Uzasadnienie
Dnia [...] stycznia 2005r. o godzinie 16:28 Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego w [...] na drodze krajowej nr [...] [...] -[...] poddał kontroli drogowej i ważeniu pojazd nr rej. [...] z naczepą [...] przewożący węgiel będący własnością T. S. prowadzącego [...]. W protokole kontroli najpierw stwierdzono, że pojazd zatrzymano na drodze, na której dopuszczalny jest nacisk pojedynczej osi napędowej 100 kN, a następnie stwierdzono, że na drodze o dopuszczalnych naciskach pojedynczej osi napędowej do 98 kN. Stwierdzono również, że dokonano ważenia pojazdu przenośnymi wagami do pomiarów statycznych, których numery wskazano w protokole. W protokole zaznaczono też, że wagi posiadały legalizację Urzędu Miar, a kierowca miał możliwość sprawdzenia zgodności numerów fabrycznych wag ze świadectwami legalizacji. W wyniku ważenia stwierdzono przekroczenie dopuszczalnej masy zespołu o 4,64 t oraz przekroczenie nacisków na pojedynczej osi napędowej o 33,63 kN, a także przekroczenie nacisków na osi składowej potrójnej naczepy o 38,73 kN. Protokół został podpisany przez kierowcę T. S. bez zastrzeżeń.
Decyzją z dnia [...] lutego 2005r. nr [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego w [...] powołując się na art.56 p.2 i art.93 ust.1 ustawy z dnia 6 września 2001r. o transporcie drogowym /Dz.U. nr 204 z 2004r. poz. 2088/ oraz art.13 ust.1 p.2, art.13g ust.1, art.40c ustawy z dnia 21 marca 1985r. o drogach publicznych/ Dz.U. nr 204 z 2004r. poz.2086/, art.61 ust.1 i 2, art. 64 ust.1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997r. prawo o ruchu drogowym /Dz.U. nr 58 z 2003r. poz. 515 z późn. zmianami/ oraz § 3 ust.1 p.2 w związku z § 57 ust.3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia /Dz.U. nr 32 z 2003r. poz. 262 z późn. zmianami/ nałożył na skarżącego karę pieniężną w wysokości 5.850 zł.
W uzasadnieniu wyjaśnił sposób obliczenia wysokości kary i wskazał, że za przekroczenie dopuszczanej masy całkowitej pojazdu członowego do 10 t włącznie wymierzył karę 600,00 zł, bowiem przekroczenie dopuszczalnego nacisku wyniosło 4,64 kN. Powołał się na lp.7 p.2 lit.a załącznika nr 2 do ustawy o drogach publicznych.
Za przekroczenie o 33,63 kN dopuszczalnego nacisku na pojedynczej osi napędowej pojazdu o zawieszeniu pneumatycznym - wymierzył karę 2970,00 zł. Powołał się na lp.5 p.8 lit.c i d załącznika nr 2 do ustawy o drogach publicznych.
Za przekroczenie o 38,73 kN nacisku dopuszczalnego dla potrójnej osi przyczep i naczep - wymierzył karę 2280,00zł. Powołał się na lp.5 p.7 lit.c załącznika nr 2 do ustawy o drogach publicznych.
Od tej decyzji odwołał się skarżący. Wskazał, że zaniechano ponownego ważenia pojazdu, a ważenie przeprowadzono w miejscu do tego nie przystosowanym i nie przedstawiono mu aktualnego obmiaru geodezyjnego wystawionego przez uprawnionego geodetę. Nie przedstawiono również legalizacji wag najazdowych.
Główny Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia [...] kwietnia 2005r. nr [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję w całości. Jako podstawę prawną wskazał art.138 § 1 p.2 KPA, art.61 ust.1 i ust.11 cytowanej wyżej ustawy prawo o ruchu drogowym, art.13g ust.1 oraz art.40c ust.1 cytowanej wyżej ustawy o drogach publicznych i lp.5 p.8 lit.c i d, lp.5 p.7 lit.c, lp.7 p.2 lit a załącznika do ustawy o drogach publicznych.
W uzasadnieniu wskazał dopuszczalne naciski, wyniki ważenia, wysokość przekroczeń i sposób obliczenia kar. Zaznaczył, że wagi posiadały legalizację, a miejsca, których dokonuje się pomiarów są zbadane przez odpowiednie i uprawnione do tego jednostki, zaś prowadzący pojazd może zapoznać się każdorazowo z treścią protokołu z badania pochyłości terenu w miejscu ważenia.
Tę decyzję skarżący zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zarzucał naruszenie art.7 i 77 KPA przez nienależyte wyjaśnienie stanu faktycznego oraz naruszenie art.10 KPA przez pozbawienie strony czynnego udziału w postępowaniu. Podnosił, że organ II instancji nie odniósł się do jego zarzutów zawartych w odwołaniu oraz pozbawił stronę możliwości wypowiedzenia się co do zebranego materiału. Ponownie podniósł, że w czasie kontroli nie przedstawiono aktualnego obmiaru geodezyjnego terenu ważenia sporządzonego przez geodetę uprawnionego. W ocenie skarżącego miejsce nie było przystosowane do ważenia, zatem wynik mógł być nieprawidłowy.
