Uzasadnienie
We wniosku o przyznanie prawa pomocy skarżący W. D. wniósł o zwolnienie od kosztów sądowych. W uzasadnieniu wniosku skarżący podniósł, że pracuje na stanowisku sekretarza sądowego p.o. sekretarza sędziego za wynagrodzeniem w wysokości 2.300 zł brutto, tj. 1.623 zł netto. Samodzielnie prowadzi gospodarstwo domowe. Jako składniki majątku skarżący wymienił: dom, którego budowa nie została zakończona, mieszkanie o powierzchni 68 m kw., oszczędności w kwocie ok. 400 zł, a także stanowiące współwłasność z siostrą: grunty rolne o powierzchni 2,3 ha oraz samochód marki [...] rocznik 1993 o wartości ok. 3.500 zł. Według oświadczenia skarżącego, na jego miesięczne wydatki składają się: czynsz za mieszkanie – 548 zł, energia elektryczna – 40 zł, gaz – 35 zł, telefon – 50 zł, dojazdy do pracy – 68 zł, ubezpieczenie – 300 zł, wyżywienie – 350 zł, ubranie i inne wydatki – 230 zł.
Pismem z dnia 10 sierpnia 2010 r. Sąd wezwał skarżącego do uzupełnienia wniosku o przyznanie prawa pomocy poprzez przedstawienie w terminie 21 dni następujących dokumentów:
a/ dokumentu potwierdzającego wskazaną w rubryce 10 formularza PPF aktualną wysokość otrzymywanego przez skarżącego wynagrodzenia, b/ wyciągów z rachunków bankowych posiadanych przez skarżącego za okres ostatnich 3 miesięcy (w przypadku, jeżeli takie rachunki posiada), c/ kopii zeznania podatkowego skarżącego za rok 2009 (ewentualnie zaświadczenia z właściwego urzędu skarbowego o wysokości dochodu osiągniętego przez skarżącego w ubiegłym roku), d/ dokumentu potwierdzającego wskazany w rubryce 7 Formularza PPF areał gospodarstwa rolnego (np. zaświadczenia z właściwego urzędu gminy lub kopii aktualnego zobowiązania podatkowego z tytułu posiadanej nieruchomości rolnej).
Powyższe wezwanie doręczono skarżącemu 27 sierpnia 2010 r. (odbiór korespondencji kwitował osobiście skarżący [...]). Dotychczas nie zostało ono wykonane.
Stosownie do treści art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. (dalej p.p.s.a.), przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie częściowym następuje, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Zawarte w wyżej cytowanym przepisie określenie "gdy osoba ta wykaże" oznacza, iż to na wnoszącym o przyznanie prawa pomocy spoczywa ciężar dowodu, że znajduje się w sytuacji uprawniającej go do skorzystania z prawa pomocy. Zatem rozstrzygnięcie Sądu (referendarza sądowego) w tej kwestii będzie zależało od tego, co zostanie udowodnione przez stronę (J. P. Tarno – "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Komentarz" Wydawnictwo LexisNexis, Warszawa 2004 s. 319).
W niniejszej sprawie skarżący w żaden sposób nie udokumentował swojej sytuacji majątkowej. W tym miejscu podkreślić należy, że jedyną kwestią braną pod uwagę przy rozpoznawaniu wniosku o przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej jest stan majątkowy jej i jej rodziny. "Przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej jest obowiązkiem sądu, jeśli osoba ta wykazała, że spełnia przesłanki z art. 246 § 1" (H. Knysiak-Molczyk /w:/ T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Komentarz" Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis, Warszawa 2005, s. 631). Skoro instytucja prawa pomocy stanowi w istocie pomoc państwa dla osób, które ze względu na ich trudną sytuację materialną nie mogą uiścić kosztów postępowania, Sąd (referendarz sądowy) musi ustalić, czy skarżący wypełnia ustawowe przesłanki przyznania tejże pomocy państwa. Tymczasem okoliczność, iż skarżący nie przedstawił dokumentów, w oparciu o które można by ustalić, jakimi środkami dysponuje miesięcznie i na jakim poziomie kształtują się koszty jego utrzymania, uniemożliwia ustalenie, czy poniesienie przez niego kosztów sądowych mogłoby się wiązać z uszczerbkiem uzasadniającym przyznanie prawa pomocy (por. postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 czerwca 2006 r., sygn. akt III SA/Wa 967/06).
Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 w związku z art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a., należało orzec jak w sentencji postanowienia.