Postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawiez 25 maja 2020 r., sygn. akt VI SA/Wa 131/20

Uzasadnienie

Decyzją z dnia [...] grudnia 2019 r. nr [...], Komisja Nadzoru Finansowego:

1. - w pkt 1 nałożyła na G. S.A. z siedzibą w W. ("skarżąca") karę pieniężną w wysokości 5.000.000 (słownie: pięć milionów) złotych za naruszenie przez to towarzystwo art. 48 ust. 2a pkt 2 w zw. z art. 10 ustawy o funduszach w związku z zarządzaniem funduszami inwestycyjnymi: G., G., F. oraz G. w sposób nierzetelny i nieprofesjonalny, niezapewniający zachowania należytej staranności i niezgodny z zasadami uczciwego obrotu, a także niezgodny z najlepiej pojętym interesem zarządzanych funduszy oraz uczestników tych funduszy oraz w sposób niezapewniający stabilności i bezpieczeństwa rynku finansowego, w okresie od dnia 30 września 2016 r. do dnia 30 czerwca 2018 r.;
2. - w pkt 2 nałożyła na skarżącą karę pieniężną w wysokości 1.000.000 (słownie: jeden milion) złotych za naruszenie przez G. w zakresie działalności wydzielonego subfunduszu subG.art. 3 ust. 3 w zw. z art. 145 ust. 3 i art. 146 ust. 6 ustawy o funduszach oraz art. 107 ust. 2 pkt 1 w zw. z art. 145 ust. 9 ustawy o funduszach, poprzez dokonywanie lokat w sposób niezgodny z limitami inwestycyjnymi i ograniczeniami inwestycyjnymi określonymi w ustawie o funduszach oraz statucie funduszu, w okresie od dnia 30 września 2016 r. do dnia 30 czerwca 2018 r.;
3. - w pkt 3 nałożyła na skarżącą karę pieniężną w wysokości 500.000 (słownie: pięćset tysięcy) złotych za naruszenie przez G. art. 3 ust. 3 w zw. z art. 145 ust. 3 i art. 146 ust. 6 ustawy o funduszach poprzez dokonywanie lokat w sposób niezgodny z limitami inwestycyjnymi określonymi w ustawie o funduszach oraz statucie funduszu, w okresie od dnia 30 września 2016 r. do dnia 30 czerwca 2018 r.;
4. - w pkt 4 cofnęła skarżącej zezwolenie udzielone decyzją Komisji Nadzoru Finansowego z dnia [...] czerwca 2008 r., znak [...] na:
5. a. wykonywanie działalności polegającej na tworzeniu specjalistycznych funduszy inwestycyjnych otwartych i funduszy inwestycyjnych zamkniętych, zarządzaniu tymi funduszami, w tym pośrednictwie w zbywaniu i odkupywaniu jednostek uczestnictwa, a także reprezentowaniu ich wobec osób trzecich oraz zarządzaniu unijnymi AFI, w tym wprowadzaniu ich do obrotu - za naruszenia, o których mowa w pkt 1, 2 i 3,
6. b. wykonywanie działalności polegającej na tworzeniu funduszy inwestycyjnych otwartych oraz funduszy zagranicznych, zarządzaniu nimi, w tym pośrednictwie w zbywaniu i odkupywaniu jednostek uczestnictwa, reprezentowaniu ich wobec osób trzecich oraz zarządzaniu zbiorczym portfelem papierów wartościowych -w związku z ustaleniem, że naruszenie, o którym mowa w pkt 1, jest rażące;
7. - w pkt 5 nadała decyzji z dnia [...] grudnia 2019 r. w zakresie pkt 4 rygor natychmiastowej wykonalności,
8. - w pkt 6 umorzyła, na podstawie art. 105 § 1 k.p.a., postępowanie administracyjne w zakresie nałożenia kary administracyjnej na skarżącą na podstawie art. 228 ust. 1 ustawy o funduszach;
9. - w pkt 7 umorzyła, na podstawie art. 105 § 1 k.p.a., postępowanie administracyjne w zakresie naruszenia przez skarżącą art. 48 ust. 2a pkt 2 w zw. z art. 10 ustawy o funduszach, w związku z zarządzaniem funduszami inwestycyjnymi: G., G., P. oraz G. w sposób niezgodny z kryteriami doboru lokat i limitami inwestycyjnymi określonymi w ustawie o funduszach oraz w statutach ww. funduszy, w okresie od dnia 30 września 2016 r. do dnia 30 czerwca 2018 r.

