Uzasadnienie
Prezes Sądu Okręgowego w [...] decyzją z dnia [...] stycznia 2005 r., na podstawie § 12 ust. 1 pkt 4 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 8 czerwca 1987 r. w sprawie biegłych sądowych i tłumaczy przysięgłych (Dz. U. Nr 18, poz. 112 ze zm.), odmówił ustanowienia S. D. biegłym sądowym w okręgu Sądu Okręgowego w [...] w zakresie psychiatrii.
Decyzja została wydana skutkiem uchylenia przez Ministra Sprawiedliwości uprzednio wydanej przez Prezesa decyzji także odmawiającej S. D. ustanowienia go biegłym. Minister Sprawiedliwości zalecił rozważenie, czy jeden przypadek opóźnienia przez S. D. złożenia dokumentacji w centralnym rejestrze ambulatoryjnym ruchu chorych stanowi, w ocenie Prezesa podstawę do uznania, że S. D. nie daje rękojmi należytego wykonywania obowiązków biegłego sądowego.
Dokonując ponownej analizy materiału dowodowego i przeprowadzając ponowne ustalenia Prezes sądu uznał, iż wymagana przesłanka z § 12 ust. 1 pkt 4 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 8 czerwca 1987 r. w sprawie biegłych sądowych i tłumaczy przysięgłych - dawania rękojmi należytego wykonywania obowiązku biegłego sądowego przez S. D. - nie została spełniona.
Stan sprawy przedstawia się następująco. W dniu [...] września 2001 r. Sąd Okręgowy w [...] zawiadomił Okręgową Izbę Lekarską w [...] o poświadczeniu nieprawdy przez S. D. Wydał on bowiem zaświadczenie z dnia [...] sierpnia 2001 r. o leczeniu skazanego poszukiwanego listem gończym wskazując, iż ten od maja 2001 r. pozostawał w stałym leczeniu ambulatoryjnym Szpitala im. [...] w [...], podczas gdy poszukiwany, jak wynikało z dokumentacji centralnego rejestru ambulatoryjnego ruchu chorych, nigdy nie był w tym szpitalu leczony. Z zaświadczenia wydanego na potrzeby sądu wynikało, iż stan zdrowia skazanego uniemożliwiał stawiennictwo w sądzie.
Wyjaśniając okoliczność leczenia poszukiwanego, S. D. podał w dniu [...] listopada 2001 r. przed Rzecznikiem Odpowiedzialności Zawodowej Okręgowej Izby Lekarskiej w [...], iż dokumentacja leczenia nie trafiła od razu do centralnego rejestru przez jego zaniedbanie.
Prezes sądu analizując kopie historii choroby poszukiwanego stwierdził, iż wynika z niej, że tenże odbywał intensywną terapię ambulatoryjną od dnia [...] maja 2001 r. do [...] sierpnia 2001 r. pod nadzorem i kierunkiem S. D. Dokumentacja ta nie została wprowadzona do centralnego rejestru od dnia [...] maja 2001 r. do dnia [...] września 2001 r. w sytuacji, gdy w dniu [...] sierpnia 2001 r. zostało wystawione zaświadczenie skierowane do sądu.
Od decyzji tej S. D. złożył odwołanie. Skarżący wyjaśnił, iż dokumentacja leczenia D. M. (skazanego poszukiwanego listem gończym) znajdowała się w dokumentacji ambulatorium od samego początku. Nie została jedynie zgłoszona do centralnego rejestru ruchu chorych, bowiem do rejestru nie oddaje się historii choroby, a jedynie zgłasza wizyty. Pacjent od dnia [...] maja 2001 r. do [...] lipca 2001 r. miał wystawiane zwolnienia lekarskie do ZUS oraz wystawione zostało zaświadczenie do sądu. Skarżący stwierdzał, iż o fakcie poszukiwania pacjenta listem gończym dowiedział się z uzasadnienia decyzji. Pacjent był wcześniej (w 2000 r.) leczony psychiatrycznie w Szpitalu im. [...] w [...], gdzie był także hospitalizowany. Skarżący przez przeoczenie nie zgłosił pierwszej wizyty pacjenta więc, w jego ocenie, następne zgłoszenia nie były w centralnym rejestrze przyjmowane z powodu braku danych osobowych.
