Uzasadnienie
Skarżąca [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...] (dalej jako: "Spółka", "Strona" lub "Skarżąca") wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej (dalej jako: "Prezes UKE") z dnia [...] maja 2018 r., znak: [...], wydaną w przedmiocie ustalenia kwoty udziału w pokryciu dopłaty dla przedsiębiorcy telekomunikacyjnego w 2009 r. w wysokości 125.898,74 zł. Przedmiotowej decyzji nadano rygor natychmiastowej wykonalności.
W skardze zawarto wniosek o wstrzymanie wykonania ww. decyzji.
W uzasadnieniu wniosku podano, że zaskarżona decyzja spowoduje trudne do odwrócenia skutki dla kondycji finansowej Spółki. Skarżąca wskazała, że jej aktualna sytuacja finansowa jest nieadekwatna do rozmiarów nałożonego przez Prezesa UKE zobowiązania. Kapitał zakładowy Spółki wynosi 68.000,00 zł i jest prawie dwukrotnie niższy od nałożonej kary. Za okres od 1 stycznia 2018 r. do 30 kwietnia 2018 r. Skarżąca zanotowała stratę netto w kwocie 411.174,19 zł. Na dowód powyższego Skarżąca przedstawiła rachunek zysków i strat od 1 stycznia 2018 r. do 30 kwietnia 2018 r. (k. 9 akt sądowych).
Następnie Spółka wskazała, że jest przedsiębiorcą telekomunikacyjnym świadczącym usługi innym przedsiębiorcom sprzedającym swoje produkty Abonentom w liczbie około 90.000. Fakt ten, zdaniem Skarżącej uzasadnia okoliczność, iż świadczy ona usługi użyteczności publicznej. Na prowadzenie swojej działalności Strona zaciągnęła kredyt w wysokości 9.050.000,00 zł, który ma zostać spłacony do 22 marca 2019 r. Skarżąca spłaca miesięczną ratę w wysokości 150.000,00 zł (zaświadczenie z Alior Banku S.A. – k. 8 akt sądowych).
Spółka podniosła ponadto, że Prezes UKE wydał w dniu [...] maja 2018 r. decyzję, znak: [...], zobowiązującą Skarżącą do zapłaty kwoty 133.065,42 zł z tytułu udziału w dopłacie za rok 2010. Decyzji tej również nadano rygor natychmiastowej wykonalności. W konsekwencji, łączna suma zobowiązań Strony z tytułu udziału w dopłacie za lata 2009-2010 wynosi obecnie 258.964,16 zł.
W odpowiedzi na skargę Prezes UKE wniósł o nieuwzględnianie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji ze względu na fakt, iż Skarżąca nie przedstawiła argumentacji, która uzasadniałaby stwierdzenie, że wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia jej znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Zdaniem Organu, Skarżąca świadczy usługi telekomunikacyjne, które są usługami publicznymi, świadczonymi przez Spółkę komercyjnie, czyli na zwykłych zasadach rynkowych, a nie usługami użyteczności publicznej, które są świadczone na zasadach odmiennych niż rynkowe. Dalej Prezes UKE wskazał, iż nie można uznać spłaty kredytu w wysokości 9.050.000,00 zł (miesięczna rata 150.000,00 zł) za inwestycję w świadczenie usług użyteczności publicznej, a spłaty kredytu nie można uznać za duże obciążenie finansowe Spółki, ponieważ przychody netto ze sprzedaży Skarżącej w 2017 r. wyniosły ponad 33 mln zł, a za cztery miesiące 2018 - prawie 10 mln zł.
Pismem z dnia 20 września 2018 r. pełnomocnik Skarżącej wniósł o niezwłoczne rozpoznanie wniosku o udzielenie ochrony tymczasowej. W piśmie podniesiono, że wyegzekwowanie kwoty ustalonej dopłaty doprowadzi do "(...) paraliżu organizacyjnego w Spółce, uniemożliwienia prowadzenia jej bieżącej działalności, a finanse Spółki postawi w sytuacji głębokiego zagrożenia".
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje
Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie.
W myśl zasady wyrażonej w art. 61 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. (tekst jedn. Dz.U. z 2018 r., poz. 1302; dalej jako: "p.p.s.a.") wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Wyjątkiem od tej reguły ogólnej jest przyznanie sądowi w ściśle określonych przypadkach, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., możliwości udzielenia stronie ochrony tymczasowej poprzez wstrzymanie wykonania aktu lub czynności w całości lub w części, chyba że ustawa szczególna wyłącza tę możliwość. Warunkiem wstrzymania wykonania aktu jest wykazanie we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia stronie znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Przechodząc do wniosku i argumentów w nim wskazanych, Sąd stwierdza, że Skarżąca nie uprawdopodobniła, że zapłata kwoty 125.898,74 zł może wyrządzić jej znaczną szkodę lub spowodować trudne do odwrócenia skutki.
Skarżąca ograniczyła się do wskazania, że wykonanie decyzji spowoduje trudne do odwrócenia skutki dla jej sytuacji finansowej i majątkowej opierając się na przedłożonym rachunku zysków i strat od 1 stycznia 2018 r. do 30 kwietnia 2018 r. oraz zaświadczeniu z [...] o przyznanym kredycie.
