Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawiez 16 września 2010 r., sygn. akt VI SA/Wa 1347/10

Uzasadnienie

Zaskarżonymi decyzjami z dnia [...] kwietnia 2010 r. nr [...], [...] oraz [...] Główny Inspektor Jakości Handlowej Artykułów Rolno-Spożywczych na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., art. 21, art. 29 ust. 1 pkt 2, ust. 2 i 3 ustawy z dnia 21 grudnia 2000 r. o jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych (Dz. U. z 2005 roku Nr 187, poz. 1577, ze zm.) w związku z art. 4 ust. 1, art. 6 ust. 2 ww. ustawy, art. 46 ust. 1 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 25 sierpnia 2006 r. o bezpieczeństwie żywności i żywienia (Dz. U. Nr 171, poz. 1225 z późn. zm.) oraz § 2 ust. 1 pkt 2, § 5 ust. 1, ust. 2, ust. 3, ust. 4 pkt 2, ust. 5 pkt 1 i 2, ust. 6, § 6 ust. 1 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 10 lipca 2007 r. w sprawie znakowania środków spożywczych (Dz. U. Nr 187. poz. 966 z późn. zm.), po rozpatrzeniu odwołań D. S.A. z siedzibą w K. (dalej cyt. jako skarżąca), utrzymał w mocy decyzje Wojewódzkiego Inspektora Jakości Handlowej Artykułów Rolno-Spożywczych z dnia [...] marca 2010 r. nr [...], [...], [...] nakazujące stosowanie właściwego oznakowania następujących artykułów rolno spożywczych:

1. - "S." a* 150 g, z partii 960 szt./144 kg (stan magazynowy: 792 szt./118,80 kg), nr partii [...], data minimalnej trwałości: [...] kwietnia 2010 r., o wartości netto 988,80 zł,
2. - "S." a* 150 g, z partii 328 szt./49,2 kg (stan magazynowy: 288 szt./43,2 kg), nr partii [...], data minimalnej trwałości: [...] kwietnia 2010 r., o wartości netto 377,20 zł,
3. - "S." a* 280 g, z partii 828 szt./231,84 kg (stan magazynowy: 688 szt./192,64 kg), nr partii [...], data minimalnej trwałości: [...] kwietnia 2010 r., o wartości netto 1821,60 zł, utrzymał ww. decyzję w mocy.

Do wydania niniejszych decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym:

W dniach [...] – [...] marca 2010 r., inspektorzy Wojewódzkiego Inspektoratu Jakości Handlowej Artykułów Rolno - Spożywczych przeprowadzili kontrolę w D. S.A. z siedzibą K., w zakresie jakości handlowej artykułów garmażeryjnych.

W wyniku kontroli stwierdzono, iż skarżąca wprowadziła do obrotu ww. partie ""S.", "S.", "S." nieprawidłowo oznakowane.

Stwierdzono, że:

1. - w wykazie składników składnika złożonego, tj. majonezu, nie podano funkcji technologicznej gumy guar oraz gumy ksantanowej, co stanowi naruszenie § 2 ust. 1 pkt. 2 oraz § 6 ust. 1 Rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 10 lipca 2007 r. w sprawie znakowania środków spożywczych,
2. - w wykazie składników składnika złożonego, tj. majonezu, podano, iż zawiera on następujące regulatory kwasowości: kwas cytrynowy i kwas jabłkowy, a według składu majonezu są to kwas jabłkowy i kwas winowy L.
3. - konserwanty benzoesan sodu i sorbinian potasu nie zostały wymienione w składzie składnika złożonego tj. majonezu, tylko na końcu wykazu składników produktu, co może sugerować, iż do wyrobu gotowego używane są substancje konserwujące a nie, że zawarte są one w składzie majonezu,
4. - na końcu wykazu składników wymieniono konserwanty: sorbinian potasu i benzoesan sodu. Zapis taki może sugerować, iż wyrób gotowy jest konserwowany chemicznie, podczas gdy ww. konserwanty występują jedynie w składzie ogórka (sorbinian potasu i benzoesan sodu).

