Uzasadnienie
Skarżąca – L. sp. z o.o. z siedzibą w K. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Ministra Infrastruktury z dnia [...] maja 2020 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji.
Zarządzeniem z [...] grudnia 2020 r. wezwano pełnomocnika skarżącej – K. C. do uzupełnienia w terminie 7 dni braków formalnych skargi, przez nadesłanie podpisanej skargi lub skargi podpisanej przez prawidłowo reprezentowany zarząd spółki, pod rygorem odrzucenia skargi.
Pismo wzywające pełnomocnika skarżącej do uzupełnienia ww. braku skargi zostało doręczone 27 stycznia 2021 r., jednak w zakreślonym terminie, tj. do dnia 3 lutego 2021 r. pełnomocnik skarżącej nie wykonał tego wezwania.
W rejestrze Opłat Sądowych w dokumentach księgowych zidentyfikowano wpłaty do tej sprawy (k. 72 – akt sądowych).
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
W myśl art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm., dalej: "Ppsa"), Sąd odrzuca skargę w przypadku gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi, taki sam skutek wywiera brak odpisów skargi. Skarga powinna bowiem czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym (art. 57 § 1 Ppsa).
W myśl powołanego przepisu jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni pod rygorem odrzucenia skargi w związku z art. 58 § 1 pkt 3 Ppsa (por. postanowienie NSA z dnia 2 września 2009 r. sygn. akt I FSK 1453/09).
W niniejszej sprawie, pełnomocnik skarżącej został wezwany do uzupełnienia braków formalnych skargi, przez nadesłanie podpisanej skargi lub skargi podpisanej przez prawidłowo reprezentowany zarząd spółki, pod rygorem jej odrzucenia.
Jak wynika z akt sprawy, wezwanie zostało doręczone skarżącej 27 stycznia 2021 r. (zpo k. 84 – akt sądowych). Termin na wykonanie wezwania upływał więc 3 lutego 2021 r.
Mając na uwadze powyższe Sąd stwierdza, że pomimo iż przy piśmie z 4 lutego 2021 r. (data wpływu na biuro podawcze Sądu) pełnomocnik skarżącej uzupełnił ww. braki skargi, to jednak z uchybieniem terminu zakreślonego przez Sąd na ich uzupełnienie.
Fakt uzupełnienia braków formalnych skargi przez pełnomocnika skarżącej po terminie, ale przed wydaniem niniejszego postanowienia, oznacza bowiem, że skarga nie może otrzymać prawidłowego biegu (por. per analogiam uchwala NSA z dnia 18 grudnia 2013 r. sygn. akt: I OPS 13/13, CBOSA).
W wyżej przywołanej uchwale NSA stwierdził, że złożenie przez skarżącego wymaganych odpisów skargi po wyznaczonym terminie, o którym mowa w art. 49 § 1 Ppsa, ale przed odrzuceniem skargi, oznacza, że skarga nie może otrzymać prawidłowego biegu i podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 Ppsa.
Ponadto NSA prezentował pogląd (m.in. w postanowieniach z dnia 27 marca 2007 r. sygn. akt II OSK 307/07, z dnia 12 listopada 2009 r. sygn. akt II OSK 1728/09, z dnia 1 lutego 2011 r. sygn. akt II OSK 114/11, z dnia 30 marca 2011 r. sygn. akt II OSK 570/11 i z dnia 23 lutego 2012 r. sygn. akt II OSK 338/12), że w sytuacji, gdy strona nadesłała odpisy skargi kasacyjnej po upływie wyznaczonego terminu, to choć w dniu wydania postanowienia o odrzuceniu skargi z powodu nieuzupełnienia jej braków formalnych sąd był już w posiadaniu wymaganych odpisów, postanowienie o odrzuceniu skargi kasacyjnej było zasadne.
Również w doktrynie wyrażono pogląd, że: "Przesłanka określona w art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a. jest spełniona, jeżeli strona została prawidłowo wezwana do usunięcia braku formalnego, został jej zakreślony termin na usunięcie tego braku oraz została poinformowana o skutkach niedochowania zakreślonego terminu." Stwierdzono, że: "Dokonanie czynności przez stronę po upływie wyznaczonego terminu, a przed skierowaniem sprawy na posiedzenie niejawne w przedmiocie odrzucenia skargi, pozostaje bez wpływu na rozstrzygnięcie sądu" (B. Dauter: Metodyka pracy sędziego sądu administracyjnego, Warszawa 2011, s. 208).
Z tych względów Sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 Ppsa, orzekł jak w sentencji postanowienia.