Sąd dokonał analizy przedłożonych przez Skarżącą dokumentów. Wynika z nich, że w okresie od 1 stycznia do 30 kwietnia 2018 r. Spółka zanotowała stratę netto w wysokości 411.174,19 zł, przy przychodach na poziomie 9.768.624,11 zł (k. 9 akt sądowych). Dane te sugerują w istocie znaczne pogorszenie się sytuacji finansowej Strony, co potęguje dodatkowo oświadczenie autora wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, zgodnie z którym w kwietniu 2018 r. Skarżąca wystawiła faktury VAT na łączną kwotę 2.656.017,42 zł, z czego 1.563.666,88 zł nie zostało zapłacone.
Mając na uwadze powyższe, Sąd stwierdza, iż przedstawionych danych nie można rozpatrywać w oderwaniu od długoterminowych wyników finansowych Spółki. W pierwszej kolejności podkreślić należy, że w 2017 r., a więc w ostatnim pełnym roku obrotowym, Spółka osiągnęła wyraźny zysk – 1.896.433,92 zł. Przychody Strony w tym okresie osiągnęły 33.311,948,45 zł. Kwoty te jednoznacznie przewyższają sumę, która stanowi wartość przedmiotu zaskarżenia w niniejszej sprawie (125.898,74 zł). Wskazuje to, że zarówno wykonanie decyzji jak i spłata rat kredytu nie doprowadzi do utraty płynności finansowej przez Skarżącą. Sąd podziela stanowisko organu, iż Spółka posiadała wiedzę, że będzie uczestniczyć w pokryciu zarówno dopłaty 2009, jak i dopłaty 2010, a także w jakiej wysokości będą to zobowiązania.
Podsumowując ten fragment rozważań podkreślić należy, że jakkolwiek można mówić o pewnym pogorszeniu się sytuacji finansowej Spółki w ostatnich miesiącach, to jednak przy ocenie jej kondycji finansowej potrzebne jest przyjęcie wyraźnie dłuższej perspektywy. Skoro przychody Skarżącej w 2017 r. wyniosły ponad 33 mln złotych, a w roku tym zysk wyniósł prawie 2 mln złotych, to opłacenie kwoty niespełna 130 tys. złotych nie może być uznane – jak twierdzi pełnomocnik Spółki w piśmie z 20 września 2018 r. – za grożące spowodowaniem paraliżu organizacyjnego w Spółce i uniemożliwieniem prowadzenia jej bieżącej działalności.
Sąd nie zgadza się ponadto ze stwierdzeniem Skarżącej, że świadczy ona usługi użyteczności publicznej. Zgodnie z wyrokiem WSA w Opolu z dnia 24 maja 2016 r., sygn. akt II SA/OP 566/15, za usługi użyteczności publicznej należy uznać usługi podejmowane w celu zaspokajania potrzeb społecznych o charakterze ogólnym, świadczone w interesie publicznym (tzn. w interesie ogółu danej społeczności, a nie wyłącznie pojedynczych osób) i w sposób ciągły - bez względu na osiągany rezultat ekonomiczny, na ogół po kosztach własnych i nie w celach komercyjnych. Zadania użyteczności publicznej to świadczenie usług na rzecz ludności po kosztach własnych i nie w celach komercyjnych (zob. S. Czarnowski, Niektóre aspekty prawne współpracy transgranicznej i euroregionów, PiP 1997, nr 10, str. 55). W tym kontekście rację ma Prezes UKE twierdząc, iż nie można uznać spłaty kredytu za inwestycję w świadczenie usług użyteczności publicznej, gdyż usługi świadczone przez Spółkę są wyłącznie usługami komercyjnymi (rynkowymi).
Ostatecznie zauważyć trzeba, że uzasadniając wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji, Skarżąca przedstawiła zarzuty odnoszące się także do zaskarżonej decyzji. Sąd podkreśla, że tego rodzaju argumenty nie stanowią podstawy do wstrzymania wykonania aktu lub czynności w myśl art. 61 § 3 p.p.s.a. Podnieść należy, że kwestia wysokości kwoty udziału w pokryciu dopłaty ustalonej przez organ będzie badana na etapie merytorycznego rozpoznania skargi. Zgodnie z uchwałą siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 kwietnia 2007 r., sygn. akt I GPS 1/07, ustawodawca nie wiąże – choćby w najmniejszym stopniu – wystąpienia podstaw udzielenia ochrony tymczasowej z prawdopodobieństwem uwzględnienia skargi na decyzję.
Sąd rozpoznając wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji nie może badać, czy zaskarżona decyzja dotknięta jest wadą uzasadniającą jej uchylenie lub stwierdzenie nieważności (vide Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, pod red. T. Wosia, wydawnictwo LexisNexis, Warszawa 2011, s. 435). Dlatego też zawarte w skardze zarzuty dotyczące zaskarżonej decyzji nie mają wpływu na niniejsze rozstrzygnięcie.
Z powyższych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.