Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] lipca 2003r. Prezydent W. nałożył na J.K. PTU K. karę pieniężną w wysokości [...] zł za przejazd w dacie [...] lipca 2003r. pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia na trasie W.-Z.-S.. W czasie kontroli pojazdu marki [...] nr rej. [...], którego użytkownikiem był J. K. stwierdzono bowiem przekroczenie dopuszczalnych parametrów pojazdu, tj. przekroczenie dopuszczalnego nacisku na osi II i III oraz przekroczenie dopuszczalnej masy całkowitej.
Wskutek odwołania J. K. od tej decyzji Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. decyzją z dnia [...] października 2003r. uchyliło w całości zaskarżoną decyzję i przekazało organowi I instancji sprawę do ponownego rozpatrzenia.
Organ stwierdził, że wydanie zaskarżonej decyzji w przedmiocie obciążenia karą pieniężną za przejazd bez zezwolenia zespołem nienormatywnym z tego względu, że zostało stwierdzone przekroczenie masy całkowitej pojazdu i przekroczenie na osiach pojazdu z równoczesnym stwierdzeniem, że przedłożony przez stronę dokument dowód rejestracyjny określający parametry dotyczące przedmiotowej sprawy, nie może być dowodem w sprawie z uwagi na wadliwość, bez wcześniejszego przeprowadzenia dowodu przeciwko jego treści stanowi naruszenie obowiązującego prawa.
Po ponownym rozpoznaniu sprawy Dyrektor ds. Infrastruktury w Zarządzie Dróg Krajowych działając w imieniu Prezydenta W. nałożył na J. K. PTU K. karę pieniężną w wysokości [...] zł. Podstawę prawną decyzji stanowiły przepisy art. 19 ust. 5 i art. 13 ust. 2a i 2b, lp. 5, 6 tabeli z ustawy z dnia 21 marca 1985r. o drogach publicznych (tj. Dz.U. z 2000r., nr 71, poz. 838 ze zm.) oraz § 3, 5 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia (Dz.U. Nr 32, poz. 262) i art. 104 k.p.a. Podstawę faktyczną rozstrzygnięcia (tak jak we wcześniejszej decyzji) stanowiło stwierdzenie w czasie kontroli pojazdu nr rej. [...] przekroczenie dopuszczalnych parametrów pojazdu, tj. przekroczenie dopuszczalnego nacisku na II osi o [...] kN, na III osi [...] kN i dopuszczalnej masy całkowitej pojazdu o [...] t i brak zezwolenia na przejazd pojazdem nienormatywnym.
W uzasadnieniu decyzji wskazano, iż w dowodzie rejestracyjnym pojazdu w rubryce o dopuszczalnej masie całkowitej zapisano [...] podczas, gdy powinno być [...]. Jednakże podstawą w sprawie są przepisy powołanego rozporządzenia Ministra Infrastruktury, a wg tych przepisów pojazd trzyosiowy nie może przekraczać wraz z ładunkiem masy 24 t.
W odwołaniu od tej decyzji skarżący zarzucił, iż jest ona całkowicie bezzasadna i wniósł o jej uchylenie podnosząc, iż organ I instancji nie podważył obiektywnego i logicznego uzasadnienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego z [...] sierpnia 2003r. tylko w sposób woluntarystyczny podtrzymał wcześniejszą decyzję.
Decyzją z dnia [...] czerwca 2004r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu podniesiono, że wobec wszczęcia postępowania w sprawie w dniu [...] lipca 2003r. podlega ona rozpatrzeniu wg stanu prawnego obowiązującego przed dniem 24 listopada 2003r. – stosownie do art. 10 ustawy z dnia 14 listopada 203r. o zmianie ustawy o drogach publicznych oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz.U. nr 200, poz. 1953).
Z tego też względu znajdują zastosowanie przepisy ustawy o drogach publicznych w brzemieniu obowiązującym w powyższej dacie. Organ podniósł nadto, iż trzeba odróżnić parametry techniczne pojazdu, takie jak największy dopuszczalny nacisk osi i dopuszczalną masę całkowitą, określone w dowodzie rejestracyjnym pojazdu od parametrów pojazdu wynikających z przepisów powołanego rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002r. i wobec tego powołanie się na parametry pojazdu określone w dowodzie rejestracyjnym nie ma wpływu na wynik sprawy.
W skardze na tę decyzję skarżący wniósł o jej uchylenie oraz uchylenie decyzji ją poprzedzającej zarzucając naruszenie przepisów ustawy z dnia 21 marca 1985r. o drogach publicznych, ustawy z dnia 20 czerwca 1997r. prawo o ruchu drogowym i przepisów wykonawczych, tj. rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002r. w sprawie rejestracji i oznaczenia pojazdów przez przyjęcie, że dane pojazdu określone w dowodzie rejestracyjnym nie mają związku z ogólnymi warunkami technicznymi pojazdów wskazanymi w przepisach wykonawczych, art. 93 Konstytucji i przepisu art. 9 ustawy Prawo o miarach z dnia 11 maja 2001r. (Dz.U. Nr 63, poz. 636 ze zm.) wobec braku regulacji prawnej ważenia pojazdów w dacie dokonania kontroli pojazdu, tj. [...] lipca 2003r. oraz naruszenie art. 7, 8, 77 § 1, 80 i 107 § 3 k.p.a.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. wniosło o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Stosownie do art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu, kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.
