Uzasadnienie
Decyzją z 7 marca 2024 r., nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. (dalej: "SKO", "Kolegium"), działając na podstawie art. 127 § 2 w związku z art. 17 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2023r. poz. 775, dalej: "K.p.a.") oraz art. 1 i art. 2 ustawy z dnia 12 października 1994r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (Dz. U. z 2018 r. poz. 570 z późn. zm.) utrzymało w mocy na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a., decyzję z 29 listopada 2021 r. nr [...], Prezydenta m.[....] orzekającej o zatrzymaniu M. T. (dalej: "Strona", "Skarżący"), prawa jazdy nr [...] wydanego 18 maja 2001 r. przez Prezydenta m. [...] nr druku [...] na okres trzech miesięcy tj. od dnia 23.09.2021r. do dnia 23.12.202Ir. włącznie i nadaniu tej decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności.
W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Kolegium wyjaśniło, że 24 września 2021 r. do Prezydenta m. [...] wpłynęła informacja z Komendy Stołecznej Policji, o tym że w 23 września 2021 r. w W., Strona kierując pojazdem, przekroczyła na obszarze zabudowanym dopuszczalną prędkość, prędkość dopuszczalna 80 km/h, prędkość zmierzona 140 km/h. Kolegium wskazało, że z akt sprawy wynika, że Strona przyjęła mandat kamy seria [...] numer [...]. SKO dodało, że z przedstawionego przez Stronę mandatu oraz pokwitowania zatrzymania dokumentu wynika, iż nastąpiło przekroczenie prędkości o 40,5 km/h.
Kolegium następnie wyjaśniło, że 9 listopada 2021 r. do organu I instancji wpłynęło pismo z Wydziału Ruchu Drogowego Komendy [...] Policji wraz z kserokopią notatki urzędowej sporządzonej przez funkcjonariusza Policji dotyczącą zatrzymania Strony. W treści notatki wskazano, iż w mandacie oraz w pokwitowaniu zatrzymania dokumentu omyłkowo wpisano "błędną przekroczoną prędkość o 40,5 km/h zamiast prawidłowej przekroczonej prędkości o 60,5 km/h". Z notatki tej wynika także, że kierujący przy ograniczeniu do 80 km/h poruszał się z prędkością 140,5 km/h.
Pismem z 18 listopada 2021 r. Prezydent m. [...] zawiadomił Stronę o wszczęciu z urzędu postępowania administracyjnego w sprawie zatrzymania prawa jazdy, a 29 listopada 2021 r. Prezydent m. [...] decyzją nr [...], wydaną na podstawie art. 102 ust. 1 pkt 4 oraz ust. 1c ustawy z 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (Dz.U. z 2021 r., poz. 1212, dalej: "u.k.p."), orzekł o zatrzymaniu Stronie prawa jazdy nr [...] wydanego 18 maja 2001 r. przez Prezydenta m. [...] nr druku [...] na okres trzech miesięcy tj. od dnia 23 września 2021 r. do 23 grudnia 2021 r. włącznie i nadał tej decyzji rygor natychmiastowej wykonalności.
Rozpatrując odwołanie od decyzji I instancji Kolegium wyjaśniło, że decyzja wydawana przez właściwego starostę na podstawie art. 102 ust. 1 pkt 4 i ust. 1c u.k.p. nie jest decyzją wydawaną w ramach uznania administracyjnego, a organ administracyjny związany jest uzyskaną informacją w związku z przekroczeniem przez kierowcę dopuszczalnej prędkości o więcej niż 50 km/h na obszarze zabudowanym.
SKO stwierdziło, że w rozpoznawanej sprawie mając na względzie dokumenty przedstawione przez Stronę organ administracyjny przeprowadził postępowanie wyjaśniające, zgodnie ze stanowiskiem Komendy Stołecznej Policji doszło do przekroczenia dopuszczalnej prędkości o więcej niż 50 km/h, w związku z czym organ administracyjny jest tym stanowiskiem związany. SKO uznało, że organ administracyjny I instancji ani też Kolegium nie są organami właściwymi do prowadzenia postępowania w zakresie należącym do właściwości Policji. Kolegium stwierdziło, że organy administracji nie mają żadnych kompetencji w zakresie badania, czy w sposób prawidłowy zostały przeprowadzone czynności kontroli prędkości pojazdu, w związku z tym wszelkie argumenty prowadzące do podważenia ustalonego przez Policję stanu faktycznego w sprawie, nie mogą być uwzględnione.