Wskazano, iż powyższe nieprawidłowości naruszają art. 4 ust. 1 ustawy o jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych.

Pismami z dnia [...] marca 2010 r. Wojewódzki Inspektor Jakości Handlowej Artykułów Rolno-Spożywczych zawiadomił skarżącą o wszczęciu postępowania administracyjnego w sprawie wprowadzenia do obrotu ww. produktów jako artykułów rolno-spożywczych nieprawidłowo oznakowanych.

Decyzjami z dnia [...] marca 2010 r. Wojewódzki Inspektor Jakości Handlowej Artykułów Rolno-Spożywczych, powołując się na art. 29 ust. 1 pkt 2, ust. 2 i 3, art. 4 ust. 1, art. 6 ust. 2 ustawy z dnia 21 grudnia 2000 r. o jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych, art. 104 k.p.a., art. 46 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 25 sierpnia 2006 r. o bezpieczeństwie żywności i żywienia, § 2 ust. 1 pkt 2, § 5 ust. 1, ust. 5, ust. 6, § 6 ust. 1 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 10 lipca 2007 r. w sprawie znakowania środków spożywczych nakazał stosowanie właściwego oznakowania omawianych artykułów rolno-spożywczych i umieszczenia w oznakowaniu powyższych produktów funkcji technologicznej substancji dodatkowych będących składnikami składnika złożonego, podawania faktycznie użytego regulatora kwasowości w składzie składnika złożonego produktu, umieszczania w wykazie składników substancji konserwujących w sposób nie wprowadzający w błąd konsumenta oraz zastosowania się do wymagań określonych w przytoczonych przepisach. Organ potwierdził zaistnienie naruszeń stwierdzonych podczas kontroli.

Pismami z dnia [...] marca 2010 r. skarżąca odwołała się od ww. decyzji do Głównego Inspektora Jakości Handlowej Artykułów Rolno-Spożywczych, wnosząc o uchylenie decyzji I instancji jako naruszających prawo i przekazanie spraw do ponownego rozpoznania organowi I instancji. Podniosła, że inspektorzy uczestniczący w kontroli dokonali ustaleń faktycznych porównując skład badanych sałatek ze składem widniejącym na etykiecie majonezu - składnika złożonego sałatek; kontrolujący nie uwzględnili pomyłki dostawcy majonezu, polegającej na podaniu w składzie kwasu winowego zamiast kwasu cytrynowego. Strona nadmieniła, że po niezwłocznym powiadomieniu dostawca majonezu dostarczył prawidłowo oznakowany majonez, którego etykietę załączono do odwołań. W toku kontroli poprawiona etykieta majonezu została przedłożona pracownikom Inspekcji. Powyższa okoliczność nie została uwzględniona przez kontrolujących, co w opinii strony stanowiło naruszenie art. 7 k.p.a.

Ponadto skarżąca zakwestionowała stwierdzone w toku kontroli nieprawidłowości dotyczące kolejności wymienienia substancji konserwujących w wykazie składników przedmiotowego artykułu. Powołała się na § 7 ust. 7 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi w sprawie znakowania środków spożywczych, zgodnie z którym składniki, z których każdy stanowi mniej niż 2 % gotowego środka spożywczego, mogą być wymieniane w wykazie składników w dowolnej kolejności po pozostałych składnikach. Przytoczyła również art. 3 ust. 3 pkt 34 ustawy o bezpieczeństwie żywności i żywienia, który składnik żywności definiuje jako każdą substancję występującą w żywności, w tym substancje dodatkowe i aromaty, użytą przy wytwarzaniu lub przygotowaniu środków spożywczych, obecną w gotowym produkcie, nawet jeżeli jest ona w zmienionej formie. Zdaniem strony, skoro substancje dodatkowe stanowią mniej niż 2 % omawianych gotowych środków spożywczych, to w jej ocenie wymienienie substancji konserwujących na końcu sałatki nie narusza prawa.

