Uzasadnienie
Skarżący, M. A. pismem z dnia 14 lipca 2004 r. złożył skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] maja 2004 r. Nr [...], utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta W. z dnia [...] kwietnia 2004 r. Nr [...], w przedmiocie dokonania zmiany wpisu do ewidencji działalności gospodarczej oraz zakresu określenia przedmiotu działalności gospodarczej.
W dniu 23 sierpnia 2004 r. doręczono skarżącemu (zwrotne potwierdzenie odbioru podpisane osobiście przez skarżącego w aktach sprawy), pismo wzywające do uzupełnienia braków formalnych skargi, poprzez uiszczenie w terminie 7 dni od daty otrzymania pisma wpisu sądowego pod rygorem odrzucenia skargi.
W zakreślonym terminie, który upłynął w dniu 30 sierpnia 2004 r., skarżący wpisu nie uiścił. Natomiast w dniu 3 września 2004 r. (a więc po upływie terminu do uiszczenia wpisu) M. A. złożył osobiście, w biurze podawczym Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na urzędowym formularzu wniosek o przyznanie prawa pomocy, wnosząc o zwolnienie od kosztów sądowych.
Zgodnie z art. 220 § 1 i 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270) skarga od której pomimo wezwania nie został uiszczony w ustawowym terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania należny wpis, podlega odrzuceniu. Z treści art. 243 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wynika, iż prawo pomocy może być przyznanie stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w toku postępowania.
Brzmienie oraz wzajemny stosunek do siebie powołanych powyżej przepisów wskazuje jednoznacznie, iż wniosek o przyznanie prawa pomocy, aby skutecznie przerwać bieg terminu do uiszczenia wpisu, musi być złożony przed upływem ustawowego terminu do jego uiszczenia. Złożenie takiego wniosku po upływie powyższego terminu nie ma wpływu na rygor nieiuszczenia wpisu jakim jest odrzucenie skargi. Z orzecznictwa Sądu Najwyższego wynika, iż powyższy pogląd jest powszechny na gruncie postępowania cywilnego. "Za utrwalony w praktyce sądowej należy uznać pogląd, że złożenie w czasie biegu terminu do uiszczenia opłaty sądowej wniosku o zwolnienie od kosztów sądowych powoduje przerwanie biegu tego terminu i w razie odmowy zwolnienia od kosztów sądowych termin do uiszczenia opłaty sądowej biegnie na nowo od chwili doręczenia ponownego wezwania do jej uiszczenia"(postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 23 lutego 1999, sygn. akt I CKN 1064/97; OSNC 1999/9/153).
Stanowisko to zostało przejęte do postępowania sądowoadministracyjnego. "Strona wezwana do uiszczenia opłaty sądowej może skutecznie wnieść wniosek o zwolnienie jej od kosztów postępowania w siedmiodniowym terminie udzielonym jej przez sąd w wezwaniu do uiszczenia opłaty"(J. P. Tarno, Prawo postępowaniu przed sądami administracyjnymi -Komentarz; LexisNexis, Warszaw, 2004 r., s. 314-315).
W tej sytuacji zasadne wydaje się zacytowanie fragmentu uzasadnienia postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 9 grudnia 2002 r. (sygn. akt III RN 144/02, Wokanda 2003/11/29), które w drodze analogi można odnieść do sprawy niniejszej: "W związku z powyższym należy uznać, że ponowny wniosek strony (...) o całkowite zwolnienie z kosztów sądowych, jako wniesiony po upływie terminu określonego w ponownym wezwaniu (...) do uiszczenia wpisu sądowego, podlegał odrzuceniu. W tej sytuacji odrzucenie skargi z powodu nieuiszczenia wpisu przez skarżącą Spółkę nie naruszyło art. 16 ust. 3 ustawy o kosztach sądowych w sprawach cywilnych, bowiem na skarżącej ciążył(...)obowiązek uiszczenia wpisu"..
Mając powyższe na uwadze na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 i § 3 w zw. z art. 220 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270), Sąd postanowił jak w sentencji.