Uzasadnienie
Skarżąca – B. S., pismem z 3 kwietnia 2015 r. złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na uchwałę Prezydium Naczelnej Rady Adwokackiej z [...] lutego 2015 r., Nr [...] w przedmiocie skreślenia z listy aplikantów adwokackich wraz z wnioskiem o wstrzymanie wykonania zaskarżonej uchwały.
W uzasadnieniu wniosku wskazała, iż skreślenie jej z listy aplikantów z datą wsteczną powoduje, że wszystkie czynności prawne dokonane przez skarżącą przed sądami i organami wymiaru sprawiedliwości dokonane w okresie po 1 stycznia 2014 r. a przed otrzymaniem uchwały Okręgowej Rady Adwokackiej w W. mogłyby zostać uznane za nieważne. Konsekwencją czego mogłoby być stwierdzenie nieważności wszystkich postępowań, w których uczestniczyła skarżąca, w tym okresie.
W odpowiedzi na skargę organ, odnosząc się do wniosku skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji stwierdził, iż wstrzymanie wykonania zaskarżonej uchwały w przypadku uznania skargi za bezzasadną, spowodować może trudne do odwrócenia skutki – w szczególności wiązać się może z nieważnością kolejnych postępowań, w których skarżąca do czasu rozstrzygnięcia sprawy przez Sąd występowałaby z upoważnienia innych adwokatów.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej p.p.s.a.), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże art. 61 § 3 p.p.s.a. stanowi, że po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w art. 61 § 1 p.p.s.a., jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (...).
Przepis art. 61 § 3 p.p.s.a. zawiera zamknięty katalog przesłanek pozytywnych warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego rozstrzygnięcia, jakimi są niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody oraz niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Podstawową przesłanką zastosowania instytucji ochrony tymczasowej jest istniejące realnie niebezpieczeństwo zaistnienia takiej szkody (majątkowej, a także niemajątkowej), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego, a która jest wynikiem wykonania kwestionowanej decyzji administracyjnej (NSA [w:] postanowienie NSA z 21 listopada 2012 r., sygn. akt II GSK 1830/12). Będzie to miało miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony jakimś innym przedmiotem, a jego wartość pieniężna nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącego lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo poniesienia straty na życiu i zdrowiu (NSA [w:] postanowienie NSA z 31 maja 2012 r., sygn. akt II OZ 465/12).
Nieodwracalny skutek z kolei to takie następstwo, konsekwencja, efekt, rezultat jakichś działań, których nie będzie można cofnąć lub których nie da się usunąć (vide: Popularny słownik języka polskiego pod red. B. Dunaja, Warszawa 2000, s. 365 i 644). Omawiana instytucja ma na celu ochronę strony przed wystąpieniem nieodwracalnych skutków lub znacznej szkody przed zbadaniem przez sąd administracyjny legalności zaskarżonego aktu lub czynności.
Warunkiem wstrzymania wykonania aktu lub czynności jest wykazanie przez stronę już we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Uzasadnienie wniosku poza przytoczeniem treści art. 61 § 3 p.p.s.a. powinno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania aktu lub czynności jest uzasadnione (NSA [w:] postanowienie NSA z 8 maja 2013 r., sygn. akt I GZ 145/13, postanowienie NSA z 27 lipca 2011 r., sygn. akt II GZ 294/11).
Obowiązek wykazania, iż zaskarżona decyzja w razie jej wykonania mogłoby narazić stronę na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków spoczywa na wnioskodawcy. Sąd nie może działać w tym zakresie za stronę.
Zdaniem Sądu, skarżąca nie wykazała we wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej uchwały, iż w niniejszej sprawie zachodzą przesłanki uzasadniające niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody, czy też spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Argumenty skarżącej odnoszące się do ewentualnej nieważności podejmowanych przez nią czynności nie uzasadniają zastosowania w sprawie ochrony tymczasowej w postaci wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu, a wręcz przeciwnie przemawiają za odmową jej udzielenia.
Zgodnie z ustawą Prawo o adwokaturze, na listę adwokatów może być wpisana osoba, która swym dotychczasowym zachowaniem daje rękojmię prawidłowego wykonywania zawodu adwokata. Ustawa przewiduje ten wymóg również w odniesieniu do wpisu na listę aplikantów adwokackich. Jak stanowi § 41 Kodeksu Etyki Adwokackiej, udzielając substytucji (...) adwokat powinien wykazać szczególną staranność wtedy, gdy zastępstwo zleca aplikantowi adwokackiemu. Aplikant adwokacki, wobec którego wszczęto postępowanie w przedmiocie skreślenia z listy aplikantów a następnie podjęto decyzję o jego skreśleniu, winien do czasu ostatecznej oceny prawidłowości takiego rozstrzygnięcia, powstrzymać się od podejmowania działań, których skutki byłyby ze szkodą dla jego mocodawców.
Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.