Uzasadnienie
W dniu [...] stycznia 2004 r. inspektorzy Wojewódzkiej Inspekcji Transportu Drogowego w [...] przeprowadzili kontrolę transportu wykonywanego przez K.B. z siedzibą w N. Kierujący pojazdem – T.T. - nie okazał kart drogowych za bieżący tydzień oraz za ostatni dzień poprzedniego tygodnia. Pojazd – [...], rok produkcji 1981 – nie był wyposażony w urządzenie samoczynnie rejestrujące prędkość jazdy, czas jazdy i postojów. Ponieważ pojazd miał uszkodzone mocowanie tylnego lewego koła, zatrzymano dowód rejestracyjny i zakazano kontynuowanie jazdy. Kierowca podpisał protokół kontroli.
Pismem z dnia [...] stycznia 2004 r. zawiadomiono przedsiębiorcę o wszczęciu postępowania administracyjnego. Następnie decyzją z dnia [...] lutego 2004 r. Nr [...] [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego, na podstawie art. 92 ust. 1 pkt 2 i ust. 4, art. 93 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. Nr 125, poz. 1371 ze zm.), art. 10 oraz lp. 1.11.8. ust. 1 Załącznika do ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o zmianie ustawy o transporcie drogowym oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 149, poz. 1452) i art. 36 ustawy z dnia 24 sierpnia 2001 r. o czasie pracy kierowców (Dz. U. Nr 123, poz. 1354 ze zm.), nałożono na przedsiębiorcę karę pieniężną w kwocie 2000 zł za nieokazanie kart drogowych z bieżącego tygodnia za dni [...] 2004 r. oraz za ostatni dzień poprzedniego tygodnia, w którym kierowca prowadził pojazd. Stwierdzono także, że kierowca nie posiadał zaświadczenia potwierdzającego fakt nieprowadzenia pojazdu w tych dniach.
Od decyzji tej przedsiębiorca K.B. złożył odwołanie wnosząc o anulowanie kary. Odwołujący stwierdza, iż kierowca posiadał i okazał wymagane karty drogowe potwierdzone przez pracodawcę jego pieczątką od numeru [...] (z dnia [...] listopada 2003 r.) do nr [...] (na dzień kontroli) oraz miał karty nie wypełnione do nr [...], czego świadkami byli inni kierowcy skarżącego przedsiębiorcy. Nadto w wyjaśnieniu przedsiębiorca podał, iż kierowca posiadał także i okazał półroczną kartę opłaty za przejazd po drogach krajowych oraz kopię zaświadczenia o wpisie do ewidencji działalności gospodarczej przedsiębiorcy.
Główny Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia [...] czerwca 2004 r. Nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa, art. 15 i art. 36 ustawy z dnia 24 sierpnia 2001 r. o czasie pracy kierowców (Dz. U. Nr 123, poz. 1354 ze zm.), art. 92 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. Nr 125, poz. 1371 ze zm.) oraz lp. 1.11.8. ust. 1 Załącznika do ustawy o transporcie drogowym, § 11 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz ich niezbędnego wyposażenia (Dz. U. Nr 32, poz. 262) w związku z art. 10 ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o zmianie ustawy o transporcie drogowym oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 149, poz. 1452), utrzymał zaskarżona decyzję w mocy.
Podstawą faktyczną decyzji było nieokazanie przez kierującego 5 sztuk kart drogowych z bieżącego tygodnia lub odpowiedniego zaświadczenia o nieprowadzeniu pojazdu w kontrolowanym okresie. Powołując się na przepisy przytoczone w podstawie prawnej decyzji organ administracji uznał za bezsporne, iż kierowca nie okazał kart drogowych z dnia [...] lutego 2004 r. oraz za ostatni dzień tygodnia, w którym prowadzony był pojazd. Ponadto pojazd nie był fabrycznie wyposażony w tachograf, wyprodukowany został w roku 1981, a pierwsza jego rejestracja była [...] sierpnia 1981 r. co zwalniało przedsiębiorcę, do czasu wejścia Polski do Unii Europejskiej, z posiadania tachografu, lecz nie z posiadania kart drogowych. Organ administracji, opierając się na treści protokółu kontroli, uznał za niewiarygodne twierdzenie skarżącego, iż kierowca okazał wymagane karty drogowe, bowiem z protokółu tego nie wynikało by karty te zostały okazane oraz nie wynikało by przy kontroli były obecne osoby wskazane przez przedsiębiorcę w odwołaniu.
Na decyzję tą K.B. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wnosząc o ponowne rozpatrzenie sprawy. W skardze skarżący powołał się na argumenty przytoczone w odwołaniu od decyzji.
