Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] kwietnia 2015 r. Komendant Główny Policji, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i art. 268a k.p.a., art. 26 ust. 3 pkt 7 ustawy z dnia 22 sierpnia 1997 r. o ochronie osób i mienia (Dz. U. z 2014 r. poz. 1099) – także jako ustawa, utrzymał w mocy decyzję S. Komendanta Wojewódzkiego Policji z [...] lutego 2015 r. o skreśleniu K. M. – dalej również jako strona lub skarżąca z listy kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej.
Decyzję wydano w następujących ustaleniach;
Decyzją Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. z [...] lutego 2012 r. wydano K. M. licencję pracownika ochrony fizycznej pierwszego stopnia na czas nieokreślony.
Orzeczeniami psychologicznym i lekarskim nr [...] z [...] sierpnia 2014 r. stwierdzono, że K. M. posiada zdolność do wykonywania zadań pracownika ochrony fizycznej.
W związku z treścią pisma, które wpłynęło do S. Komendanta Wojewódzkiego Policji 2 października 2014 r., wskazującego na schorzenie K. M. niepozwalające jej nadal wykonywać zawodu pracownika ochrony, Komendant Wojewódzki Policji wniósł odwołanie od orzeczenia psychologicznego nr [...] z [...] sierpnia 2014 r. podając, iż według uzyskanej informacji K.M. od 20 lat jest chora na cukrzycę, zażywa insulinę, a spadki cukru powodują u niej przysypianie i inne objawy. Ponadto uzyskano informację o dodatkowym schorzeniu K. M. Orzeczeniem Lekarskim nr [...] z [...] listopada 2014 r. oraz Orzeczeniem Psychologicznym nr [...] z [...] listopada 2014 r. stwierdzono, że K. M. nie posiada zdolności fizycznej i psychicznej do wykonywania zadań pracownika ochrony fizycznej.
K. M. została poinformowana o wystąpienie przesłanki, stanowiącej podstawę do skreślenia z listy kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej z pouczeniem o prawach przysługujących stronie.
Organ I instancji zapoznał stronę z zebranym w sprawie materiałem dowodowym. K. M. nie zgłosiła uwag i wniosków dowodowych.
Po poinformowaniu K. M. o zakończeniu postępowania i prawach strony, decyzją z [...] lutego 2015 r. S. komendant Wojewódzki Policji skreślił K. M. z listy kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej. W uzasadnieniu organ podał, że strona nie posiada zdolności fizycznej i psychicznej do wykonywania zadań pracownika ochrony fizycznej, w związku z czym nie spełnia warunków z art. 26 ust. 3 pkt 7 i z art. 29 ust. 6 pkt 2 ustawy.
Od powyższej decyzji K. M. złożyła odwołanie przedstawiając pozytywne dla niej orzeczenia lekarskie i psychologiczne uprzednio zaskarżone przez organ Policji. K. M. załączyła także notatkę sporządzoną przez lekarza z dyżuru [...], w której lekarz stwierdził poziom cukru u badanej (119) i fakt leczenia się K. M. z powodu cukrzycy. K. M. podniosła, że organ I instancji odwołał się od orzeczeń lekarskich wydanych na podstawie nieprawdziwych informacji na jej temat. Wskazując na długi czas oczekiwania na badania oraz podkreślając (w ocenie strony) negatywne/aroganckie nastawienie przeprowadzających badania stwierdziła, że te okoliczności spowodowały silną reakcję stresową, która była powodem negatywnych wyników badań. Strona wniosła o wyznaczenie kolejnych badań, które w jej ocenie potwierdzą jej zdolności fizyczne i psychiczne do wykonywania zadań pracownika ochrony fizycznej.
W tych ustaleniach Komendant Główny Policji, omawiając przebieg postępowania i zastosowane przepisy oraz odnosząc się do twierdzeń strony, wydał decyzję wymienioną na wstępie. Według organu II instancji orzeczenia lekarskie i psychologiczne wydane na skutek odwołania są ostateczne, eliminując z obrotu orzeczenia pierwszoinstancyjne i mają dla organu wiążący charakter.
Od decyzji K. M. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę domagając się uchylenia decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Komendantowi Głównemu Policji. Decyzji zarzuciła naruszenie:
- - art. 29 ust. 6 pkt 2 w zw. z art. 26 ust. 3 pkt 7 ustawy poprzez wydanie decyzji w oparciu i wadliwe orzeczenie lekarskie i psychologiczne;
- - art. 7 i 77 k.p.a. poprzez wydanie decyzji bez dokładnego wyjaśnienia stany faktycznego, bez uwzględnienia słusznego interesu obywatela oraz bez wszechstronnego rozpatrzenia całego materiału dowodowego.
W uzasadnieniu skarżąca podała, iż w chwili badania miała ważne do [...] sierpnia 2017 r. orzeczenia lekarza i psychologa oraz że została pozbawiona możliwości zakwestionowania negatywnego dla niej orzeczenia lekarza i psychologa.
W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie oraz wnosił o jej oddalenie.
