyjaśnienia w uzasadnieniu zaskarżonego rozstrzygnięcia sposobu odpowiedniego stosowania art. 59 pkt 4) w zw. z art. 138 ust. 2 ustawy o grach hazardowych
11. 9. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.
12. II. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

1. 1. Na wstępie wyjaśnić należy, iż zgodnie z przepisem art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269, ze zm.), kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów, wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) - dalej: "p.p.s.a.", sprawowana jest przez sądy administracyjne w oparciu o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracji publicznej konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, lub ewentualnie ustalenie, że decyzja lub postanowienie organu dotknięte jest wadą nieważności (art. 145 § 1 lit. a-c p.p.s.a.).
2. 2. Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Wykładnia powołanego przepisu wskazuje, że Sąd ma nie tylko prawo, ale i obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego, nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został w skardze podniesiony. Z drugiej jednak strony, granicą praw i obowiązków Sądu, wyznaczoną w art. 134 § 1 p.p.s.a. jest zakaz wkraczania w sprawę nową. Granice te zaś wyznaczone są dwoma aspektami, mianowicie: legalnością działań organu oraz całokształtem aspektów prawnych tego stosunku prawnego, który był objęty treścią zaskarżonego rozstrzygnięcia.
3. 3. Rozpoznając sprawę według powyższych kryteriów należy uznać, że skarga nie jest zasadna.
4. 4. Przedmiotem sporu w rozpoznawanej sprawie pozostawała przede wszystkim kwestia wykładni przepisów art. 59 w zw. z art. 129 ust. 1 oraz art. 138 ust. 2 ustawy o grach hazardowych
5. 5. Na wstępie należy dokonać wykładni przepisów prawnych, które stały się podstawą skarżonej decyzji. Stosownie do art. 8 ustawy o grach hazardowych obowiązującej od dnia 1 stycznia 2010 r. do postępowań w sprawach określonych w ustawie stosuje się odpowiednio przepisy Ordynacji podatkowej, chyba że stanowi ona inaczej. W związku z powyższym, przepisami mającymi zastosowanie w sprawie są przepisy Ordynacji podatkowej. Natomiast w myśl art. 129 ust. 1 ustawy o grach hazardowych, działalność w zakresie gier na automatach o niskich wygranych oraz gier na automatach urządzanych w salonach gier na automatach na podstawie zezwoleń udzielonych przed dniem wejścia w życie ustawy jest prowadzona, do czasu wygaśnięcia tych zezwoleń, przez podmioty, których im udzielono, według przepisów dotychczasowych, o ile ustawa nie stanowi inaczej.
6. 6. Przepis art. 138 ust. 2 ustawy o grach hazardowych stanowi, że do podmiotów, o których mowa w art. 129 ust. 1, do których zalicza się Skarżąca, co bezsporne, stosuje się odpowiednio art. 58 i art. 59, z tym, że organem właściwym jest organ właściwy do udzielania zezwolenia w dniu poprzedzającym dzień wejścia w życie ustawy, tj. Dyrektor Izby Celnej w W..

Stosownie do art. 59 ustawy o grach hazardowych organ właściwy w sprawie udzielenia koncesji lub zezwolenia, w drodze decyzji, cofa koncesję lub zezwolenie, w całości lub w części, w przypadku:

1. 1) nieusunięcia w wyznaczonym terminie stanu faktycznego lub prawnego niezgodnego z przepisami regulującymi działalność objętą koncesją lub zezwoleniem, lub z warunkami określonymi w koncesji, zezwoleniu lub regulaminie;
2. 2) rażącego naruszenia warunków określonych w koncesji, zezwoleniu lub regulaminie, lub innych określonych przepisami prawa warunków wykonywania działalności, na którą udzielono koncesji lub zezwolenia;
3. 3) obniżenia kapitału zakładowego spółki poniżej granicy określonej w art. 10 ust. 1;
4. 4) zaprzestania lub niewykonywania przez okres dłuższy niż 6 miesięcy działalności objętej koncesją lub zezwoleniem, chyba że niewykonywanie tej działalności jest następstwem działania siły wyższej;
5. 5) skazania osoby będącej akcjonariuszem (wspólnikiem), członkiem organów zarządzających lub nadzorczych spółki za przestępstwo określone w art. 299 Kodeksu karnego;
6. 6) dwukrotnego stwierdzenia uczestnictwa w grach hazardowych osoby poniżej 18 roku życia, w tym samym ośrodku gier lub punkcie przyjmowania zakładów wzajemnych.

