Uzasadnienie
Decyzją z [...] kwietnia 2016 r., nr [...], Główny Inspektor Transportu Drogowego po rozpoznaniu wniosku S. G. (dalej: "skarżący") o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją tego samego organu z [...] lutego 2016 r., nr [...], o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości 1.500 zł za wykonywanie przejazdu po drodze krajowej bez uiszczenia opłaty elektronicznej utrzymał w mocy swoją wcześniejszą decyzję.
Jak wynika z akt administracyjnych, przedmiotowa decyzja została doręczona skarżącemu 6 maja 2016 r. Natomiast skargę na przedmiotową decyzję skarżący złożył 16 czerwca 2016 r. (data stempla pocztowego).
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r., poz. 718, z późn. zm.), dalej: "p.p.s.a.", skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Jednocześnie stosownie do postanowień art. 83 p.p.s.a. terminy oblicza się według przepisów prawa cywilnego (§ 1), przy czym, jeżeli ostatni dzień terminu przypada na sobotę lub dzień ustawowo wolny od pracy, za ostatni dzień terminu uważa się następny dzień po dniu lub dniach wolnych od pracy (§ 2).
Ponadto w myśl art. 83 § 3 p.p.s.a. oddanie pisma w polskiej placówce pocztowej operatora wyznaczonego w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. – Prawo pocztowe albo placówce pocztowej operatora świadczącego pocztowe usługi powszechne w innym państwie członkowskim Unii Europejskiej, Konfederacji Szwajcarskiej lub państwie członkowskim Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) – stronie umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym, albo polskim urzędzie konsularnym jest równoznaczne z wniesieniem go do sądu.
Dodatkowo stosownie do postanowień art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. Sąd odrzuca skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia.
Jak wynika z przytoczonych powyżej przepisów, merytoryczne rozpoznanie zasadności skargi poprzedzone jest badaniem dopuszczalności jej wniesienia. Polega ono m.in. na sprawdzeniu, czy skarga została wniesiona z zachowaniem terminu określonego w art. 53 § 1 p.p.s.a.
Ze zwrotnego potwierdzenia odbioru zaskarżonej decyzji wynika, że została ona doręczona skarżącemu 6 maja 2016 r. Stosownie do pouczenia zawartego w decyzji, skarżący powinien był wnieść skargę do Sądu za pośrednictwem właściwego organu we wskazanym trzydziestodniowym terminie, którego bieg w związku z art. 83 § 2 p.p.s.a. kończył się 6 czerwca 2016 r. (poniedziałek). Przedmiotową skargę skarżący wniósł natomiast dopiero 16 czerwca 2016 r., tj. 10 dni po upływie terminu.
Mając powyższe na uwadze, Sąd działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia. O zwrocie kosztów orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.