W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego wnosił o jej oddalenie. Organ podtrzymując argumenty zawarte w zaskarżonej decyzji stwierdza, iż miarodajnym było oparcie się na treści protokółu kontroli, bowiem kierowca go podpisał, a skarżący na swoje twierdzenia nie przedłożył przeciwdowodów.
Wojewódzki Sad Administracyjny zważył co następuje;
Z dniem 1 stycznia 2004 r. weszła w życie ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1271), która art. 1 wprowadziła ustawę z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz.1269) oraz art. 2 ustawę z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270), z dniem 1 stycznia 2004 r.
Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych, sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Chodzi więc o kontrolę aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywaną pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słuszności.
Sprawy należące do właściwości sądów administracyjnych rozpoznają, w pierwszej instancji, wojewódzkie sądy administracyjne (art. 3 § 1 w/w ustawy).
W myśl art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną
Rozpoznając skargę w świetle powołanych wyżej kryteriów należy uznać, iż jest ona zasadna.
W rozpoznawanej sprawie zasadniczą kwestią jest ustalenie faktu posiadania przez kierującego pojazdem w momencie kontroli i okazania kart drogowych za wymagane okresy.
Organ administracji opierając się wyłącznie na treści protokółu nie odniósł się do zarzutów skarżącego, a w szczególności zarzutów tych nie rozpatrzył stwierdzając, iż skarżący nie przedłożył dowodów na swoje twierdzenia. Dowody takie skarżący wskazał w odwołaniu od decyzji I instancji – okazanie kart drogowych przez kierowcę w obecności dwóch innych pracowników skarżącego (M.S. i J.R.). Należy zatem zauważyć, iż organ administracji publicznej powinien skorzystać z możliwości uzupełnienia materiału dowodowego przez przesłuchanie tych osób zgodnie z art. 136 kpa celem wyjaśnienia tej kwestii. Jak wyraził to Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 4 lipca 2001 r. (sygn. akt I SA 301/00) "obowiązek zebrania całego materiału dowodowego w postępowaniu administracyjnym oznacza, że organ administracji publicznej winien z własnej inicjatywy gromadzić w aktach dowody, które jego zdaniem będą konieczne do prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy oraz winien gromadzić w aktach sprawy także dowody wskazane lub dostarczone przez strony, jeżeli mają one znaczenie dla sprawy".
W rozpoznawanej sprawie nie budzi wątpliwości, iż okoliczność okazania lub nieokazania organom kontroli wymaganych kart drogowych stanowiła dla rozstrzygnięcia sprawy zagadnienie kluczowe. W związku z tym nieprzeprowadzenie dodatkowego postępowania w celu uzupełnienia dowodów i materiału w sprawie stanowiło naruszenie art. 7, art. 77 § 1, a w konsekwencji także art. 80 i art. 107 § 3 kpa. Powyższe oznacza, iż stan sprawy nie został należycie wyjaśniony. Jedną z naczelnych zasad postępowania administracyjnego jest zawarta w art. 7 kpa zasada nakazująca organom administracji publicznej podejmowanie wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy zgodnego z rzeczywistością.
Z kolei art. 77 § 1 kpa mówi, że organ administracji publicznej zobowiązany jest w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Jako dowolne należy więc traktować ustalenia faktyczne znajdujące wprawdzie potwierdzenie w materiale dowodowym, ale niekompletnym, czy nie w pełni rozpatrzonym. Zarzut dowolności zostaje wykluczony dopiero ustaleniami dokonanymi w całokształcie materiału dowodowego (art. 80 kpa), zgromadzonego i rozpatrzonego w sposób wyczerpujący (powołany wyżej art. 77 § 1 kpa), a więc przy podjęciu wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, jako warunku niezbędnego do wydania decyzji o przekonującej treści.
Skarżący załączając do akt karty drogowe wskazał, że były one opatrzone wymaganą pieczęcią przedsiębiorcy, czyli właściwie potwierdzone i miały walor dokumentów wymaganych przez kontrolę. Nadto należy zauważyć, iż organ odwoławczy w uzasadnieniu powołuje się na bezsporność tego, że kierowca nie okazał kart drogowych za cztery dni miesiąca lutego 2004 r., co jak podkreśla wynika z protokółu kontroli, na którym opiera swoje ustalenia. Należy więc stwierdzić, iż jak wynika z protokółu kontroli i decyzji organu I instancji, kontrola miała miejsce w miesiącu styczniu 2004 r., zatem nie można było wymagać od kierowcy by przedłożył karty drogowe z daty późniejszej. Wyżej wskazane sprzeczności występujące w sprawie, dotyczące w szczególności bezspornego ustalenia czy kierowca okazał czy nie okazał wymagane dokumenty, stanowią takie naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
W związku z powyższym Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) orzekł jak w sentencji.