Minister Sprawiedliwości decyzją z dnia [...] maja 2005 r., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa. utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy.
Odnosząc się do stwierdzenia skarżącego, iż miał obowiązek przekazania do centralnego rejestru ruchu chorych wyłącznie informacji o wizytach pacjenta, organ uznał, że w świetle postanowienia Okręgowego Rzecznika Odpowiedzialności Zawodowej w [...] z dnia [...] listopada 2001 r. umarzającego postępowanie dyscyplinarne, obowiązek taki obejmował przekazanie przede wszystkim dokumentacji dotyczącej leczenia pacjenta. Skarżący przyznał się w postępowaniu dyscyplinarnym do nieprzekazania tej dokumentacji. Dokumentacja o leczeniu pacjenta nie została przez skarżącego zgłoszona do rejestru od maja do września 2001 r. Organ administracji stwierdził, iż skarżący wystawiając zaświadczenie w sierpniu 2001 r., skierowane do sądu, powinien zachować szczególną ostrożność i dopełnić natychmiast czynności, które wcześniej zaniedbał. Zatem ów brak sumienności organ administracji ocenił jako podstawę braku zaufania sądu w powołaniu skarżącego do pełnienia funkcji biegłego sądowego.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie S. D. ponowił argumenty przedłożone w odwołaniu. Skarżący usprawiedliwiał zaniedbanie zgłoszenia do centralnego rejestru dokumentacji leczenia pacjenta tym, że pacjent ten był wcześniej leczony w szpitalu oraz praktyką zgłaszania jedynie wizyt, a nie dokumentacji leczenia, która to praktyka przez cały czas była stosowana w ambulatorium szpitala. Na dowód powyższego skarżący na rozprawie przedłożył pismo (zaświadczenie) K. A. lekarza specjalisty psychiatry z Wojewódzkiej Przychodni Zdrowia Psychicznego Szpitala Specjalistycznego im. [...] w [...], w którym lekarz ten stwierdza, iż do centralnego rejestru ruchu chorych zgłasza się same wizyty pacjentów, a nie ich historie choroby.
Jednocześnie skarżący na rozprawie oświadczył, iż pierwsza wizyta pacjenta na pewno nie była zgłoszona do rejestru, prawdopodobnie dlatego, że były braki w dokumentacji pacjenta któryś z jego danych osobowych. Skarżący nadto podnosił, iż w jego ponad dwudziestoletniej karierze lekarza nigdy nie miał postępowania o naruszenie obowiązków zawodowych oraz postępowania sądowego.
W odpowiedzi na skargę Minister Sprawiedliwości, ponawiając argumenty zawarte w zaskarżonej decyzji, wnosił o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje;
Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych, sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Chodzi więc o kontrolę aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywaną pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słuszności.
Sprawy należące do właściwości sądów administracyjnych rozpoznają, w pierwszej instancji, wojewódzkie sądy administracyjne (art. 3 § 1 w/w ustawy).
W myśl art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Rozpoznając skargę w świetle powołanych wyżej kryteriów należy uznać, iż jest ona niezasadna.
Zaskarżona decyzja administracyjna została oparta w podstawie materialnoprawnej na § 12 ust. 1 pkt 4 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 24 stycznia 2005 r. w sprawie biegłych sądowych (Dz. U. Nr 15, poz. 133). Decyzja Prezesa Sądu Okręgowego w [...] z dnia [...] stycznia 2005 r. za podstawę prawna przyjęła § 12 ust. 1 pkt 4 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 8 czerwca 1987 r. w sprawie biegłych sądowych i tłumaczy przysięgłych (Dz. U. Nr 18, poz. 112 ze zm.), które to rozporządzenie utraciło moc z dniem wejścia w życie rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 24 stycznia 2005 r. w sprawie biegłych sądowych, tj. z dniem 27 stycznia 2005 r. Należy zauważyć, iż istotny przepis dla rozpoznawanej sprawy, zawarty w obu rozporządzeniach (§ 12 ust. 1 pkt 4) nie zmienił ani swojej numeracji ani treści. Stanowi on, iż biegłym może być ustanowiona osoba, która daje rękojmię należytego wykonywania obowiązków biegłego.
