Uzasadnienie
Przedmiotem skargi G. SP. z o.o. z siedzibą w G. jest decyzja Głównego Inspektora Farmaceutycznego z [...] kwietnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie nakazania zaprzestania prowadzenia apteki oraz nałożenia kary pieniężnej.
W skardze skarżąca spółka wnosi o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Uzasadniając wniosek wskazuje, cyt.: "zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków w sferze praw majątkowych skarżącej".
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej p.p.s.a.) wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie powoduje, co do zasady, wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu. Jednakże po przekazaniu skargi, zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w art. 61 § 1 p.p.s.a., ale tylko wówczas jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Oznacza to, że chodzi tu o taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego.
Obowiązek uprawdopodobnienia okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji obciąża wnioskodawcę. Dla wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków nie jest wystarczające samo stwierdzenie strony. Wnioskodawca musi przytoczyć istnienie konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie wykonania aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do niego.
W przedmiotowej sprawie wniosek o wstrzymanie wykonania dotyczył decyzji w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie nakazania zaprzestania prowadzenia apteki oraz nałożenia kary pieniężnej z tytułu naruszenia zakazu reklamy działalności apteki ogólnodostępnej, poprzez rozpowszechnianie gazetki z listą cenową produktów leczniczych. Wyjaśnić należy, że wykonanie decyzji nakładającej na stronę obowiązek uiszczenia należności pieniężnej tylko w wyjątkowych przypadkach jest źródłem niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub powstania trudnych do odwrócenia skutków. Zapłata oznaczonej w decyzji należności ma charakter odwracalny. W przypadku uchylenia zaskarżonej do sądu administracyjnego decyzji uiszczona należność podlega zwrotowi. Z tej też przyczyny strona domagająca się wstrzymania wykonania decyzji nakładającej obowiązek zapłaty należności pieniężnej obowiązana jest wykazać, że występują szczególne okoliczności uzasadniające uwzględnienie jej żądania.
Analiza akt sprawy prowadzi do wniosku, że brak jest dokumentów, które uprawdopodobniałyby oświadczenie zawarte we wniosku o udzielenie ochrony tymczasowej, a mianowicie, że wykonanie decyzji nakładającej na skarżącą obowiązek uiszczenia kary pieniężnej, przed rozpoznaniem skargi, wiązać się będzie ze szkodą w postaci uszczerbku majątkowego. Strona nie przedstawiła dokumentów obrazujących jej aktualną kondycję finansową, ani dotyczących osiąganych przez nią dochodów. Na podstawie przedstawionej przez skarżącą argumentacji nie było możliwe ustalenie jakie negatywne skutki z wykonania decyzji, mogą dla niej wyniknąć. Brak pełnych i wiarygodnych danych uniemożliwił Sądowi zweryfikowanie czy strona rzeczywiście nie dysponuje środkami uniemożliwiającymi pokrycie należności orzeczonej decyzją a co się z tym wiąże, że wykonanie decyzji wiązałoby się z wyrządzeniem skarżącej znacznej szkody lub doprowadziło do spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Zaznaczyć należy, że nawet potencjalna wadliwość zaskarżonej decyzji nie ma wpływu na ocenę zasadności wniosku w przedmiocie wstrzymania jej wykonania, ponieważ dokonywanie przez Sąd oceny legalności decyzji na tym etapie postępowania jest przedwczesne i niedopuszczalne.
Z powyższych względów, Sąd na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.