Uzasadnienie
Skarżąca – T. SA z siedzibą w K., wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie (dalej "Sąd") skargę na decyzję Komisji Nadzoru Finansowego (dalej "KNF").
Z nadesłanych do Sądu akt administracyjnych wynika, że skarżona decyzja została wydana przez KNF w pierwszej instancji. W pouczeniu organ wskazał zatem, że od jego rozstrzygnięcia stronie przysługuje prawo złożenia albo wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy (art. 127 § 3 k.p.a. w zw. z art. 11 ust. 6 ustawy z dnia 21 lipca 2006 r. o nadzorze nad rynkiem finansowym) lub skargi do sądu administracyjnego (art. 52 § 3 p.p.s.a.).
Skarżąca od powyższej decyzji KNF wniosła zarówno o ponowne rozpatrzenie sprawy (wniosek nadała 13 czerwca 2018 r.), jak i skargę, którą nadała 21 czerwca 2018 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Każde merytoryczne rozpatrzenie skargi poprzedzone jest w postępowaniu przed sądem administracyjnym badaniem dopuszczalności jej wniesienia. Skarga jest dopuszczalna, gdy przedmiot sprawy należy do właściwości sądu administracyjnego i skargę wniesie uprawniony podmiot oraz gdy skarga spełnia wymogi formalne i została złożona w przewidzianym w prawie trybie i terminie. Stwierdzenie braku którejkolwiek z wymienionych przesłanek uniemożliwia nadanie skardze dalszego biegu, co w konsekwencji prowadzi do jej odrzucenia.
Przedmiotem badanej skargi została uczyniona decyzja KNF wydana przez tego organ w pierwszej instancji.
Na wstępie wskazać należy, że z dniem 1 czerwca 2017 r. weszła w życie ustawa z 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2017 r. poz. 935), którą to nowelizacją wprowadzono szereg istotnych zmian w procedurze sądowoadministracyjnej, uregulowanej w ustawie z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Na mocy art. 9 pkt 2 powołanej ustawy z 7 kwietnia 2017 r. nowe brzmienie otrzymał między innymi art. 52 § 2 i § 3 p.p.s.a.
Stosownie do treści art. 52 p.p.s.a., w brzmieniu obowiązującym od 1 czerwca 2017 r., skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka (§ 1). Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie, przewidziany w ustawie (§ 2). Jeżeli stronie przysługuje prawo do zwrócenia się do organu, który wydał decyzję z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy, strona może wnieść skargę na tę decyzję bez skorzystania z tego prawa (§ 3).
Z powyższego wynika zatem, że w art. 52 § 3 p.p.s.a. ustawodawca pozostawił stronie wybór co do sposobu wzruszenia decyzji, tj. albo poprzez złożenie od niej do organu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, albo wniesienie skargi do sądu administracyjnego.
Tymczasem Skarżąca w rozpoznawanym przypadku skorzystała z obu sposobów wzruszenia tej samej decyzji KNF, tj. w pierwszej kolejności złożyła od niej wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, a następnie - po kilku dniach, za pośrednictwem KNF, skargę do Sądu.
Sąd zauważa, że w obecnym stanie faktycznym, w odniesieniu do jednej decyzji administracyjnej KNF, są wszczęte dwa, niezależne postępowania – tj. administracyjne przed KNF oraz niniejsze – sądowoadministracyjne przed Sądem. Taka sytuacja jest niedopuszczalna. Prowadzenie postępowania sądowoadministracyjnego równolegle do toczącego się postępowania administracyjnego doprowadziłoby bowiem do sytuacji, w której KNF i Sąd, niezależnie od siebie, rozpoznawałyby różne środki zaskarżenia na ten sam akt administracyjny.
W konsekwencji Sąd stwierdza, że Skarżąca nie była uprawniona do wniesienia w tej sprawie skargi po uprzednim uruchomieniu trybu weryfikacji decyzji KNF w postępowaniu administracyjnym, zainicjowanym wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy. W obecnym stanie sprawy, jedynie decyzja KNF wydana w wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy, będzie mogła stanowić przedmiot zaskarżenia do Sądu.
Mając powyższe na uwadze Sąd, w oparciu o art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a., skargę odrzucił, jako niedopuszczalną.