Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] października 2008 r. Komendant Wojewódzki Policji w [...] cofnął W. W. (dalej – skarżący) pozwolenie na posiadanie broni palnej myśliwskiej. Powołując się na art. 18 ust. 1 pkt 2 oraz art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. Nr 52, poz. 525 ze zm.) – dalej UBiA, wskazał iż w związku z faktem toczącego się przeciwko skarżącemu postępowania karnego o popełnienie przestępstw z art. 297 § 1 k.k. i art. 286 § 1 k.k., skarżący stwarza uzasadnioną obawę, że użyje broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa i porządku publicznego, a zatem pozwolenie na broń musi zostać mu cofnięte.
Pismem z dnia [...] listopada 2008 r. skarżący złożył odwołanie od ww. decyzji. Zarzucił w nim naruszenie prawa materialnego tj. art. 18 ust. 1 pkt 2 i art. 15 ust. 1 pkt 6 UBiA, poprzez ich błędną wykładnię oraz niewłaściwe zastosowanie. Wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy organowi do ponownego jej rozpoznania. Nadto, na podstawie art. 97 § 1 ust. 4 k.p.a. wniósł o zawieszenie postępowania do czasu prawomocnego zakończenia postępowania karnego przeciwko jego osobie. Uznał, że niebawem dojdzie do zakończenia tego postępowania, a w związku z tym wydana przez organ decyzja o cofnięciu pozwolenia na broń, stanie się niezasadna i jako taka sprzeciwi się zasadom wyrażonym w art. 7 i 8 k.p.a.
Komendant Główny Policji postanowieniem nr [...] z dnia [...] listopada 2008 r. odmówił zawieszenia postępowania w sprawie cofnięcia skarżącemu pozwolenia na posiadanie broni palnej myśliwskiej. W ocenie organu, w niniejszej sprawie nie zachodzą okoliczności uzasadniające zawieszenie postępowania administracyjnego, określone w przepisach art. 98 § 1 oraz 97 § 1 ust. 1 – 4 k.p.a., stąd postępowanie winno zostać rozstrzygnięte merytorycznie. Organ wskazał między innymi, że możliwość zawieszenia postępowania uzależniona jest od faktu jego prowadzenia na wniosek strony, tymczasem przedmiotowe postępowanie zostało wszczęte z urzędu.
Skarżący pismem z dnia [...] grudnia 2008 r. wniósł do Komendanta Głównego Policji wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. W uzasadnieniu swojego wniosku nie zgodził się z poglądem wyrażonym przez organ administracji, że wynik postępowania karnego nie będzie miał znaczenia dla merytorycznego zakończenia postępowania administracyjnego w jego sprawie. Wręcz przeciwnie, uznał że wyrok sądu karnego uniewinniający lub umarzający postępowanie karne przesądzi o tym, iż brak będzie podstaw do cofnięcia mu pozwolenia na posiadanie broni.
Postanowieniem nr [...]z dnia [...] grudnia 2008 r. Komendant Główny Policji działając w oparciu o przepisy art. 138 § 1 ust. 1 w związku z art. 144 oraz art. 97 § 1 i art. 98 §1 k.p.a., po rozpatrzeniu wniosku skarżącego o ponowne rozpatrzenie sprawy, utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie z dnia [...] listopada 2008 r. o odmowie zawieszenia postępowania w sprawie cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską. Organ podtrzymał argumentację wyrażoną w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Dokonał analizy przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego dających podstawę do zawieszenia postępowania i odnosząc ją do okoliczności rozpatrywanej sprawy stwierdził, iż nie istnieją żadne podstawy do zawieszenie z urzędu postępowania toczącego się wobec skarżącego, z którejkolwiek z przyczyn w tych przepisach wskazanych.
