Uzasadnienie
A. T. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Głównego Inspektora Jakości Handlowej Artykułów Rolno-Spożywczych z dnia [...] marca 2013 r. w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za wprowadzenie do obrotu partii artykułu rolno-spożywczego nieodpowiadającego jakości handlowej określonej w przepisach.
Następnie skarżąca reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Uzasadniając ww. wniosek wskazano, iż jedynym źródłem dochodów strony skarżącej jest prowadzona działalność gospodarcza, która jest zawieszona od 2012 r. ze względu na sezonowość jej profilu. Wskazano, iż skarżąca musi uiszczać konieczne koszty utrzymania siebie i męża, do kosztów tych należą opłaty za mieszkanie, mas-media, koszty wyżywienia. Zdaniem strony, konsekwencje egzekucji kwoty 900 zł mogą być trudne do odwrócenia, a późniejszy zwrot podanej kwoty może nie przywrócić stanu sprzed egzekucji. Działalność gospodarcza prowadzona przez stronę wymaga ciągłych nakładów finansowych, tzn. wydatki na paliwo, ubezpieczenie, przeglądy techniczne, reklamę. Dodano również, że w niedługim czasie zostanie podjęta zawieszona działalność gospodarcza, a egzekucja kary pieniężnej pozbawi skarżącą płynności finansowej i uniemożliwi pokrywanie bieżących, niezbędnych wydatków związanych z prowadzoną działalnością.
W ocenie skarżącej, konsekwencją powyższego może być konieczność zaprzestania prowadzenia działalności. Wskazano również, że mąż skarżącej jest osobą bezrobotną. Do wniosku załączono PIT 11 za rok 2012 dotyczący I. T., PIT 11A za rok 2012 dotyczący skarżącej oraz potwierdzenie przyjęcia wniosku o zawieszenie działalności gospodarczej.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Zgodnie z treścią art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., dalej cytowanej jako "p.p.s.a.") wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże art. 61 § 3 p.p.s.a. stanowi, że po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1 p.p.s.a., jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wykazanie przez stronę skarżącą we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Nadto, uzasadnienie wniosku winno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione. Na stronie ciąży obowiązek wykazania, iż w razie wykonania zaskarżonej decyzji mogłoby to ją narazić ją na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (vide: postanowienie NSA z dnia 25 lipca 2008 r. sygn. akt II OZ 766/08, postanowienie NSA z dnia 5 grudnia 2012 r. sygn. akt II GZ 457/12 oraz postanowienie NSA z dnia 12 marca 2013 r. sygn. akt II GZ 93/13).
W niniejszej sprawie wniosek skarżącej dotyczy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Głównego Inspektora Jakości Handlowej Artykułów Rolno-Spożywczych w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej w kwocie 900 zł.
Uzasadniając złożony wniosek skarżąca wskazała, że egzekucja kary pieniężnej pozbawi ją płynności finansowej i uniemożliwi dokonywanie bieżących wydatków związanych z prowadzoną działalnością gospodarczą, co może skutkować koniecznością zaprzestania jej prowadzenia.
W ocenie Sądu, wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż skarżąca nie wykazała, aby zaistniały przesłanki wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Zauważyć należy, że każda decyzja zobowiązująca do uiszczenia należności pieniężnych pociąga za sobą dolegliwość rodzącą określony skutek w finansach zobowiązanego, a uiszczenie kwoty pieniężnej ze swej natury ma charakter odwracalny. Uzasadniając wniosek skarżąca zobowiązana była skonkretyzować rodzaj szkody grożącej na skutek wykonania zaskarżonej decyzji, stosownie do art. 61 § 3 p.p.s.a. ma to być "znaczna szkoda".
W ocenie Sądu, wykonanie zaskarżonej decyzji poprzez egzekucję kwoty 900 zł nie będzie skutkowało zakończeniem prowadzonej przez skarżącą działalności gospodarczej. Podnieść należy, że w aktach administracyjnych znajduje się oświadczenie skarżącej, z którego wynika, że w 2011 r. osiągnęła przychód w wysokości 9862,96 zł, z przedstawionego dokumentu PIT za 2012 r. wynika, że I. T. osiągnął dochód na kwotę 12 498,75 zł. Co prawda skarżąca podała, że jej mąż jest obecnie osobą bezrobotną, jednak nie przedstawiła na powyższą okoliczność żadnego dokumentu.
Natomiast dokonanie oceny, czy egzekucja kwoty 900 zł pozbawi skarżącą płynności finansowej i uniemożliwi dokonanie bieżących wydatków związanych z prowadzoną działalnością gospodarczą, możliwe byłoby po przedstawieniu przez skarżącą jej sytuacji finansowej wraz z podaniem konkretnych kosztów utrzymania. Na podstawie danych dostępnych na stronie internetowej www.firma.gov.pl Sąd stwierdza, że zgodnie z wpisem z dnia 5 września 2013 r. wznowiono działalność gospodarczą prowadzoną przez skarżącą.
Mając na uwadze powyższe, Sąd na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.