Uzasadnienie
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] decyzją z dnia [...] maja 2006r. Nr [...] po rozpoznaniu odwołania Pana H. M. od decyzji Prezydenta [...]. z dnia [...] października 2005 r. odmawiającej wydania karty parkingowej na podstawie art. 138 § l pkt l k.p.a. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję.
Organ II instancji wskazał, że Prezydent [...]. decyzją z dnia [...] października 2005 r. - działając na wniosek z dnia 7 września 2005 r. - odmówił Panu H. M. wydania karty parkingowej. Wydając decyzję wskazał, iż załączona przez wnioskodawcę do akt sprawy kserokopia wyroku Okręgowego Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w [...]. z dnia [...] lipca 1983 r (sygn. akt [...]) nie jest dokumentem, o którym art. 8 ust. l pkt 5 ustawy - Prawo o ruchu drogowym.
Od tej decyzji odwołanie złożył skarżący podnosząc, iż w wyroku Okręgowego Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w [...] z dnia [...] lipca 1983 r. w sposób jednoznaczny jest stwierdzone, że skarżący jest inwalidą III grupy. Zdaniem skarżącego wyrok ten jest wystarczającym dokumentem do wydania karty parkingowej.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze rozpatrując odwołanie wskazało, iż kartę parkingową - zgodnie z art. 8 ust. 5 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (t j. Dz.U. z 2005 r. Nr 108, poz. 908 z późn. zm.) - "(...) wydaje się na podstawie, wydanego przez zespół do spraw orzekania o niepełnosprawności, orzeczenia o zaliczeniu do znacznego, umiarkowanego, lub lekkiego stopnia niepełnosprawności o przyczynie niepełnosprawności z kodu R lub N lub na podstawie orzeczenia wydanego przez organy rentowe równoważnego na mocy przepisów szczególnych z orzeczeniami o niepełnosprawności". Wskazując na ten przepis uznano, że z jego brzmienia wynika w sposób jednoznaczny, iż dokumentem wymaganym przez ustawodawcę jest albo l /orzeczenie o niepełnosprawności wydane przez zespół do spraw orzekania o niepełnosprawności, albo 2/ orzeczenie wydane przez organa rentowy równoważne na mocy przepisów szczególnych z orzeczeniem o niepełnosprawności. Przy czym w przypadku lekkiego stopnia niepełnosprawności ustawodawca wprowadza dodatkowe wymogi.
Nadto wskazano, że zgodnie z art. 5 oraz 6b ust 3 pkt 9 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawny (Dz. U. Nr 123. poz. 776, z późn. zm.), to orzeczenie lekarza orzecznika Zakładu Ubezpieczeń Społecznych o pewnych dysfunkcjach umożliwia ubieganie się o wydanie karty parkingowej a cytowane orzeczenie sądu może być dopiero początkiem starań o wydanie karty.
W skardze do Sądu skarżący podniósł, że jego zdaniem organ niezasadnie powołał się na przepisy ustawy o ruchu drogowym gdyż wystarczający do określenia jego uprawnień był wyrok sądu. Biorąc to pod uwagę wnosił o uchylenie decyzji.
W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał stanowisko.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z ustawą z dnia 25 lipca 2002r. prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269), zwaną ustawą o u.s.a., ustawa z dnia 30 sierpnia 2002r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz.1270), zwana ustawą o p.p.s.a., ustawą z dnia 30 sierpnia 2002r. przepisy wprowadzające ustawę - prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz.1271), zwana ustawą p.w.u.p. postępowanie toczy się na podstawie ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Zgodnie z art.1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. prawo o ustroju sądów administracyjnych sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słusznościowych.
Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art.134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi).
Rozpoznając sprawę w świetle powołanych wyżej kryteriów, skarga zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja oraz utrzymana nią w mocy decyzja organu I instancji z dnia [...] października 2005 r. naruszają prawo w sposób mający wpływ na wynik sprawy.
Zgodnie z art. 2 Konstytucji, Rzeczpospolita Polska jest demokratycznym państwem prawnym, urzeczywistniającym zasady sprawiedliwości społecznej. Stosownie zaś do art. 6 k.p.a. organy administracji publicznej działają na podstawie przepisów prawa. W świetle powołanych wyżej przepisów decyzja administracyjna, a w szczególności, jak to ma miejsce w okolicznościach niniejszej sprawy, odbierająca obywatelowi uprawnienie, musi być oparta na obowiązującym przepisie prawa i zgodna z jego treścią. Tych wymogów nie spełniają wspomniane wyżej decyzje administracyjne. Jedną z fundamentalnych reguł obowiązujących w postępowaniu administracyjnym jest zasada trwałości decyzji administracyjnych. Zgodnie z art.16 § l zd.II kpa uchylenie lub zmiana stwierdzenia nieważności lub wznowienie postępowania co do decyzji ostatecznych może nastąpić tylko w przypadkach przewidzianych w kodeksie (i przepisach szczególnych w zakresie określonym art.163 kpa);
Z treści decyzji organów wynika, że dokonano "zmiany" uprzednich rozstrzygnięć organów co do nabytych przez skarżącego uprawnień (Sąd nie odnosi się czy te uprawnienia zostały przyznane zgodnie z prawem czy też nie).
Rozstrzygający organ nie wykazał, aby dysponował uprawnieniem do odstępstwa od zasady trwałości ostatecznych decyzji administracyjnych.
Pomijając fakt, że o poprawności decyzji administracyjnej przesądza jej treść a nie uzupełnienie czy komentarze zawarte w późniejszych wypowiedziach rozstrzygającego organu - wypada podnieść, iż bezpodstawne byłoby doszukiwanie się legalności rozstrzygnięcia organu administracji publicznej poza źródłami prawa powszechnie obowiązującego.
Należy zauważyć, że skarżący posiadał zarówno legitymację inwalidy z dnia 10 listopada 1995 r. jak i identyfikator "N" wydany bezterminowo. Po dniu przystąpienia Polski do Unii Europejskiej, w związku ze zmianą wzoru karty parkingowej dla osoby niepełnosprawnej (Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 30 marca 2004 r. w sprawie wzorów kart parkingowych dla osób niepełnosprawnych i placówek zajmujących się opieką, rehabilitacją lub edukacją tych osób Dz.U. nr 67, poz.616), skarżący podjął działania mające na celu dostosowanie posiadanej karty do wzoru obowiązującego. Organ korzystając ze złożonego wniosku o wydanie karty parkingowej faktycznie cofnął skarżącemu nabyte uprawnienie.
W tym stanie rzeczy w ocenie Sądu orzekającego w niniejszej sprawie działanie organów jest nieuprawnione w tym trybie.
Z tych przyczyn Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 145 § 1 pkt.1 lit. c. ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji wyroku.
Stosownie do przepisu art. 152 p.p.s.a. orzeczono o niewykonywaniu uchylonej decyzji do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku.