Uzasadnienie
Z., mająca status partii politycznej, zwana dalej "skarżącą", pismem z dnia 25 listopada 2003 r., skierowanym do Wojewody [...], zwróciła się o dopuszczenie jej do uczestnictwa na prawach strony w postępowaniu toczącym się z wniosku K. "[...]" SA w D. w przedmiocie uzyskania pozwolenia na spalanie odpadów. Jako podstawę prawną skarżąca wskazała przepis art. 33 ust. 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz. U. Nr 62, poz. 627 ze zm.). Stosownie do tego przepisu organizacje ekologiczne, które, powołując się na miejsce swego działania, zgłoszą chęć uczestniczenia w określonym postępowaniu wymagającym udziału społeczeństwa, uczestniczą w nim na prawach strony; przepisu art. 31 § 4 Kodeksu postępowania administracyjnego nie stosuje się.
Pismem z dnia [...] lutego 2004 r. nr [...], podpisanym z upoważnienia Wojewody [...], doręczonym w dniu 23 lutego 2004 r., odmówiono skarżącej uczestnictwa we wnioskowanym postępowaniu administracyjnym. Uznano brak po stronie skarżącej charakteru organizacji ekologicznej, a ponadto toczące się postępowanie nie wymaga udziału społeczeństwa.
W dniu 5 marca 2004 r. skarżąca wniosła odwołanie, które Wojewoda [...] przesłał wraz z aktami Ministrowi Środowiska. W kolejnym piśmie skarżąca domagała się zmiany decyzji nr [...] Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2004 r., uwzględniającej wniosek K. "[...]" SA w D..
Decyzją z dnia [...] kwietnia 2004 r. nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a., Minister Środowiska umorzył postępowanie odwoławcze, podzielając w całej rozciągłości stanowisko Wojewody [...] co do braku po stronie skarżącej przymiotu organizacji ekologicznej oraz że postępowanie administracyjne nie wymagało udziału społeczeństwa.
W skardze na powyższą decyzję, wniesioną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, skarżąca w odmowie dopuszczenia jej do uczestnictwa w postępowaniu administracyjnym upatruje naruszenie przepisów Konstytucji RP.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Wchodzi więc tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słusznościowych. Ponadto w myśl art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej p.p.s.a., Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Kontrolując zaskarżoną decyzję pod kątem powyższych kryteriów skarga zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja narusza przepisy postępowania administracyjnego, a w szczególności art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a., w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy.
W myśl z art. 5 pkt 5 k.p.a. przez "organizacje społeczne" rozumie się organizacje zawodowe, samorządowe, spółdzielcze i inne organizacje społeczne. Krąg organizacji społecznych powołany wyżej przepis zakreśla nader szeroko. Dlatego brak jest podstaw dla prezentowania stanowiska, zresztą nie uzasadnionego bliżej zarówno przez Ministra Środowiska, jak i Wojewodę [...], odmawiającego partii politycznej, a tym samym skarżącej, statusu organizacji społecznej w rozumieniu przepisu art. 5 pkt 5 k.p.a. Nie ma również przepisu prawa, który stwarzałby partii politycznej ograniczenia w dopuszczaniu jej do uczestnictwa w postępowaniu administracyjnym. Wręcz przeciwnie, przepis art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 27 czerwca 1997 r. o partiach politycznych (Dz. U. z 2001 r. Nr 79, poz. 857 ze zm.), stosownie do którego partia polityczna jest dobrowolną organizacją, występującą pod określoną nazwą, stawiającą sobie za cel udział w życiu publicznym poprzez wywieranie metodami demokratycznymi wpływu na kształtowanie polityki państwa lub sprawowanie władzy publicznej, niewątpliwie zakłada możliwość udziału partii politycznej w postępowaniach administracyjnych dla realizacji celów określonych w statucie.
Reasumując, partia polityczna spełnia kryteria organizacji społecznej w świetle art. 5 pkt 5 k.p.a. Może być zatem dopuszczona do udziału w postępowaniu administracyjnym, stosownie do przepisu art. 31 § 1 k.p.a., a także w sytuacjach, gdy udział w postępowaniu administracyjnym organizacji społecznej dopuszczają przepisy odrębnych ustaw.
Niezależnie od powyższego, zarówno Minister Środowiska, jak i Wojewoda [...], nie uzasadnili swego stanowiska, iż omawiana sprawa nie wymagała udziału społeczeństwa w świetle przepisu art. 33 ust. 1 ustawy Prawo ochrony środowiska, co także było powodem odmowy dopuszczenia skarżącej do udziału we wspomnianym postępowaniu administracyjnym. Jednakże stanowisko to pozostaje w sprzeczności z dopuszczeniem do udziału w omawianym postępowaniu innej organizacji społecznej, a mianowicie Stowarzyszenia Z. (postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2004 r. [...]).
Należy również dostrzec naruszenie przez Wojewodę [...] przepisu art. 33 ust. 2 ustawy Prawo ochrony środowiska, w świetle którego na postanowienie o odmowie dopuszczenia do udziału w postępowaniu organizacji ekologicznej służy zażalenie. Wniosek skarżącej należało zatem załatwić w formie postanowienia, a nie korespondencji. Tym niemniej, powołane pismo Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2004 r. zawierało minimum elementów dla uznania go za postanowienie, gdyż zostało podpisane przez osobę upoważnioną do działania w imieniu Wojewody [...] i zawiera rozstrzygnięcie. Nie pouczono jednakże skarżącej o prawie do wniesienia zażalenia, które powinno być wniesione w terminie 7 dnia (art. 141 § 2 k.p.a.). Wobec niepouczenia skarżącej o prawie wniesienia zażalenia w terminie 7 dni organ odwoławczy mógł sprawę rozpatrzyć bez potrzeby wnoszenia przez skarżącą wniosku o przywrócenie terminu (art. 58 k.p.a.). Takie stanowisko ukształtowane jest w piśmiennictwie (por. J. Borkowski (w) B. Adamiak/J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego, komentarz 6. wydanie, str. 527).
W tym stanie sprawy zaskarżona decyzja podlega uchyleniu (art. 145 § 1 pkt 1 litera c p.p.s.a.).
Na podstawie art. 152 p.p.s.a. stwierdzono, że uchylona decyzja nie podlega wykonaniu.