Skarżąca wniosła na ww. decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wnosząc o jej uchylenie, uchylenie w całości rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji, zakazanie organowi publikacji, udzielenie zabezpieczenia skargi poprzez uchylenie rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o odrzucenie skargi w części dotyczącej nałożenia na skarżącą kary pieniężnej w wysokości 5.000.000 zł, kary pieniężnej w wysokości 1.000.000 zł i kary pieniężnej w wysokości 500.000 zł, określonych w punkcie 1, 2 i 3 zaskarżonej decyzji oraz o oddalenie skargi w części podlegającej rozpoznaniu zgodnie z art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2020 r., poz. 2325 - dalej "p.p.s.a.").

Organ wskazał, że skarżąca - pismem z dnia 2 stycznia 2020 r. - złożyła wniosek o ponowne rozpoznanie sprawy w zakresie pkt 1, 2 i 3 decyzji z dnia 17 grudnia 2019 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje

Zgodnie z przepisem art. 52 § 1 p.p.s.a., skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie, przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 p.p.s.a.). Jeżeli zaś stronie przysługuje prawo do zwrócenia się do organu, który wydał decyzję z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy, strona może wnieść skargę na tę decyzję bez skorzystania z tego prawa (art. 52 § 3 p.p.s.a.).

Z powyższego wynika, że w art. 52 § 3 p.p.s.a. ustawodawca wprowadził wybór sposobu zaskarżenia, tj. albo poprzez złożenie do organu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, albo wniesienie skargi do sądu administracyjnego. Prawo wyboru zostało pozostawione stronie. Powyższe nie oznacza jednak, że strona może wnieść zarówno wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, jak i skargę do sądu administracyjnego. Strona może wnieść skargę do sądu administracyjnego, gdy nie korzysta z prawa do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Natomiast jeżeli wystąpi ona z takim wnioskiem, to traci możliwość wniesienia skargi do sądu. Niedopuszczalne jest bowiem, aby ta sama decyzja była przedmiotem oceny organu administracji publicznej w postępowaniu administracyjnym oraz - jednocześnie - sądu administracyjnego w postępowaniu sądowoadministracyjnym (zob. postanowienie WSA w Warszawie z dnia 25 lipca 2019 r., II SA/Wa 561/19, niepubl.).

Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy, należy zauważyć, że skarżąca złożyła wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy w zakresie pkt 1, 2 i 3 zaskarżonej decyzji oraz skargę do sądu administracyjnego obejmującą całą decyzję.

W takiej sytuacji Sąd nie może rozpoznać skargi od decyzji wydanej - ogólnie rzecz ujmując - w pierwszej instancji w zakresie pkt 1, 2 i 3, ponieważ w tej części będzie ona przedmiotem weryfikacji przez organ administracji publicznej, który ją wydał. Dopiero rozstrzygnięcie wydane po ponownym rozpatrzeniu sprawy będzie mogło być zaskarżone do sądu administracyjnego i poddane jego kontroli.

Zatem wniesiona skarga w części dotyczącej pkt 1, 2 i 3 zaskarżonej decyzji jest niedopuszczalna w świetle art. 52 § 3 p.p.s.a. i jako taka podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.

Uzasadniając z kolei rozstrzygnięcie w sprawie kosztów zawarte w pkt 2 postanowienia, Sąd wskazuje, że w aktach sprawy znajduje się potwierdzenie uiszczenia w sprawie kwoty w wysokości 75.000 zł tytułem wpisu od skargi (karta nr 129 akt sądowych).

Wskazać należy, że w przypadku objęcia skargą całej zaskarżonej decyzji wpis w niniejszej sprawie wynosiłby 65.000 zł i miałby charakter stosunkowy (§ 1 pkt 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz. U. z 2003 r. Nr 221, poz. 2193 ze zm.). W sytuacji zaś wniesienia skargi jedynie co do rozstrzygnięcia organu w zakresie cofnięcia zezwolenia i umorzenia postępowania - wpis wynosiłby 10.000 zł i miałby charakter stały (§ 2 ust. 2 pkt 9 ww. rozporządzenia).

Wobec wniesienia przez stronę skarżącą - pismem z dnia 2 stycznia 2020 r. - wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy w zakresie pkt 1, 2 i 3 zaskarżonej decyzji, Sąd potraktował kwotę w wysokości 65.000 zł jako nadpłacony wpis. Uznał bowiem, że na skutek podjętych przez stronę działań, skarga może dotyczyć jedynie pkt 4 i następnych zaskarżonej decyzji.

Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w pkt 1 postanowienia, czyniąc to w oparciu o art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a. Rozstrzygnięcie z pkt 2 postanowienia ma podstawę w treści art. 225 p.p.s.a.