Z konstrukcji przepisu art. 59 ustawy o grach hazardowych wynika, że cofnięcie zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych nie zależy w żaden sposób od uznania administracyjnego, lecz od zaistnienia przesłanek w nim określonych, w tym na gruncie niniejszej sprawy przesłanki stypizowanej w jego pkt 4 tj. - zaprzestania działalności lub niewykonywania jej przez okres dłuższy niż 6 miesięcy. Przy czym jedynym wyjątkiem od obowiązku zastosowania tego przepisu przez organ administracji publicznej jest ustalenie, że zaprzestanie bądź niewykonywanie tej działalności jest następstwem siły wyższej a taki stan rzeczy, co trafnie ustalił organ, a strona w tym zakresie stanowiska organu nie podważa, w sprawie nie zachodzi.

W myśl art. 59 ustawy o grach hazardowych organ właściwy w sprawie udzielania koncesji lub zezwoleń, w drodze decyzji cofa koncesję lub zezwolenie, w całości lub w części, w przypadkach w tym przepisie wskazanych, w tym w przypadku, o którym mowa w pkt 4 tj. zaprzestania lub niewykonywania przez okres dłuższy niż 6 miesięcy działalności objętej koncesją lub zezwoleniem, chyba, że niewykonywanie tej działalności jest następstwem działania siły wyższej.

W rozpatrywanej sprawie organ ustalił (w związku z pismem Naczelnika Urzędu Celnego II w W. z [...] lutego 2012 r.) że Skarżąca w przedmiotowym punkcie gier na automatach o niskich wygranych znajdującym się w W. przy ul. [...] nie wykonywała działalności objętej zezwoleniem. Niewykonywanie działalności nie było następstwem działania siły wyższej, o czym świadczy ww. pismo Naczelnika Urzędu Celnego II, z którego wynika, że strona w przedmiotowym punkcie zaprzestała działalności, o czym świadczą dokonane przez stronę zgłoszenia zawieszenia eksploatacji wszystkich automatów znajdujących się w punkcie gry zlokalizowanym w W. przy ul. [...].

Deklaracja wycofania automatów o niskich wygranych z przedmiotowego punktu zostały zawarte w zgłoszeniu z [...] sierpnia 2009 r.: [...] automatu [...], nr fabryczny [...] oraz [...] automatu [...], nr fabryczny [...]. Wniosek o wznowienie działalności został złożony w dniu [...] stycznia 2012 r., zatem po upływie ponad dwóch lat od zgłoszenia wyłączenia z eksploatacji przedmiotowych automatów z punktu znajdującego się ul. [...] w [...].

Niewątpliwie Skarżąca nie złożyła w okresie 6 miesięcy od dnia zaprzestania eksploatacji automatów, zgłoszenia dotyczącego wznowienia tej działalności, co potwierdza niewykonywanie działalności we wskazanym okresie. Sposób obliczania terminów w postępowaniu administracyjnym oraz warunki ich dochowania zostały uregulowane w art. 12 ustawy - Ordynacja podatkowa. Stosownie do postanowień art. 12 § 3 przywołanej ustawy terminy materialne określone w miesiącach kończą się z upływem tego dnia w ostatnim miesiącu, który odpowiada początkowemu dniowi terminu, a gdyby takiego dnia w ostatnim miesiącu nie było - w ostatnim dniu miesiąca. Tak, więc okres sześciomiesięczny zaprzestania przedmiotowej działalności, wynikający z art. 59 pkt 4 ustawy o grach hazardowych w przypadku punktu zlokalizowanego w W. przy u. [...] rozpoczął swój bieg [...] sierpnia 2009 r. i upłynął dnia [...] lutego 2010 r.

