Uzasadnienie
R. P. – skarżący w niniejszej sprawie, wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na uchwałę Komisji Egzaminacyjnej II stopnia przy Ministrze Sprawiedliwości w celu rozpatrzenia odwołań od wyników egzaminu adwokackiego z dnia [...] sierpnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia wyniku egzaminu adwokackiego.
W toku postępowania sądowego, skarżący pismami z dnia 22 listopada 2016 r. i z dnia 26 sierpnia 2016 r. r. złożył wniosek o wyłączenie referendarza i sędziego z uwagi na uzasadnione wątpliwości co do jego bezstronności.
Następnie pismem z dnia 20 października 2017 r. skarżący złożył kolejny wniosek o wyłączenie referendarza sądowego.
Zarządzeniem z 27 października 2017 r. skarżący został wezwany do uzupełnienia braków formalnych wniosku o wyłączenie referendarza sądowego i sędziego w terminie 7 dni pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania poprzez wskazanie z imienia i nazwiska referendarza sądowego, którego wyłączenia się domaga, wskazanie z imienia i nazwiska sędziego, którego wyłączenia się domaga oraz uprawdopodobnienie przyczyny uzasadniającej wyłączenie sędziego oraz referendarza sądowego.
Jak wynika z akt sądowych, wezwanie do uzupełnienia braków formalnych wniosku o wyłączenie sędziego i referendarza sądowego zostało doręczone skarżącemu 28 listopada 2017 r. Skarżący nie dopełnił czynności określonych w wezwaniu.
Sąd zarządzeniem z 10 stycznia 2018 r. pozostawił wnioski skarżącego o wyłączenie sędziego i referendarza sądowego bez rozpoznania, ponieważ skarżący nie zastosował się do wezwania do uzupełnienia braków formalnych tych wniosków.
Do rozpoznania pozostał wniosek skarżącego z dnia 20 października 2017 r. o wyłączenie referendarza sądowego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
W myśl art. 19 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – tekst jednolity: Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 (dalej p.p.s.a.), wyłączenie sędziego może nastąpić na wniosek strony, jeżeli istnieje okoliczność tego rodzaju, że mogłaby wywołać uzasadnioną wątpliwość co do jego bezstronności w danej sprawie. Zatem dla możliwości rozpoznania takiego wniosku konieczne jest jednoczesne wskazanie w nim z imienia i nazwiska osoby sędziego, o wyłączenie którego się wnioskuje oraz podanie konkretnej/konkretnych okoliczności, która/które w ocenie strony wnioskującej mogłaby/mogłyby wywołać uzasadnioną wątpliwość co do bezstronności tego konkretnego sędziego w danej sprawie. Brak któregokolwiek z tych elementów powoduje obiektywną niemożność merytorycznego rozpoznania wniosku o wyłączenie sędziego.
Stosownie do art. 24 § 1 p.p.s.a. powyższe uregulowania stosuje się odpowiednio do referendarza sądowego.
Jak wynika z akt sądowych, wniosek, który Sąd obecnie bada, jest kolejnym w niniejszej sprawie zgłoszonym przez skarżącego. Oba wnioski brzmią przy tym identycznie - "o wyłączenia autora zaskarżonego orzeczenia" i oba zostały zawarte w sprzeciwach, złożonych na różne postanowienia referendarza sądowego.
Nadto Sąd ustalił, że skarżący był skutecznie wezwany do uzupełnienia braków formalnych wniosku poprzez wskazanie z imienia i nazwiska referendarza sądowego, którego wyłączenia się domaga oraz poprzez podobnie przyczyny uzasadniającej to wyłączenie. Zatem skarżący posiada wiedzę, że do merytorycznego rozpoznania żądania wyłączenia referendarza sądowego konieczne jest wskazanie zarówno imienia i nazwiska referendarza sądowego, którego wniosek o wyłączenie dotyczy, jak i przyczyny uzasadniającej jego wyłączenie. Pomimo tego, zgłaszając kolejny wniosek o wyłączenie referendarza sądowego skarżący nie zawarł w nim ww. elementów.
Z uwagi na powyższą bierność skarżącego, pomimo posiadanej wiedzy odnośnie niezbędnych elementów wniosku o wyłączenie referendarza sądowego, Sąd uznał, że ponowny wniosek skarżącego o wyłączenie referendarza sądowego, podlega odrzuceniu - zgodnie z art. 22 § 4 p.p.s.a. - jako niezawierający podstaw wyłączenia.
Mając na uwadze powyższe, w oparciu o art. 22 § 4 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.