Uzasadnienie
S. L. (dalej jako skarżący) wniósł na urzędowym formularzu wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie radcy prawnego w sprawie ze skargi na uchwałę Komisji Egzaminacyjnej II stopnia przy Ministrze Sprawiedliwości z dnia [...] kwietnia 2010 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia wyniku egzaminu radcowskiego.
W uzasadnieniu podniósł, iż nie stać go na opłacenie profesjonalnego pełnomocnika, bowiem od pięciu lat nie może znaleźć zatrudnienia zgodnego z kwalifikacjami. Tym samym nie uzyskuje żadnych dochodów, pozostając na utrzymaniu matki. Z nadesłanych w odpowiedzi na wezwanie referendarza sądowego dokumentów wynika, iż od dnia [...] grudnia 2010 r. skarżący jest zarejestrowany jako osoba bezrobotna bez prawa do pobierania zasiłku. Przedłożone z kolei zaświadczenie wystawione przez właściwy urząd skarbowy potwierdza, iż w 2009 r. skarżący osiągnął dochód w kwocie 403 zł brutto. Wyjaśnił jednocześnie, iż nie posiada żadnych środków na rachunkach bankowych. Mieszka w pokoju w mieszkaniu należącym do jego matki, która tez pokrywa wszelkie wydatki związane z utrzymaniem mieszkania i żywnością. Skarżący w odpowiedzi na wezwanie referendarza sądowego zawarł także wniosek o wyznaczenie jako pełnomocnika [...], prowadzącego kancelarię prawną przy ul. [...] w [...].
Zgodnie z art. 246 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej też jako p.p.s.a.), przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej następuje w zakresie całkowitym, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania.
Jak podkreślił Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 2 października 2009 r. (sygn. akt II OZ 822/09) udzielenie prawa pomocy jest formą dofinansowania strony postępowania z budżetu państwa i powinno mieć miejsce tylko w sytuacjach, w których zdobycie przez stronę środków na sfinansowanie udziału w postępowaniu jest obiektywnie niemożliwe. Instytucja ta przeznaczona jest przede wszystkim dla osób o bardzo niskich dochodach lub całkowicie tych dochodów pozbawionych, które z uwagi na swą sytuację materialną nie są w stanie pokryć kosztów związanych z postępowaniem sądowym.
W niniejszej sprawie zauważyć należy, iż skarżący będąc osobą bezrobotną bez prawa do zasiłku w istocie utrzymuje się z pomocy udzielanej przez matkę. Skarżący oświadczył także, iż nie posiada żadnego majątku ani oszczędności, które mógłby przeznaczyć na pokrycie kosztów postępowania sądowego. Tym samym nie jest możliwe poczynienie przez ubiegającego się o przyznanie prawa pomocy oszczędności w bieżących wydatkach celem pokrycia kosztów postępowania sądowego. Uznać zatem należy, iż skarżący nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania a w konsekwencji zasadnym będzie przyznanie skarżącemu prawa pomocy w zakresie całkowitym.
Jednocześnie odnosząc się do zawartego w piśmie skarżącego wniosku o ustanowienie wskazanego radcy prawnego jako pełnomocnika, podkreślić należy, iż zgodnie z art. 244 § 3 p.p.s.a. jeżeli strona we wniosku wskazała radcę prawnego właściwa rada okręgowej izby radców prawnych, w miarę możliwości i w porozumieniu ze wskazanym radcą prawnym, wyznaczy radcę prawnego wskazanego przez stronę. Tak więc kwestia wyznaczenia konkretnego radcy prawnego jako pełnomocnika leży w gestii właściwej rady okręgowej izby radców prawnych.
Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 w zw. z art. 258 § 2 pkt 7 wyżej cytowanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w sentencji postanowienia.