Na powyższe postanowienie skarżący wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, wnosząc o jego uchylenie oraz uchylenie postanowienia utrzymanego nim w mocy. Zdaniem skarżącego w obu postanowieniach organ oparł się na błędnej wykładni i niewłaściwym zastosowaniu art. 97 § 1 ust. 4 k.p.a. W dalszej kolejności podtrzymał argumentację zawartą zarówno w odwołaniu od decyzji cofającej mu pozwolenie na posiadanie broni, jak i we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, wniesionym w związku z postanowieniem KGP z dnia [...] listopada 2008 r.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonym postanowieniu, a dodatkowo powołał wyrok WSA w Warszawie (z dnia 11 lipca 2007 r. sygn. akt I SA/Wa 593/07 – niepubl.), w którym Sąd wskazał na warunki zawieszenia postępowania administracyjnego i uzależnił dokonanie tego zawieszenia od wystąpienia wskazanych w art. 97 § 1 ust. 4 k.p.a. przesłanek.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego artykułu kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.
Sąd rozstrzyga przy tym w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi).
Badając skargę wg. powyższych kryteriów Sąd uznał, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zaskarżone postanowienie nie narusza bowiem obowiązującego prawa.
Stosownie do art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., a na takiej podstawie prawnej skarżący wnioskował o zawieszenie postępowania odwoławczego, organ administracji publicznej zawiesza postępowanie, gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd. Z powołanego przepisu wynika zatem wprost, iż przesłanka zawieszenia postępowania na powyższej podstawie zachodzi wówczas, gdy w postępowaniu administracyjnym powstaje zagadnienie wstępne wymagające uprzedniego rozstrzygnięcia.
Taka przesłanka, co trafnie stwierdził organ, w sprawie nie zachodzi. W doktrynie, jak i jednolitym w tym względzie orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że pod pojęciem zagadnienia wstępnego rozumie się sytuacje, w których wydanie orzeczenia w sprawie będącej przedmiotem postępowania uwarunkowane jest rozstrzygnięciem zagadnienia prawnego, które ze względu na jego przedmiot należy do kompetencji innego organu państwowego niż ten przed którym toczy się postępowanie w sprawie głównej (w tym przypadku postępowanie w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń).
Podkreślić przy tym należy, że musi istnieć związek przyczynowy między rozstrzygnięciem sprawy administracyjnej a zagadnieniem wstępnym. Brak takiego związku wyklucza możliwość zawieszenia postępowania na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a.
Decyzją z dnia [...] października 2008 r. organ I instancji cofnął skarżącemu pozwolenie na broń stwierdzając, iż z uwagi na prowadzone przeciwko stronie postępowanie karne o czyn z art. 297 § 1 k.k. i art. 286 § 1 k.k. tj. przestępstwo przeciwko mieniu, istnieje uzasadniona obawa, o której mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji. Stosownie do powołanego przepisu, w zw. z art. 18 ust. 1 pkt 2 tej ustawy organ cofa pozwolenie na broń osobom, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności tym wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie przestępstw przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu. Wystarczającym do wydania decyzji w tej sprawie jest zatem ustalenie, że przeciwko skarżącemu toczy się postępowanie karne o przestępstwo przeciwko mieniu. Kwestia, czy i w jaki sposób zostanie ono zakończone nie jest zatem w niniejszym postępowaniu administracyjnym zagadnieniem wstępnym wymagającym uprzedniego rozstrzygnięcia. Bez znaczenia w tym względzie jest również przekonanie skarżącego, iż w sprawie zapadnie wyrok uniewinniający bądź postępowanie zostanie umorzone.
Brak prawomocnego rozstrzygnięcia w sprawie karnej nie może stanowić uzasadnienia dla przyjęcia, iż w świetle art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. istnieje podstawa do zawieszenia postępowania odwoławczego. W sprawie nie zachodzą również przesłanki do zawieszenia postępowania na podstawie art. 98 k.p.a.
W tym stanie rzeczy Sąd uznał, iż zaskarżone postanowienie odpowiada prawu i na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.