Uzasadnienie
Skarżący J. M. w dniu [...] sierpnia 2012 r. złożył na urzędowym formularzu wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie radcy prawnego w sprawie ze skargi decyzję Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia z dnia [...] maja 2012 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia podlegania obowiązkowi ubezpieczenia zdrowotnego.
Z informacji podanych w formularzu wniosku o przyznanie prawa pomocy oraz z nadesłanych przez J. M. dokumentów wynika, iż skarżący samodzielnie prowadzi gospodarstwo domowe. Źródłem dochodów skarżącego jest świadczenie emerytalne w kwocie 1788 zł netto miesięcznie [...].
Skarżący wskazał, iż ponoszone przez niego niezbędne miesięczne wydatki, tj. czynsz – 307 zł [...], energia elektryczna – około 40 zł [...], gaz – około 70 zł [...], koszty leczenia - około 320 zł [...], telefon komórkowy - około 30 zł, pożyczki i kredyty bankowe - około 1000 zł [...], w znacznej części wyczerpują uzyskiwane dochody.
Zgodnie z art. 246 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270), dalej cyt. jako p.p.s.a., przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie całkowitym następuje, gdy osoba ta wykaże że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Jak podkreślił Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 2 października 2009 r. (sygn. akt II OZ 822/09) udzielenie prawa pomocy jest formą dofinansowania strony postępowania z budżetu państwa i powinno mieć miejsce tylko w sytuacjach, w których zdobycie przez stronę środków na sfinansowanie udziału w postępowaniu jest obiektywnie niemożliwe. Instytucja ta przeznaczona jest przede wszystkim dla osób o bardzo niskich dochodach lub całkowicie tych dochodów pozbawionych, które z uwagi na swą sytuację materialną nie są w stanie pokryć kosztów związanych z postępowaniem sądowym.
Zważając, iż źródłem utrzymania skarżącego jest pobierane przez niego świadczenie emerytalne w wysokości 1788 netto miesięcznie, przy wykazanych niezbędnych miesięcznych wydatkach w kwocie około 767 zł oraz ciążącym na skarżącym zobowiązaniu do spłaty pożyczek bankowych w kwocie 1000 zł miesięcznie, w ocenie rozpoznającego wniosek skarżący nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania.
W związku z powyższym, uznając za zasadne przyznanie skarżącemu prawa pomocy w zakresie całkowitym poprzez zwolnienie go od obowiązku ponoszenia kosztów sądowych oraz ustanowienie radcy prawnego z urzędu, w myśl art. 246 § 1 pkt 1 w zw. z art. 258 § 2 pkt 7) p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.