Skarżący zaskarżył decyzję SKO z 7 marca 2024 r., do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, wnosząc w skardze o uchylenie decyzji obu instancji a w piśmie procesowym z 22 czerwca 2024 r., o zasądzenie kosztów postępowania. Zaskarżonej decyzji Skarżący zarzucił:
- 1) wydanie decyzji z pominięciem stanu faktycznego oraz kluczowego, obiektywnego dowodu, który bezsprzecznie i jednoznacznie wskazywał stan faktyczny odmienny od tego będącego przedmiotem wydanej decyzji,
- 2) oparcie wadliwej decyzji na wątpliwej jakości subiektywnych i nieprawdziwych informacjach, a zatem bezpodstawne sankcjonowanie przez decyzję nieprawdziwego stanu rzeczy - poświadczenie nieprawdy,
- 3) pominięcie część zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego,
- 4) nie odniesienie się przez organ wydający do istotnych wniosków, części zarzutów, istotnych materiałów i okoliczności, pomimo podstaw, a nawet konieczności wzięcia pod uwagę pominiętych materiałów,
- 5) naruszenie szeregu różnych przepisów, w tym w szczególności:
- a) art. 102 ust. 1 pkt 4 oraz ust. 1c u.k.p.
- b) art. 6, art. 7, art. 7a, art. 7b, art. 8, art. 9, art. 11, art. 12 oraz art. 13 K.p.a.,
- c) oraz innych.
- 6) pozbawienie Skarżącego przysługujących mu praw, w szczególności prawa do rzetelnego rozpatrzenia sprawy przez organ oraz prawa do sprawiedliwego rozstrzygnięcia,
- 7) zaniedbania przy rozpatrywaniu sprawy prowadzące do wydania błędnej decyzji i eskalacji sporu,
- 8) brak poszanowania porządku prawnego Rzeczypospolitej Polskiej,
- 9) niegodne urzędników państwowych działania powodujące utratę zaufania obywatela do władzy publicznej,
- 10) bezpodstawne stosowanie nieuzasadnionych represji w stosunku do obywatela,
- 11) współudział w procederze uporczywego nękania obywatela przez osoby reprezentujące tzw. wymiar sprawiedliwości,
- 12) podjudzanie do zachowań wykraczających poza normy społeczne, w tym do łamania prawa,
- 13) wskazanie niewłaściwego organu w postaci Starosty [...] jako tego, który rzekomo miał w sprawie jakiś obowiązek.
W uzasadnieniu skargi Skarżący przedstawił argumentację popierającą zarzuty skargi.
W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskrzonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Po przeanalizowaniu sprawy Sąd uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie bowiem zaskarżona decyzja oraz decyzja I instancji naruszają przepisy prawa w sposób uzasadniający ich uchylenie.
W przedmiotowej sprawie Skarżącemu zostało zatrzymane prawo jazdy na okres trzech miesięcy na podstawie art. 102 ust. 1 pkt 4 i ust. 1c u.k.p.
Zgodnie z art. 102 ust. 1 pkt 4 u.k.p., starosta wydaje decyzję administracyjną o zatrzymaniu prawa jazdy lub pozwolenia na kierowanie tramwajem, w przypadku gdy: kierujący pojazdem przekroczył dopuszczalną prędkość o więcej niż 50 km/h na obszarze zabudowanym. Jak wynika z ust. 1c tego artykułu, starosta wydaje decyzję, o której mowa w ust. 1 pkt 4, 5 lub 7, na okres 3 miesięcy, nadając jej rygor natychmiastowej wykonalności.
W przedmiotowej sprawie, postępowanie administracyjne zostało zainicjowane informacją z Komendy [...] Policji, o tym że w 23 września 2021 r., o godz. 20:19, na ul. W.w Warszawie, Skarżący kierując pojazdem, przekroczył na obszarze zabudowanym dopuszczalną prędkość o więcej niż 50 km/h. Z informacji wynika, że prędkość obowiązująca wynosiła 80 km/h, a prędkość zmierzona – 140 km/h.
Podkreślenia jednak wymaga, że w aktach administracyjnych sprawy znajdują się notarialnie potwierdzone kopie: przyjętego przez Skarżącego mandatu karnego seria [...] numer [...] oraz pokwitowanie zatrzymania dokumentu z 23 września 2021 r. seria [...] nr [...], z których jednoznacznie wynika, iż nastąpiło przekroczenie prędkości o 40,5 km/h.
W aktach administracyjnych sprawy znajduje się również notatka urzędowa sporządzona 7 listopada 2021 r., przez policjanta, który dokonał kontroli drogowej 23 września 2021 r. pojazdu, którym kierował Skarżący i który nałożył na Skarżącego mandat karny. Z notatki wynika, że w mandacie karnym oraz w pokwitowaniu zatrzymania dokumentu omyłkowo zostało wpisane przekroczenie prędkości o 40,5 km/h zamiast prawidłowej przekroczonej o 60,5 km/h. Z notatki wynika, że kierujący przy ograniczeniu 80 km/h poruszał się z prędkością 140,5 km/h.