W skierowanych do organu I instancji pismach z dnia [...] marca 2010 r. skarżąca powtórzyła argumentację zawartą w odwołaniach.

Główny Inspektor Jakości Handlowej Artykułów Rolno-Spożywczych decyzjami z dnia [...] kwietnia 2010 r. utrzymał w mocy decyzje Wojewódzkiego Inspektora Jakości Handlowej Artykułów Rolno – Spożywczych z dnia [...] marca 2010 r.

W uzasadnieniach swych decyzji organ, przytaczając treść art. 4 ust. 1, art. 3 pkt 5, art. 6 ust. 2 ustawy o jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych, art. 46 ust. 1 pkt 1 lit. a ustawy o bezpieczeństwie żywności i żywienia, § 2 ust. 1 pkt 2, § 5 ust. 1, ust. 2, ust. 3, ust. 4 pkt 2, ust. 6, § 6 ust. 1 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 10 lipca 2007 r. w sprawie znakowania środków spożywczych podtrzymał argumentację zawartą w decyzjach I instancji.

Odnosząc się do zarzutów zawartych w odwołaniach organ wskazał, że zarzuty dotyczące naruszenia przez organ I instancji art. 7 k.p.a. nie znajdują uzasadnienia. Nieprawidłowości stwierdzone w oparciu o etykiety majonezu przedłożone kontrolującym w dniu [...] marca 2010 r., tj. w pierwszym dniu przeprowadzanej kontroli zostały opisane w protokole oględzin z dnia [...] marca 2010 r., który został podpisany przez Pełnomocnika ds. systemu Zarządzania Jakością – M. D.. Powyższy dokument stanowi załącznik nr [...] do protokołu kontroli nr [...] z dnia [...] marca 2010 r., który osoby reprezentujące stronę skarżącą - nie wnosząc żadnych uwag - podpisały osobiście.

Zdaniem organu poprawione etykiety majonezu, które przedłożono kontrolującym w dniu [...] marca 2010 r. nie mogły zostać uznane za dowody przemawiające za uchyleniem przedmiotowej decyzji. Podkreślono, że ww. okoliczność dotyczyła jednej z kilku ustalonych w toku przeprowadzanej kontroli nieprawidłowości w zakresie znakowania, zatem w ostateczności nie miała ona wpływu na rozstrzygnięcie przedmiotowej sprawy.

Od wymienionych decyzji strona skarżąca złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargi wnosząc o uchylenie ww. decyzji. Powtórzyła zarzuty i argumentację zawartą w odwołaniach. Dodatkowo wskazała, iż organ II instancji w toku postępowania odwoławczego winien uzupełnić postępowanie dowodowe o okoliczność nieprawidłowego oznakowania majonezu, pominiętą przez organ I instancji.

W opinii skarżącej organ odwoławczy winien uchylić zaskarżone decyzje organu I instancji i przekazać sprawy do ponownego rozpatrzenia na mocy art. 138 § 2 k.p.a., ponieważ rozstrzygnięcie sprawy wymagało uprzedniego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w znacznej części.

W odpowiedzi na skargi Główny Inspektor Jakości Handlowej Artykułów Rolno-Spożywczych wnosił o ich oddalenie. Podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko i argumentację zaprezentowane w zaskarżonych decyzjach.

Skargi zostały zarejestrowane pod sygn. akt VI SA/Wa 1347/10, VI SA/Wa 1348/10 i VI SA/Wa VI SA/Wa 1349/10.