Sąd, co w sprawie niniejszej wymaga podkreślenia, rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym Dz.U. nr 153, poz. 1270).
Badając skargę wg powyższych kryteriów Sąd uznał, iż skarga jest uzasadniona, bowiem zaskarżona decyzja narusza prawo w stopniu uzasadniającym jej uchylenie.
Statuowana art. 15 k.p.a. zasada dwuinstancyjności polega na dwukrotnym rozpatrzeniu i rozstrzygnięciu sprawy, co w świetle powołanego przepisu art. 138 k.p.a. i art. 140 k.p.a. oznacza, iż organ odwoławczy nie jest ograniczony ani zakresem postępowania odwoławczego ani zakresem postępowania przeprowadzonego przez organ I instancji ani też jego ustaleniami. Rozpatruje on sprawę ponownie merytorycznie w jej całokształcie dając swym ustaleniom i ocenie wyraz w uzasadnieniu decyzji. Taki bowiem wymóg wynika z art. 107 § 3 k.p.a. W niniejszej sprawie nałożenie kary za przejazd pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia jest skutkiem dokonania w czasie kontroli pojazdu w dacie [...] lipca 2003r. pomiarów nacisku osi i masy całkowitej pojazdu.
Niezależnie zatem od tego, czy i w jakim zakresie strona w odwołaniu podnosi w tej mierze wątpliwości organ odwoławczy winien zatem poczynić ustalenia co do prawidłowości postępowania organu I instancji w tym zakresie.
Z dokonania tej czynności nie zwalnia okoliczność, iż w protokole z zatrzymania i kontroli pojazdu wskazano rodzaj wagi i ich numery fabryczne oraz informację o legalizacji tych urządzeń. Dla pełnej realizacji dyspozycji art. 77 § 1 k.p.a. niezbędne jest bowiem także przedstawienie w materiale dowodowym sprawy świadectw legalizacji urządzeń pomiarowych i odniesienie się do ich treści w uzasadnieniu odnoszącym się do dokonanych w czasie kontroli pojazdu pomiarów. W aktach administracyjnych brak jednak w/w świadectw i organ II instancji w takim aspekcie ustaleń ani też kontroli prawidłowości dokonanych pomiarów nie dokonał. W tej mierze brak bowiem w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji jakichkolwiek odniesień, a jest to szczególnie istotna okoliczność w zw. z wejściem w życie z dniem 1 stycznia 2003r. ustawy o miarach z dnia 11 maja 2001r. i treścią jej przepisów przejściowych.
W odpowiedzi na skargę organ II instancji odniósł się do podniesionej przez skarżącego okoliczności wejścia w życie w dacie 13 marca 2004r. rozporządzenia MSPiPS z dnia 10 lutego 2004r. w sprawie wymagań metrologicznych stwierdzając, iż wejście w życie tych przepisów nie uzasadnia zarzutu, iż organ administracji przystępując do ważenia pojazdu działał nielegalnie. Rzeczą organu II instancji było jednak odniesienie się w swej decyzji do kwestii zgodności z prawem dokonanych czynności ważenia w aspekcie obowiązującego prawa. Powyższe stanowisko, co dodatkowo należy podnieść, bo ocenie sądu podlega decyzja, a nie odpowiedź na skargę, także sprawy pomiarów wagi i ich legalności nie wyjaśnia.
Tym samym wiec organ II Instancji rozpoznał sprawę z naruszeniem art. 7, 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a. mającym, zdaniem Sądu, istotny wpływ na wynik sprawy i o tyle skarga jest uzasadniona. Z tego też względu Sad uznał stosownie do art. 145 § 1 pkt 1 lit. c, iż zaskarżona decyzja narusza prawo w stopniu uzasadniającym jej uchylenie.
Należy jednak podnieść przy tym, iż rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 22 lipca 2002r. w sprawie rejestracji i oznaczania pojazdu (Dz.U. Nr 133, poz. 1123 ze zm.) zostało wydane na podstawie art. 76 ust. 1 powołanej ustawy o ruchu drogowym zaś rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia (Dz.U. z 2003r. nr 32, poz. 262 ze zm.) zostało wydane na podstawie art. 66 ust. 5 tej ustawy. Zakres tych regulacji obejmuje odrębne zagadnienia a przepisy ustawy o drogach publicznych wiążą obowiązek pobierania kar, o których mowa w art. 13 ust. 2a powołanej ustawy w brzemieniu mającym zastosowanie w niniejszej sprawie, z przejazdem bez zezwolenia, określonego przepisami Prawa o ruchu drogowym, pojazdów o masie, naciskach osi lub wymiarach przekraczających wielkości określone w cytowanym rozporządzeniu z dnia 31 grudnia 2002r.
Sąd podziela zatem pogląd wyrażony w wyroku NSA z dnia 20 kwietnia 1998r. sygn. II SA 174/98, jak i stanowisko Samorządowego Kolegium Odwoławczego, że należy odróżnić parametry techniczne pojazdu określone w dowodzie rejestracyjnym, od tych, które zostały określone w w/powołanym rozporządzeniu. W tym względzie zatem zarzuty skargi są niezasadne. Pozostaje jednak do wyjaśnienia kwestia legalności dokonanych pomiarów masy całkowitej i nacisku. W tym stanie rzeczy Sąd orzekł, jak w pkt I sentencji stosownie do art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a., w pkt II na zasadzie art. 152 p.p.s.a. zaś o kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a. i przepisów rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002r. w sprawie opłaty za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz.U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.).