Uzasadnienie
I. O. – skarżący w niniejszej sprawie, reprezentowany przez radcę prawnego, wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] marca 2017 r., nr [...] w przedmiocie cofnięcia licencji na wykonywanie transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką.
W treści skargi skarżący zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, wskazując, że wykonanie tej decyzji doprowadzić może do powstania nieodwracalnych skutków i znacznej szkody, gdyż będzie on musiał zwrócić posiadaną przez siebie licencję, co uniemożliwi mu prowadzenie działalności gospodarczej, a w konsekwencji spowoduje utratę pracy i źródła utrzymania dla kilkunastu pracowników zatrudnionych przez skarżącego. Skarżący podał, że w przypadku zaprzestania prowadzenia działalności, powrót do branży, odnowienie kontraktów z klientami oraz kontrahentami korporacyjnymi, byłby praktycznie niemożliwy. Ponadto, jak stwierdził skarżący, zerwane kontrakty doprowadziłyby do powstania zadłużenia, którego nie byłby w stanie uregulować, a zwolnionym pracownikom trudno byłoby znaleźć zatrudnienie.
Do wniosku nie zostały dołączone żadne dokumenty, które potwierdzałyby zaprezentowaną w powyższym zakresie argumentację, wskazujące na fakt zatrudniania pracowników oraz aktualną sytuację finansową skarżącego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz.U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.; dalej "p.p.s.a."), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności.
Jednakże art. 61 § 3 p.p.s.a. stanowi, że po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w art. 61 § 1 p.p.s.a., jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wykazanie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Powyższe wynika z samego przepisu i zostało potwierdzone obowiązującym orzecznictwem. Jak stwierdził Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 16 marca 2005 r. sygn. I OZ 62/05, sąd nie bada z urzędu faktu, czy szkoda lub trudne do usunięcia skutki rzeczywiście mogą zaistnieć. Uprawdopodobnienie tego faktu spoczywa na stronie wnioskującej o wstrzymanie wykonania decyzji (podobnie postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 kwietnia 2005 r. sygn. akt I OZ 190/05, oraz z dnia 18 lutego 2005 r. sygn. akt OZ 1506/04).
Skarżący wskazuje we wniosku, że wykonanie zaskarżonej decyzji uniemożliwi mu prowadzenie działalności gospodarczej, czego konsekwencją będzie zwolnienie zatrudnionych pracowników oraz powstanie zadłużenia, którego skarżący nie będzie w stanie uregulować, a w przypadku uchylenia zaskarżonej decyzji powrót do branży i odnowienie kontraktów z klientami będzie praktycznie niemożliwy.
Powołane przez stronę okoliczności mogą stanowić o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji, lecz jedynie wówczas, gdy zostaną udowodnione. W interesie skarżącego leży bowiem takie sformułowanie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, by powołane w nim okoliczności wskazywały na zajście w jego przypadku przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. oraz poparcie twierdzeń w tym zakresie stosownymi dokumentami. Nie jest wystarczające powołanie się jedynie na przesłanki wstrzymania wykonania decyzji bez dostarczenia odpowiednich informacji i dokumentów, na podstawie których można ocenić realne niebezpieczeństwo wystąpienia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Niewątpliwie wykonanie decyzji cofającej licencję na wykonywanie transportu drogowego taksówką wywoła po stronie skarżącego określone skutki finansowe, lecz automatycznie nie oznacza, że spowoduje to znaczną szkodę lub trudne do odwrócenia skutki.
Skarżący nie przedstawił żadnych dokumentów, które potwierdzałyby argumentację zawartą we wniosku, tj. fakt zatrudniania pracowników, zawarcia umów z kontrahentami korporacyjnymi, oraz zobrazowały jego aktualną sytuację finansową i istniejące zobowiązania. Powyższe braki uniemożliwiają dokonanie przez Sąd oceny, czy konieczne jest zastosowanie ochrony tymczasowej i wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.
Mając na uwadze powyższe, Sąd na podstawie art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.