8. Nawiązując do zarzutów skargi, w ocenie Sądu słuszne jest stanowisko organu zawarte w zaskarżonej decyzji, że przepis art. 59 ust. 4 ustawy o grach hazardowych stanowi niewiele zmienioną wersją poprzednio obowiązującego przepisu art. 52 ust. 2 pkt 4 u.g.z.w. Z treści tego "starego" przepisu wynikało, że organ udzielający zezwolenia, w drodze decyzji, cofa zezwolenie w całości lub części, w przypadku zawieszenia prowadzonej działalności przez okres dłuższy niż 3 miesiące, chyba że zawieszenie takie jest następstwem działania siły wyższej. Z mocy art. 138 ust. 2 ustawy o grach hazardowych znajduje on zastosowanie do podmiotów, które prowadzą działalność w zakresie gier na automatach o niskich wygranych na podstawie zezwoleń udzielonych przed 1 stycznia 2010 r. Tak więc racje ma organ zauważając, że już w momencie ubiegania się przez Spółkę o zezwolenie, miała ona świadomość, że zaprzestanie prowadzenia działalności przez okres dłuższy niż 3 miesiące będzie skutkować cofnięciem zezwolenia. Nowa ustawa w stosunku do poprzednio obowiązującej przedłużyła jedynie okres, po którym organ ma obowiązek cofnąć zezwolenie. Ponadto przepis obecnie obowiązujący zamiast terminu "zawieszenie działalności" posługuje się terminami "zaprzestanie" i "niewykonywanie działalności". W nowym prawie wydłużeniu uległ okres, po którym następuje cofnięcie zezwolenia na prowadzenie działalności (z 3 do 6 miesięcy). W poprzednio obowiązującym unormowaniu, podobnie jak w obecnie obowiązującym jest mowa o "sile wyższej". Porównanie treści obu unormowań wskazuje, że nowa regulacja jest korzystniejsza w skutkach dla strony chociażby ze względu na wydłużenie okresu zaprzestania lub niewykonywania działalności.

9. W ocenie Sądu niezasadne są zarzuty skargi, że brak czynnej eksploatacji automatów do gier o niskich wygranych nie musi świadczyć o zaprzestaniu lub niewykonywaniu działalności. Sąd podziela stanowisko organu, że skoro Skarżąca prowadzi działalność gospodarczą w zakresie gier na automatach o niskich wygranych na podstawie ww. zezwolenia, to nie miała ona możliwości prowadzenia innej działalności w ww. punkcie gier, aby mogła uchronić się przed sankcją wynikającą z przepisu art. 59 pkt 4 ustawy o grach hazardowych

W ocenie Sądu nietrafne są zarzuty skargi, że omawiana regulacja z art. 59 ust. 4 ustawy o grach hazardowych nie znajduje zastosowania do skarżącej. Wywody prawne skargi w tym zakresie nie dają się w żaden sposób pogodzić z podstawowymi regułami interpretacji norm prawnych. Wbrew twierdzeniom strony treść normy prawnej zawartej w art. 59 pkt 4 ustawy o grach hazardowych ustalona na podstawie metod interpretacyjnych opartych na dyrektywach językowych wskazuje, że organ właściwy w sprawie udzielenia koncesji lub zezwolenia ma obowiązek cofnięcia takiej koncesji lub zezwolenia w całości lub w części, jeśli objęta nimi działalność została zaprzestana lub nie wykonywano jej przez okres dłuższy niż 6 miesięcy, chyba że niewykonywanie tej działalności było skutkiem działania siły wyższej. Do takiego rozumienia omawianej normy prowadzi również zastosowanie przy wykładni dyrektyw celowościowych. Analiza przepisów ustawy o grach hazardowych wskazuje, że celem ustawodawcy było uporządkowanie zarówno kwestii udzielania koncesji i zezwoleń, jak i korzystania z uprawnień nimi przyznanych.

