Uzasadnienie
Zaskarżona decyzja Generalnego Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] kwietnia 2016 r., nr [...], wydana w przedmiocie nałożenia na S. K. (dalej także: "skarżący" lub "strona skarżąca") kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia została nadana przez organ przesyłką poleconą w dniu 8 kwietnia 2016 r. na adres strony skarżącej.
Powyższa przesyłka w dniu 26 kwietnia 2015 r. została zwrócona do organu, jako nadawcy, z adnotacją doręczyciela "Zwrot. Nie podjęto w terminie" (vide: adnotacja na kopercie zawierającej przesyłkę - zał. 36 w aktach administracyjnych). Jednocześnie, ze zwróconej do nadawcy (organu) przesyłki (adnotacji na kopercie) wynikało, że z powodu niemożności doręczenia przesyłki (z uwagi na niezastanie adresata) przesyłkę awizowano w dniu 11 kwietnia 2016 r.
Pismem z dnia 20 maja 2016 r. skarżący, reprezentowany przez adwokata, wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Generalnego Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] kwietnia 2016 r., nr [...], wydaną w przedmiocie nałożenia na skarżącego kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia.
Jednocześnie, wraz ze skargą strona skarżąca złożyła wnioskiem o przywrócenie terminu do jej wniesienia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Przepis art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm. - dalej: "p.p.s.a.") stanowi, iż skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie.
Z powołanego wyżej przepisu wynika, że zdarzeniem prawnym, od którego rozpoczyna bieg ustawowy termin do wniesienia skargi, jest dzień doręczenia zaskarżonej decyzji organu administracji publicznej.
Nie ulega wątpliwości, że zachowanie trzydziestodniowego terminu ustawowego do wniesienia skargi stanowi warunek jej dopuszczalności i w związku z tym - obok warunków formalnych skargi - podlega ocenie Sądu już na wstępnym etapie postępowania sądowoadministracyjnego. Niemniej, należy uznać, iż badanie zachowania terminu do wniesienia skargi jest możliwe tylko wówczas, gdy zaskarżony akt został skutecznie doręczony stronie skarżącej i tym samym wszedł do obrotu prawnego. Dopiero bowiem skuteczne doręczenie stronie skarżącej spornej decyzji otwiera bieg trzydziestodniowego terminu do wniesienia skargi do sądu administracyjnego.
Analizując niniejszą sprawę, warto zauważyć, że zgodnie z art. 44 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2016 r., poz. 23 ze zm. - dalej: "k.p.a."), operator pocztowy, w przypadku niepodjęcia przesyłki w terminie, pozostawia powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru przesyłki w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od daty pierwszego zawiadomienia.
Należy wskazać, że w przedmiotowej sprawie na przesyłce operator pocztowy nie odnotował faktu dokonania powtórnego zawiadomienia o możliwości odbioru przesyłki (vide: brak adnotacji o powtórnej awizacji na kopercie).
W tej sytuacji, zdaniem Sądu, uznać należy, że operator pocztowy nie wypełnił w sposób prawidłowy swoich obowiązków, o których mowa w przepisie art. 44 § 2 i 3 k.p.a., co w konsekwencji oznacza, iż wspomniana przesyłka nie została doręczona skutecznie w trybie doręczenia zastępczego przewidzianego w art. 44 k.p.a.
Należy podkreślić, że warunkiem przyjęcia przez organ, iż nastąpiło prawidłowe doręczenie zastępcze, jest dysponowanie przez ten organ niebudzącymi wątpliwości dowodami potwierdzającymi, że spełnione zostały przesłanki określone w art. 44 k.p.a. W ocenie Sądu, musi istnieć pewność co do tego, że nastąpiło prawidłowe zawiadomienie adresata o pozostawieniu przesyłki w oddawczym urzędzie pocztowym przez określony czas. Adresat przesyłki musi być zawiadomiony zarówno o pozostawieniu pisma, jak i miejscu, gdzie może go odebrać i o terminie odbioru, a zwrotne potwierdzenie odbioru musi być wypełnione czytelnie wraz z podpisem listonosza (vide: m.in. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 sierpnia 2011 r., sygn. akt II GSK 794/10). W orzecznictwie przyjmuje się zgodnie, że skutek prawny doręczenia mogą mieć tylko takie czynności doręczającego, które realizują wszystkie wymogi określone w art. 44 k.p.a. (por. m.in. wyrok NSA z dnia 2 lipca 2013 r., sygn. akt II OSK 572/12).
Mając na względzie powyższe, Sąd stwierdził, że zaskarżona decyzja Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] kwietnia 2016 r. nie została skutecznie doręczona stronie skarżącej w trybie przepisu art. 44 k.p.a., a więc termin na wniesienie skargi do Sądu nie rozpoczął biegu.
W tej sytuacji, uznać trzeba, iż skarga z dnia 20 maja 2016 r., jako przedwczesna, podlega odrzuceniu.
Sąd uznał jednocześnie, że informacja operatora pocztowego w elektronicznym systemie "Śledzenie przesyłek-Tracking" o ponownym awizowaniu przesyłki w dniu 19 kwietnia 2016 r. o godz. 06:49 (dołączona do akt administracyjnych) jest niewystarczająca do stwierdzenia, że w niniejszej sprawie doręczyciel należycie dochował swoich obowiązków, o których mowa w art. 44 § 3 k.p.a.
Biorąc powyższe pod uwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie - działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a. - orzekł, jak w pkt. 1 sentencji postanowienia. Jednocześnie, orzekając o zwrocie skarżącemu kwoty 316 złotych tytułem uiszczonego wpisu sądowego od skargi, Sąd rozstrzygnął na podstawie przepisu art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.