Na rozprawie w dniu 16 września 2010 r. Sąd postanowił w trybie art. 111 § 2 p.p.s.a połączyć sprawy o sygn. akt VI SA/Wa 1707/09 i VI SA/Wa 1708/09 do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia i prowadzić je pod sygnaturą VI SA/Wa 1347/10.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną lub postanowienie z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji lub postanowienia. Sąd nie bada więc celowości, czy też słuszności zaskarżonego aktu.

Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną - art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.).

Rozpoznając skargi w świetle powołanych wyżej kryteriów należy uznać, że nie zasługują one na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 3 pkt 5 ustawy z dnia 21 grudnia 2000 r. o jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych, jakość handlowa to cechy artykułu rolno-spożywczego dotyczące jego właściwości organoleptycznych, fizykochemicznych i mikrobiologicznych w zakresie technologii produkcji, wielkości lub masy oraz wymagania wynikające ze sposobu produkcji, opakowania, prezentacji i oznakowania, nieobjęte wymaganiami sanitarnymi, weterynaryjnymi lub fitosanitarnymi.

Natomiast zgodnie z art. 4 ust. 1 ww. ustawy wprowadzane do obrotu artykuły rolno-spożywcze powinny spełniać wymagania w zakresie jakości handlowej, jeżeli w przepisach o jakości handlowej zostały określone takie wymagania, oraz dodatkowe wymagania dotyczące tych artykułów, jeżeli ich spełnienie zostało zadeklarowane przez producenta.

W związku z tym należy podzielić pogląd organu, iż niespełnienie wymagań w zakresie znakowania artykułu rolno-spożywczego jest niespełnieniem wymagań jakości handlowej.

Stosownie do art. 6 ust. 2 ww. ustawy, do znakowania artykułów rolno-spożywczych stosuje się odpowiednio wymagania określone w art. 45 ust. 2, art. 46 ust. 1 pkt 1 i art. 48 ust. 1 ustawy z dnia 25 sierpnia 2006 r. o bezpieczeństwie żywności i żywienia.

Zgodnie z art. 45 ust. 2 ustawy o bezpieczeństwie żywności i żywienia, oznakowanie środka spożywczego obejmuje wszelkie informacje w postaci napisów i innych oznaczeń, w tym znaku towarowego, nazwy handlowe, elementy graficzne i symbole, dotyczące środka spożywczego i umieszczone na opakowaniu, etykiecie, obwolucie, ulotce, zawieszce oraz w dokumentach, które są dołączone do tego środka spożywczego lub odnoszą się do niego.

Natomiast zgodnie z art. 46 tejże ustawy oznakowanie środka spożywczego nie może wprowadzać konsumenta w błąd, a w szczególności, co do charakteru środka spożywczego, w tym jego nazwy, rodzaju, właściwości, składu, ilości, trwałości, źródła lub miejsca pochodzenia, metod wytwarzania lub produkcji.

Ponadto zgodnie z art. 16 rozporządzenia (WE) Nr 178/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 28 stycznia 2002 r. ustanawiającego ogólne zasady i wymagania prawa żywnościowego, powołującego Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności oraz ustanawiającego procedury w zakresie bezpieczeństwa żywności, (Dz. Urz. WE L. 31 z. 1 lutego 2002. str.

1. 1. z późn. zm.: Dz. Urz. polskie wydanie specjalne, rozdz.
2. 15. t.

1. 6. str. 463. z późn. zm.), bez uszczerbku dla bardziej szczegółowych przepisów prawa żywnościowego, etykietowanie, reklama i prezentacja żywności lub pasz, z uwzględnieniem ich kształtu, wyglądu lub opakowania, używanych opakowań, sposobu ułożenia i miejsca wystawienia oraz informacji udostępnionych na ich temat w jakikolwiek sposób, nie może wprowadzać konsumentów w błąd.

Z powyższych przepisów prawa krajowego i wspólnotowego jednoznacznie wynika, iż przepisy prawa żywnościowego sprzeciwiają się każdej praktyce, m.in. dotyczącej znakowania artykułów rolno-spożywczych, mogącej w jakikolwiek sposób wprowadzić w błąd konsumenta.