Nowe przepisy wprowadzają w pewnym zakresie reglamentację uprawnień do prowadzenia działalności dotyczącej gier hazardowych, a zatem brak podjęcia działalności objętej przyznaną koncesją lub zezwoleniem bądź niekorzystanie z tego rodzaju uprawnień winien skutkować utratą koncesji lub zezwolenia w całości lub w niewykorzystywanej części (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 listopada 2013 r., sygn. akt II GSK 1201/13).

Przywołany przepis jest w tym zakresie klarowny: zaprzestanie lub niewykonywanie działalności dotyczy działalności wynikającej z udzielonego zezwolenia. Natomiast udzielone zezwolenie obejmowało prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych na terenie województwa [...] m.in. w punkcie znajdującym się w W. przy ul. [...].

W konsekwencji organ zasadnie uznał, że przeprowadzenie dowodu z zeznań świadka nie było potrzebne, gdyż ewentualne zeznania świadka nie miałyby znaczenia dla sprawy skoro wnioskowany dowód miał dotyczyć realizowania przez skarżącą w ww. punkcie gier działalności innej niż urządzanie gier na automatach o niskich wygranych. Podobnie rozstrzygnął również WSA w Warszawie (wyrok z 28 czerwca 2013 r. VI SA/Wa 2498/12, CBOSA) i w innej sprawie z dnia, z którym to orzeczeniem skład orzekający w pełni się zgadza.

10. Podkreślić przy tym należy, że w istocie Skarżąca ustaleń faktycznych organu nie kwestionuje. Zarzuca natomiast, że przejawy prowadzenia działalności w omawianym zakresie mogą być szersze i w braku niezweryfikowania wszystkich tych przejawów dopatruje się wadliwość procesowej decyzji twierdząc, że brak czynnej eksploatacji automatów nie może świadczyć o zaprzestaniu lub niewykonywaniu działalności. Zauważyć jednak należy, że przedmiotem zezwolenia, co bezsporne jest prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych, której istotą jest eksploatacja tych automatów, a nie jak uznaje strona np. uiszczanie opłat z tytułu posiadania zezwolenia i podejmowania różnego rodzaju czynności organizacyjnych w punkcie gier. Z tego też względu ustalenia poczynione przez organy w rozpoznawanej sprawie uzasadniały zastosowanie art. 59 pkt 4 ustawy o grach hazardowych

Nie jest także zasadny zarzut naruszenia przepisów prawa procesowego przejawiający się w niewyjaśnieniu przez organ pojęć "zaprzestanie" i "niewykonywanie" działalności. Jak wynika z zaskarżonej decyzji, organ powołując się na definicję tych pojęć zamieszczoną w Słowniku współczesnym języka polskiego pod red. prof. dr. hab. Bogusława Dunaja, w wyczerpujący sposób wyjaśnił ich znaczenie i wskazał, że użyte w przepisie art. 59 pkt 4 pojęcie "zaprzestania" to zaprzestanie działalności w ogóle w zakresie gier na automatach o niskich wygranych. Natomiast "niewykonywanie" oznacza sytuację, która wystąpiła w niniejszej sprawie, tzn. ustalono w sposób bezsporny, że skarżąca faktycznie nie urządzała gier na automatach o niskich wygranych w punkcie gry w W. przy u. [...], a przerwa w nieprowadzeniu tej działalności była dłuższa niż sześć miesięcy.

Wobec niezasadności zarzutów skargi oraz niestwierdzenia przez Sąd z urzędu tego rodzaju uchybień, które mogłyby mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia, które sąd ma obowiązek badać z urzędu - skargę należało oddalić.

1. 11. Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a." orzekł jak w sentencji.