Główny Inspektor Transportu Drogowego, w odpowiedzi na skargę wnosił o jej oddalenie i wskazał, że kierowca nie zgłaszał uwag co do sposobu pomiaru. Protokół kontroli ma wagę dokumentu urzędowego i jako taki poświadcza to, co w nim stwierdzono. Organy kontrolne z urzędu znają prawo, w tym przepisy o warunkach metrologicznych pomiarów i obowiązane są je stosować, a w aktach brak dowodów, że warunki te złamano.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art.1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych /Dz.U. nr 153 z 2002r. poz.1269/ sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu, kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zgodnie z art.134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 z 2002r. poz.1270/ dalej zwanej p.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy i nie jest związany zarzutami skargi ani jej wnioskami.
Kontrolując w ten sposób zaskarżone decyzje Sąd stwierdził naruszenie prawa, skarga jest więc uzasadniona.
W sprawie niniejszej z protokołu kontroli nie wynika niestety, że ważenie przebiegało w warunkach zgodnych z uregulowaniami przewidzianymi rozporządzeniem Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 10 lutego 2004r. w sprawie wymagań metrologicznych, którym powinny odpowiadać wagi samochodowe do ważenia pojazdów w ruchu /Dz.U. nr 35 z 2004r. poz. 316/. Rozporządzenie to stanowi w § 5 ust.2, że pomost wagi przenośnej może być ustawiony na jezdni wraz z zespołami najazdowymi, a w § 6 stanowi, że:
"1. Strefa ważenia wagi powinna być wyróżniona na jezdni.
- 2. Powierzchnia jezdni w strefie ważenia powinna być wykonana z betonu i leżeć w jednej płaszczyźnie z możliwością miejscowych odchyleń od tej płaszczyzny nieprzekraczających ±9 mm.
- 3. Pochylenie powierzchni jezdni w strefie ważenia względem poziomu nie powinno przekraczać:
- 1) 1 % w kierunku ruchu pojazdów;
- 2) 2 % w kierunku prostopadłym do kierunku ruchu."
Dalej w § 7 rozporządzenie stanowi, że:
"1. Powierzchnia jezdni lub zespołu najazdowego poza strefą ważenia na długości od styku ze strefą ważenia do styku z kołami skrajnej osi pojazdu o największym rozstawie, gdy koła drugiej skrajnej osi znajdują się na pomoście, powinna leżeć w płaszczyźnie strefy ważenia.
- 2. Powierzchnia jezdni poza strefą ważenia może być pochylona względem płaszczyzny strefy ważenia maksymalnie o 0,5 %.
- 3. Centryczny przejazd pojazdu przez pomost bez możliwości zjazdu kołami poza boczną krawędź pomostu powinien być zapewniony poprzez:
1)odpowiednie ukształtowanie lub oznakowanie bocznych krawędzi jezdni przed pomostem".
Jak wynika z przytoczonych przepisów przygotowanie terenu i ustawienie wag jest szczegółowo uregulowane przepisami prawa. Rzeczą organu jest wykazanie, że ważenie odbywało się zgodnie z powyższymi uregulowaniami i nie wystarczy w tym względzie stwierdzenie, że "organy kontrolne znają prawo i obowiązane są je stosować, a w aktach brak dowodu, że złamano warunki przewidziane prawem".
W aktach sprawy brak jest protokołu pomiaru geodezyjnego terenu sporządzonego przez geodetę uprawnionego, zatem nie wiadomo czy nachylenie terenu, na którym ustawiono wagi było zgodne z wymogami rozporządzenia. W protokole kontroli brak też jakiejkolwiek informacji odnośnie pomiaru geodezyjnego terenu i brak potwierdzenia, że wyniki tego pomiaru okazano kontrolowanemu. W tym stanie rzeczy może budzić wątpliwość czy pomiar ten w ogóle został przeprowadzony. Ponieważ skarżący w odwołaniu kwestionował ustawienie wag i przeprowadzenie pomiaru organ II instancji powinien kwestie te szczegółowo wyjaśnić i udokumentować. Z uwagi na fakt, że mimo zarzutów skarżącego podniesionych w odwołaniu zagadnienia te nie zostały wyjaśnione, należy uznać, że organ z naruszeniem art. 7 i art.77 KPA nie wyjaśnił dokładnie stanu faktycznego sprawy i nie zebrał w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego. Takie działanie organu stanowi istotne uchybienie przepisom postępowania, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy.
Ze wskazanych wyżej względów stosownie do art. 145 § 1 p.1 lit.c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 z 2002r. poz.1270/ Sąd orzekł jak w sentencji i uchylił obie decyzje.
O niewykonywaniu uchylonych decyzji Sąd orzekł na podstawie art.152 p.p.s.a.