Zgodnie z § 2 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi w sprawie znakowania środków spożywczych, opakowany środek spożywczy znakuje się, podając informacje dotyczące składników występujących w środku spożywczym.

Stosownie do § 5 ust. 1 i 2 tego rozporządzenia informację, o której mowa w § 2 ust. 1 pkt 2, podaje się w formie wykazu składników wykorzystanych do produkcji środka spożywczego i nadal w nim obecnych, nawet w zmienionej formie, zwanego dalej "wykazem składników", z podaniem nazwy składnika, według masy tych składników, ustalonej w chwili ich użycia do wytworzenia środka spożywczego, w porządku malejącym; wykaz składników poprzedza się nagłówkiem zawierającym wyraz "składniki" albo "skład".

Zgodnie z § 6 ust. 1 pkt omawianego rozporządzenia, zamieszczając w wykazie składników dozwolone substancje dodatkowe, podaje się ich nazwę lub numer oraz zasadniczą funkcję technologiczną, którą ta substancja pełni w środku spożywczym, biorąc pod uwagę rodzaje funkcji pełnionej przez dodatki do żywności w środkach spożywczych wymienione w załączniku I do Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 133/2008 z dnia 16 grudnia 2008 r. w sprawie dodatków do żywności (Dz. Urz. UE L 354 z 31.12.2008 r., str. 16).

W przedmiotowej sprawie kwestionowane partie "S.", "S." i "S." nie spełniały wymagań zawartych w przytoczonych wyżej aktach prawnych, z uwagi na niewłaściwe oznakowanie, wprowadzające konsumenta w błąd, ze względu na brak w wykazie składników składnika złożonego, tj. majonezu, pełnej nazwy funkcji technologicznej, tj. "substancje zagęszczające" zastosowanych dozwolonych substancji dodatkowych: gumy guar oraz gumy ksantanowej.

W ocenie Sądu organy prawidłowo ustaliły, iż w oznakowaniu badanych partii artykułów rolno-spozywczych podano informację, zgodnie z którą składnik złożony - majonez zawierał regulatory kwasowości: kwas cytrynowy i kwas jabłkowy, natomiast według składu podanego na etykiecie majonezu jako regulatory kwasowości wymienione były: kwas jabłkowy i kwas winowy L. Zdaniem Sądu zarzuty sformułowane we wniesionej skardze, dotyczące naruszenia przez organ I i II instancji art. 7 k.p.a., zgodnie z którym w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności i podejmują wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli, są nieuzasadnione.

Należy zgodzić się z organem, iż nieprawidłowości stwierdzone w oparciu o etykiety majonezu przedłożone kontrolującym w dniu [...] marca 2010 r., tj. w pierwszym dniu przeprowadzanej kontroli zostały opisane w protokole oględzin z dnia [...] marca 2010 r., który został podpisany przez Pełnomocnika ds. systemu Zarządzania Jakością – M. D.. Powyższy dokument stanowi załącznik nr 15 do protokołu kontroli z dnia [...] marca 2010 r., który osoby reprezentujące stronę skarżącą, nie wnosząc żadnych uwag, podpisały osobiście.

Należy podkreślić, iż w dniu [...] marca 2010 r. na etykiecie majonezu używanego do produkcji kontrolowanych produktów jako regulator kwasowości wymieniony był "kwas winowy". Powyższy fakt został potwierdzony przez stronę skarżąca w piśmie z dnia [...] marca 2010 r.