Zgodnie z treścią § 1 uprzednio obowiązującego rozporządzenia w sprawie biegłych sądowych i tłumaczy przysięgłych, jak i obecnego w sprawie biegłych sądowych, biegłych sądowych ustanawia przy sądzie okręgowym prezes tego sądu.
Jak wyraził to Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 26 maja 1999 r. (II SA 806/99), który to pogląd Sąd orzekający w sprawie podziela w całości: "Zarówno przepisy Kodeksu postępowania cywilnego (art. 278-291 K.p.c.), jak również przepisy Kodeksu postępowania karnego (art. 176-184 i art. 274 K.p.k.) wymagają od biegłego nie tylko wiedzy i wysokich kwalifikacji, ale także sumienności, rzetelności i bezstronności, co biegły potwierdza w składanym przez siebie przyrzeczeniu przed rozpoczęciem czynności biegłego. Dlatego też każde podejrzenie o brak obiektywizmu i stronniczość w wykonywaniu obowiązków biegłego, brak zrozumienia dla zasady niezawisłości sędziowskiej, powagi i mocy orzeczeń Sądu uprawnia do uznania, że biegły nie spełnia podstawowego warunku rękojmi należytego wykonywania obowiązków biegłego."
W rozpoznawanej sprawie skarżący przyznał, iż nie wypełnił obowiązku zgłoszenia pierwszej wizyty pacjenta do centralnego rejestru ruchu chorych. Powodem tego zaniedbania, jak określił to skarżący, był prawdopodobnie brak pełnych danych osobowych o pacjencie, jakie otrzymał przy pierwszej wizycie. Należy więc zauważyć, iż pacjent był leczony od maja 2001 r. do sierpnia 2001 r., a wymagana dokumentacja została przez skarżącego przekazana do rejestru dopiero w miesiącu wrześniu 2001 r. Przyjmując zatem za fakt, iż skutkiem pewnych braków o danych pacjenta, skarżący nie zgłosił jego pierwszej wizyty, to już przy następnej wizycie powinien obowiązek ten wykonać uzupełniając te dane, albowiem, jak sam podał, jego następne zgłoszenia, skutkiem nieuzupełnienia danych o pacjencie, nie były przyjmowane do rejestru.
Skarżący podnosił, iż nie mógł jako lekarz odmówić pacjentowi udzielenia pomocy i stanowisko takie Sąd orzekający w pełni akceptuje. Jednakże skarżący nie miał obowiązku wydania, poszukiwanemu listem gończym pacjentowi, zaświadczenia kierowanego do sądu, w sytuacji gdy, jako lekarz, nie dopełnił obowiązku wymaganego zgłoszenia pacjenta do rejestru.
Starając się o wpis na listę biegłych sądowych skarżący, wystawiając jednocześnie zaświadczenie skierowane do sądu, co najmniej w tym momencie powinien sprawdzić, czy zostały dopełnione wszystkie wymagania formalne w zakresie ciążącym na lekarzu. Biegły sądowy jest organem pomocniczym dla sądu i wymaga się od niego nie tylko wiadomości specjalistycznych lecz także, co najmniej na równi z nimi, takiego zachowania, które daje sądowi podstawę do absolutnego zaufania sądu do biegłego jako do osoby.
Wojewódzki Sąd Administracyjny, badając zaskarżoną decyzję administracyjną, nie dopatrzył się zarówno w argumentacji jak i prowadzonym postępowaniu przez Prezesa Sądu Okręgowego w [...], jak i Ministra Sprawiedliwości, naruszenia przepisów prawa materialnego lub przepisów postępowania uzasadniających uchylenie decyzji. W sytuacji więc, kiedy brak jest podstaw do uwzględnienia skargi i uchylenia zaskarżonej decyzji administracyjnej, Sąd skargę oddala.
W tych warunkach Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzekł jak w sentencji.