Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją z dnia [...] listopada 2012 r. nr [...] Minister Finansów umorzył jako bezprzedmiotowe postępowanie w przedmiocie odwołania F. Sp. z o.o. (zwaną dalej "skarżącą") od decyzji z dnia [...] lipca 2012 r. nr [...] odmawiającej dokonania zmiany w decyzji Ministra Finansów z dnia [...] maja 2009 r., nr [...] z późn. zm., na mocy której skarżąca uzyskała zezwolenie na prowadzenie salonu gier na automatach w D., w części dotyczącej zabezpieczenia finansowego.
Decyzje wydano w następujących ustaleniach;
Minister Finansów decyzją z dnia [...] lipca 2012 r. odmówił skarżącej zmiany decyzji Ministra Finansów z dnia [...] maja 2009 r. nr [...] z późn. zm., na mocy której skarżąca uzyskała zezwolenie na prowadzenie salonu gier na automatach w D., w części dotyczącej zabezpieczenia finansowego.
Od powyższej decyzji skarżąca odwołała się do Ministra Finansów, który uznał, że postępowanie odwoławcze jest bezprzedmiotowe, w związku z eliminacją z obrotu prawnego zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie salonu gier na automatach w D. Uzasadniając swoje rozstrzygnięcie w sprawie organ wskazał, że pismem z dnia [...] września 2011 r. Izba Celna w K. poinformowała organ, iż skarżąca, pismem z dnia [...] grudnia 2010 r., zgłosiła Urzędowi Celnemu w K. zawieszenie, z dniem [...] grudnia 2010 r., działalności w salonie gier na automatach w D., przy ul. [...], a następnie pismem z dnia [...] czerwca 2011 r., zawiadomiła Urząd Celny w K., że z dniem [...] czerwca 2011 r. planuje wznowić działalność w przedmiotowym salonie.
Następnie, pismem z dnia [...] lipca 2011 r. skarżąca zgłosiła Urzędowi Celnemu w K. ponowne zawieszenie, z dniem [...] lipca 2011 r., działalności w salonie gier na automatach w D., przy ul. Pismem nr [...], które wpłynęło do organu w dniu [...] marca 2012 r., Izba Celna w K. poinformowała, iż skarżąca pismem z dnia [...] lutego 2012 r. ponownie zgłosiła zawieszenie działalności w w/w salonie. Mając na uwadze zgromadzony materiał dowodowy związany z niewykonywaniem przez okres dłuższy niż 6 miesięcy działalności objętej zezwoleniem na prowadzenie salonu gier na automatach w D., postanowieniem z dnia [...] lipca 2012 r. nr [...], organ wszczął z urzędu postępowanie w spawie cofnięcia zezwolenia objętego decyzją z dnia [...] maja 2009 r. nr [...], na mocy której Minister Finansów udzielił skarżącej zezwolenia na prowadzenie salonu gier na automatach w D., przy ul. Minister Finansów po przeprowadzeniu postępowania decyzją z dnia [...] października 2012 r. nr [...] cofnął zezwolenie z dnia [...] maja 2009 r. nr [...] z późniejszymi zmianami na prowadzenie działalności w salonie gier na automatach w D., przy ul. [...].
W związku z podjęciem przez Ministra Finansów decyzji z dnia [...] października 2012 r. usuwającej z obrotu prawnego zezwolenia udzielonego skarżącej na prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie salonu gier na automatach w D., złożone odwołanie skarżącej od decyzji z dnia [...] lipca 2012 r. nr [...] odmawiającej dokonania zmiany w decyzji Ministra Finansów z dnia [...] maja 2009 r. nr [...] z późn. zm., na mocy której F. Sp. z o.o. uzyskała zezwolenie na prowadzenie salonu gier na automatach w D., w części dotyczącej zabezpieczenia finansowego, w ocenie organu stało się bezprzedmiotowe i umorzył postępowanie odwoławcze w tej sprawie.
Od powyższej decyzji skarżąca złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w której wniosła o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji i wniosła zasądzenie od organu na jej rzecz kosztów postępowania według norm przepisanych.
Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie:
- 1) art. 208 § 1 Ordynacji podatkowej przez bezpodstawne jego zastosowanie, w sytuacji, gdy postępowanie powinno być zakończone decyzją merytoryczną, orzekającą co do istoty żądania wniosku,
- 2) art. 128, art. 239a i art. 239e Ordynacji podatkowej przez błędną wykładnię polegającą na wadliwym przyjęciu, że nieostateczna decyzja cofająca zezwolenie na prowadzenie działalności w salonie gier na automatach, jest wykonalna i eliminuje z obrotu prawnego wskazane zezwolenie,
- 3) art. 212 Ordynacji podatkowej przez błędną jego wykładnię i w konsekwencji wadliwe przyjęcie, że przepis ten stał na przeszkodzie wydaniu w sprawie decyzji merytorycznej, orzekającej co do istoty żądania wniosku.
W odpowiedzi na skargę organ II instancji wnosząc o jej oddalenie, podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje;
Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku- Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.
Z kolei przepis art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270, dalej p.p.s.a.) stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne.
W wyniku tej kontroli decyzja może zostać uchylona zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a), b), c) p.p.s.a. w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania.
Z przepisu art. 134 § 1 p.p.s.a. wynika z kolei, że Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Wykładnia powołanego wyżej przepisu wskazuje, że Sąd ma prawo ale i obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został w skardze podniesiony.
Mając powyższe kryteria na uwadze Sąd uznał, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Podstawę prawną jej wydania stanowił przepis art. 233 § 1 pkt 3 w zw. z art. 208 § 1 oraz art. 212 Ordynacji podatkowej oraz art. 8 ustawy o grach hazardowych. Ostatni z wymienionych przepisów do postępowań w sprawach określonych w ustawie o grach hazardowych nakazuje stosować odpowiednio przepisy Ordynacji podatkowej, chyba, że ustawa stanowi inaczej.
Z powyższych względów organ odwoławczy umarzając postępowanie odwoławcze powołał się na art. 233 § 1 pkt 3 w związku z art. 208 § 1 Ordynacji podatkowej. Przepisy wskazane wyżej stanowią, że organ odwoławczy po rozpoznaniu odwołania władny jest orzec o umorzeniu postępowania w sytuacji, gdy z jakiejkolwiek przyczyny stało się ono bezprzedmiotowe. Zdaniem organu, taka sytuacja miała miejsce w niniejszej sprawie albowiem w związku z eliminacją z obrotu prawnego zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie salonu gier na automatach w D., bezprzedmiotowe stało się orzekanie w przedmiocie odwołania wniesionego przez spółkę od decyzji odmawiającej dokonania zmiany przedmiotowego zezwolenia w części odnoszącej się do zabezpieczenia finansowego.
Sąd podzielił pogląd organu. Wydając a następnie doręczając stronie decyzję w przedmiocie cofnięcia zezwolenia na prowadzenie salonu gier na autostradach w D. organ po myśli art. 212 Ordynacji wyborczej został nią związany. Z tą chwilą weszła ona do obrotu prawnego otwierając stronie możliwość złożenia w określonym terminie wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy. Wydając decyzję o cofnięciu zezwolenia Minister Finansów zakończył postępowanie w I instancji (art. 207 § 2 Ordynacji podatkowej). W tym sensie przestała istnieć sprawa administracyjna, która miała być rozstrzygnięta w postępowaniu zainicjowanym wnioskiem strony. Dlatego też faktu tego organ nie mógł nie uwzględnić rozpoznając wniosek strony o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją odmawiającą dokonanie zmiany decyzji zezwalającej na prowadzenie salonu gier na automatach w D. w części dotyczącej zabezpieczenia finansowego. Z tych względów nie doszło wbrew twierdzeniom strony do naruszenia art. 233 § 1 pkt 3 w związku z art. 208 § 1 i art. 212 Ordynacji podatkowej.
W chwili wydawania zaskarżonej decyzji, decyzja cofająca zezwolenie była nieostateczna. Zgodnie z art. 239a Ordynacji podatkowej, decyzja nieostateczna, nakładająca na stronę obowiązek podlegający wykonaniu w trybie przepisów o postępowaniu egzekucyjnym w administracji nie podlega wykonaniu, chyba, że decyzji nadano rygor natychmiastowej wykonalności.
Skoro zaś decyzja cofająca zezwolenie nie jest decyzją nakładającą na stronę obowiązek podlegający wykonaniu w trybie przepisów o postępowaniu egzekucyjnym w administracji mimo, że jest nieostateczna podlega wykonaniu.
Z powyższych względów skoro zarzuty skargi okazały się niezasadne Sąd na mocy art. 151 p.p.s.a. orzekł o jej oddaleniu.