Odnosząc się do stwierdzenia strony, iż to dostawca majonezu na etykiecie produktu błędnie wymienił "kwas winowy’ zamiast "kwasu cytrynowego" i w dniu [...] marca 2010 r. przedstawiono kontrolującym poprawione etykiety majonezu, wskazać należy, iż powyższe dowody nie mogły zostać uznane za dowody przemawiające za uchyleniem decyzji i instancji, które zostały wydane na podstawie materiału dowodowego zgromadzonego w toku kontroli i do określonych partii towaru. Decyzje wydane przez organ I instancji dotyczyła partii sałatek wyprodukowanych z użyciem majonezu, który zgodnie z wykazem składników zamieszczonych na etykiecie zawierał "kwas winowy". Jakiekolwiek działania naprawcze (w tym przypadku poprawienie etykiety majonezu), nie mogą zostać uznane za dowody w sprawach, ponieważ dotyczyły nowej dostawy z innej partii majonezu.

W ocenie Sądu bezpodstawne są także zarzuty naruszenia przez organ § 7 ust. 7 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi w sprawie znakowania środków spożywczych.

Stosownie do § 5 ust. 3 i ust. 4 pkt 2 tego rozporządzenia, w przypadku, gdy składnik środka spożywczego jest składnikiem złożonym z kilku składników, jego składniki uznaje się za składniki tego środka spożywczego; nazwa składnika złożonego może być podana w wykazie składników, w kolejności zgodnej z jego całkowitą masą, jeżeli bezpośrednio po niej zostanie podany wykaz składników składnika złożonego według ich masy w porządku malejącym.

Zgodnie z § 5 ust. 5 pkt 1 i 2 rozporządzenia, podawanie wykazu składników składnika złożonego z kilku składników nie jest wymagane w przypadku gdy skład składnika złożonego jest określony w przepisach dotyczących poszczególnych artykułów rolno-spożywczych i składnik ten stanowi mniej niż 2 % gotowego środka spożywczego oraz w przypadku składnika złożonego z mieszanki przypraw lub ziół, które stanowią mniej niż 2 % gotowego środka spożywczego.

Stosownie do § 5 ust. 6 rozporządzenia, przepisów ust. 5 pkt 1 i 2 nie stosuje się do dozwolonych substancji dodatkowych, których obecność w danym środku spożywczym wynika z tego, że były one zawarte w jednym lub większej ilości składników tego składnika złożonego, jeżeli pełnią one funkcję technologiczną w gotowym środku spożywczym.

Powyższe przepisy w sposób jednoznaczny określają sposób znakowania środków spożywczych. W przedmiotowych sprawach producent powinien dostosować oznakowanie wytwarzanych przez niego artykułów do wymagań obowiązujących przepisów prawa żywnościowego.

W ocenie Sądu organy prawidłowo ustaliły, że w oznakowaniu przedmiotowych partii sałatek producent nie zamieścił konserwantów, tj. benzoesanu sodu i sorbinianu potasu w składzie składnika złożonego, tj. majonezu, tylko na końcu wykazu składników produktu. Powyższa kolejność sugeruje, że do wyrobu gotowego dodano substancje konserwujące, podczas gdy w rzeczywistości są one składnikami majonezu (benzoesan sodu i sorbinian potasu) i ogórka (sorbinian potasu i benzoesan sodu).

W myśl § 7 ust. 7 tego rozporządzenia składniki, z których każdy stanowi mniej niż 2 % gotowego środka spożywczego, mogą być wymieniane w wykazie składników w dowolnej kolejności po pozostałych składnikach.

W przedmiotowych sprawach powyższy przepis nie ma zastosowania w odniesieniu do występujących w kwestionowanych artykułach konserwantów. Zarówno benzoesan sodu, jak i sorbinian potasu nie stanowią odrębnych składników sałatki, lecz są składnikami składnika złożonego kontrolowanych artykułów, jakim jest majonez. Zatem zarzuty strony, co do naruszenia przez organy Inspekcji § 7 ust. 7 rozporządzenia nie znajdują uzasadnienia, ponieważ zastosowanie mają również § 5 ust. 3 i ust. 4 pkt 2 oraz § 5 ust. 6 omawianego rozporządzenia, które odnoszą się do składników złożonych.

W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji wyroku.