Uzasadnienie
Skarżący, L. B. pismem z 3 kwietnia 2015 r. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na informację Ministra Zdrowia, zawartą w treści, skierowanego do skarżącego, pisma z 13 marca 2015 r. (podpisanego przez Zastępcę Dyrektora Departamentu Ubezpieczenia Zdrowotnego Ministerstwa Zdrowia), dotyczącą sposobu załatwienia sprawy z wniosku o interwencję w Narodowym Funduszu Zdrowia w sprawie finansowania kosztów leczenia. Do skargi załączono wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie. Wyjaśnił, iż pismem z 8 lutego 2015 r. skarżący wystąpił do organu z wnioskiem o "podjęcie interwencji w NFZ w celu opłacenia jego leczenia". W treści pisma skarżący wskazywał na nieprawidłowości prowadzonego przez Narodowy Fundusz Zdrowia postępowania wszczętego na wniosek strony w 2009 r., w tym jego przewlekłość, a także nieprawidłowości w procesie leczenia prowadzonego przez wymienione w piśmie podmioty lecznicze i lekarzy. Sprawa została rozpatrzona w trybie określonym w Dziale VIII Kodeksu postępowania administracyjnego. Prowadzone przez organ postępowanie sprawdzające zakończono, doręczając stronie pismo z 13 marca 2013 r., znak [...], informujące o podjętych przez organ czynnościach oraz ich wyniku.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Na wstępie niniejszych rozważań podkreślić należy, iż z uwagi na przedmiot sprawy, skarżący należy do grona podmiotów ustawowo zwolnionych od kosztów sądowych (art. 239 pkt. 1 lit. c ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Dz. U. z 2012, poz. 270 ze zm.; dalej p.p.s.a.). Tym samym wniosek skarżącego o przyznanie prawa pomocy podlegał rozpoznaniu jedynie w części dotyczącej ustanowienia pełnomocnika.
Zgodnie z art. 247 p.p.s.a., prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności skargi. Zastosowanie powołanego przepisu jest dopuszczalne wówczas, gdy stan faktyczny i prawny danej sprawy nie nasuwa żadnych wątpliwości, co do braku szans na uwzględnienie skargi (v. Bogusław Dauter "Zarys metodyki pracy sędziego sądu administracyjnego" LexisNexis Warszawa 2008 r., s. 472 i 473). Oczywista bezzasadność polega zatem na tym, że bez konieczności dokładniejszego badania, czy też oceny merytorycznej niewątpliwym jest, że skarga podlega odrzuceniu. Jak wynika z orzecznictwa przepis art. 247 p.p.s.a. znajduje zastosowanie przede wszystkim w sytuacjach, w których skarga kwalifikuje się do odrzucenia na postawie art. 58 § 1 p.p.s.a. (v. postanowienia NSA z 22 lutego 2012 r., sygn. akt I OZ 1110/11 Lex nr 1120723 oraz z 17 września 2010 r., sygn. akt I OZ 663/10 Lex nr 741910).
W niniejszej sprawie skarga jest oczywiście bezzasadna, bowiem jej przedmiot nie mieści się w kognicji sądu administracyjnego.
W myśl art. 3 § 2 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na:
- 1. decyzje administracyjne;
- 2. postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie, albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;
- 3. postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie;
- 4. inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa;
4a) pisemne interpretacje prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach;
- 5. akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;
- 6. akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;
- 7. akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;
- 8. bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a.
Nadto sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których sądową kontrolę przewidują przepisy ustaw szczególnych (§ 3).
Nie ulega wątpliwości, że skarżący przedmiotem swojej skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie uczynił pismo informacyjne z 13 marca 2015 r., stanowiące w istocie odpowiedź udzieloną przez Ministra Zdrowia na złożoną w trybie Działu VIII Kodeksu postępowania administracyjnego skargę powszechną. Wskazane wyżej zawiadomienie nie stanowi jednak rozstrzygnięcia, aktu lub czynności, określonych w art. 3 § 2 p. p. s. a. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z 25 maja 2006 r., sygn. akt l OSK 457/2006 (LexPolonica nr 408697) postępowanie ze skargi powszechnej ma charakter postępowania administracyjnego uproszczonego, w którym nie ma stron postępowania, nie wydaje się rozstrzygnięć adresowanych do skarżących, a tylko zawiadamia się ich o podjętych działaniach. Postępowanie takie kończy się czynnością materialno-techniczną zawiadomienia skarżących o załatwieniu skargi.
Uwzględniając powyższe, czynność materialno-teczniczna, jaką jest zawiadomienie, nie mieści się w kognicji sądów administracyjnych.
W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 247 p.p.s.a. przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak na wstępie.