Należy zatem zauważyć, że powyższe cztery dokumenty stanowiące dowody w niniejszej sprawie zawierają trzy różne informacje o przekroczeniu prędkości przez Skarżącego 23 września 2021 r. Z mandatu karnego oraz pokwitowania zatrzymania dokumentu wynika, że Skarżący przekroczył prędkość o 40,5 km/h. Z informacji inicjującej postępowanie administracyjne w niniejszej sprawie wynika, że Skarżący przekroczył prędkość o 60 km/h. Z notatki urzędowej policjanta wynika natomiast, że Skarżący przekroczył prędkość o 60,5 km/h.
SKO powołując się na uchwałę Naczelnego Sądu Administracyjnego podjętą w składzie 7 sędziów z 1 lipca 2019 r., sygn. akt I OPS 3/18 podniosło, że organ administracyjny związany jest uzyskaną informacją w związku z przekroczeniem przez kierowcę dopuszczalnej prędkości o więcej niż 50 km/h na obszarze zabudowanym i, że organy administracji nie mają żadnych kompetencji w zakresie badania, czy w sposób prawidłowy zostały przeprowadzone czynności kontroli prędkości pojazdu, w związku z tym wszelkie argumenty prowadzące do podważenia ustalonego przez Policję stanu faktycznego w sprawie, nie mogą być uwzględnione.
Sąd zauważa jednak, że w niniejszej sprawie nie chodzi o badanie, czy w sposób prawidłowy zostały przeprowadzone czynności kontroli prędkości pojazdu, lecz o ustalenie, czy w sprawie rzeczywiście doszło do przekroczenia przez Skarżącego dopuszczalnej prędkości o więcej niż 50 km/h na obszarze zabudowanym. W niniejszej sprawie informacja z 23 września 2021 r. pochodząca z Komendy [...] Policji nie może być dla organów administracji wiążąca ponieważ Skarżący przedstawił dwa dokumentu urzędowe zaprzeczające danym wskazanym w tej informacji, co do przekroczonej prędkości. Organ I instancji słusznie podjął czynności zmierzające do wyjaśnienia rozbieżności wynikających z materiału dowodowego, jednak w żaden sposób nie ocenił uzyskanej notatki urzędowej z 7 listopada 2021 r. i nie odniósł jej do pozostałych dowodów w sprawie. Podobnie nie zrobiło tego Kolegium w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji uznając, że jest związane stanowiskiem Komendy [...] Policji w kwestii przekroczenia przez Skarżącego dopuszczalnej prędkości o więcej niż 50 km/h, co wynika zarówno z informacji z 23 września 2021 r. oraz z notatki urzędowej z 7 listopada 2021 r.
W ocenie Sądu organy w niniejszej sprawie nie wyjaśniły w sposób przekonywujący rozbieżności wynikających ze zgromadzonej dokumentacji w zakresie kluczowej dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności, naruszając tym samym przepisy postępowania w sposób mający istotny wpływ na wynik sprawy. W przedmiotowej sprawie na Skarżącego został nałożony mandat karny oraz zostało Skarżącemu zatrzymane prawo jazdy za przekroczenie dozwolonej prędkości o więcej niż 50 km/h na obszarze zabudowanym. Tymczasem z mających potwierdzić tę okoliczność dowodów, a więc mandatu karnego oraz pokwitowania zatrzymania dokumentu wynika, że przekroczenie dopuszczalnej prędkości wynosiło 40,5 km/h. Są to dwa podstawowe dokumenty odnoszące się bezpośrednio do okoliczności istotnej dla rozstrzygnięcia sprawy, które w tym zakresie zakwestionował organ Policji (informacja z 23 września 2021 r. oraz notatka urzędowa z 7 listopada 2021 r.), jednak nie przedstawił żadnego dowodu potwierdzającego Jego stanowisko. Organy administracji natomiast oparły się wyłącznie na niepotwierdzonym w przekonywujący sposób stanowisku organu Policji.
Tymczasem jak wynika z art. 7 K.p.a., w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Organy administracji publicznej są zobowiązane w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy (art. 77 § 1 K.p.a.) i na podstawie całokształtu materiału dowodowego ocenić, czy dana okoliczność została udowodniona (art. 80 K.p.a.).
Sąd stwierdza, że organy obu instancji wydając decyzje w przedmiotowej sprawie nie spełniły powyższych wymogów procedury administracyjnej nie wyjaśniając w sposób nie budzący wątpliwości kluczowej okoliczności faktycznej dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy, a więc czy Skarżący przekroczył dozwoloną prędkości o więcej niż 50 km/h na obszarze zabudowanym.
Rozpoznając ponownie sprawę organ uwzględni powyższe stanowisko Sądu i podejmie działania mające na celu rozstrzygniecie wątpliwości wynikających ze zgromadzonego dotychczas materiału dowodowego.
Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit b) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935), orzekł jak w sentencji wyroku.
O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 i art. 205 § 1 tej ustawy.