Przy piśmie z dnia [...] października 2015 r. K. M. załączyła orzeczenia psychologiczne nr [...] z [...] czerwca 2015 r. stwierdzające posiadanie zdolności do wykonywania zadań pracownika ochrony fizycznej i nr [...] z dnia [...] czerwca 2015 r. stwierdzające możliwość dysponowania bronią, orzeczenia lekarskie nr [...] z [...] października 2015 r. (orzeczenie ostateczne) stwierdzające możliwość dysponowania bronią i nr [...] z dnia [...] czerwca 2015 r. stwierdzające posiadanie zdolności fizycznej i psychicznej do wykonywania zadań pracownika ochrony fizycznej.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje;
Sprawy należące do właściwości sądów administracyjnych rozpoznają w pierwszej instancji wojewódzkie sądy administracyjne – art. 3 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (j.t. Dz. U. z 2014 r. poz. 1647 ze zm.).
Zgodnie z art. 1 § 1 wymienionej ustawy, sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zatem kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej nie jest sprawowana przez sąd według kryteriów słuszności, lecz dokonywana jest pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi.
Rozpoznając sprawę w świetle powołanych wyżej kryteriów należy uznać, iż skarga nie ma uzasadnionych podstaw dla jej uwzględnienia.
Zdaniem skarżącej wydane w jej sprawie orzeczenia psychologiczne i lekarskie z dnia [...] sierpnia 2014 r. powinny być honorowane przez organ Policji, jako że ich ważność upływała dopiero z dniem [...] sierpnia 2017 r.
Skarżąca jednak wydaje się nie dostrzega, iż na skutek pisma, które wpłynęło do organu [...] października 2014 r., organ Policji odwołał się od tych orzeczeń, skutkiem czego lekarz i psycholog Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w S. wydali orzeczenia stwierdzające u skarżącej brak zdolności psychicznej i fizycznej do wykonywania zadań pracownika ochrony fizycznej. Orzeczenia te, zgodnie z art. 34 ust. 6 ustawy, były ostateczne stając się dla organu Policji wiążące.
Pismo z dnia [...] października 2014 r., będące powodem odwołania się przez organ Policji od orzeczeń psychologicznego i lekarskiego z dnia [...] sierpnia 2017 r., wskazywało na zasłabnięcie skarżącej podczas patrolu, co spowodowane było (jak sugerowano) cukrzycą, na którą skarżąca chorowała. Fakt tej dolegliwości potwierdza notatka załączona przez skarżącą do odwołania, sporządzona z dyżuru [...] przez lekarza, stwierdzająca leczenie się przez skarżącą na cukrzycę.
Zgodnie z art. 26 ust. 3 pkt 7 ustawy pracownik ochrony fizycznej musi posiadać zdolność fizyczną i psychiczną do wykonywania zadań, stwierdzoną orzeczeniami lekarskim i psychologicznym, których ważność nie upłynęła. Ostateczne orzeczenia lekarskie i psychologiczne wydane na skutek odwołania organu Policji stwierdziły u skarżącej niespełnienie tych wymagań ustawowych.
Orzeczenia psychologiczne i lekarskie stwierdzające niespełnianie tych wymagań przez skarżąca organ Policji był obowiązany honorować, a w następstwie, zgodnie z art. 29 ust. 6 pkt 2 ustawy, był obowiązany skreślić K. M. z listy kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej. Nie było zatem podstaw do kwestionowania w skardze prawidłowości zastosowania tego przepisu przez organ administracji, podobnie jak do kwestionowania przepisu art. 26 ust. 3 pkt 7 ustawy.
W ocenie składu Sądu orzekającego w sprawie zarzut naruszenia przepisów postępowania również nie był trafny. Organ Policji przeprowadził postępowania gromadząc dostępny materiał dowodowy w sposób wyczerpujący i materiał ten rozpatrzył i omówił w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Przedłożone przez skarżącą Sądowi orzeczenia lekarskiego i psychologiczne z 2015 r., stwierdzające zdolność K. M. do wykonywania zadań pracownika ochrony fizycznej i stwierdzające możliwość dysponowania bronią, nie istniały w dniu wydania obu decyzji administracyjnych, skutkiem czego nie były także znane organowi administracji w dacie podejmowania obu rozstrzygnięć. Ponieważ Sąd, o czym nadmieniono wcześniej, bada na zgodność z prawem decyzje wydane w rozpoznawanej sprawie oraz zgodność z prawem samego postępowania administracyjnego prowadzącego organ do podjęcia rozstrzygnięcia, nie miał podstaw do stwierdzenia, iż przedłożone przez skarżącą, po wydaniu decyzji ostatecznej, orzeczenia lekarskie i psychologiczne mogły mieć na to postępowanie i na rozstrzygnięcie wpływ. Organ Policji prowadził postępowanie i wydał obie decyzje na podstawie prawidłowo zgromadzonego i dostępnego materiału dowodowego, natomiast obecnie przedłożone przez skarżącą nowe dowody mogą być ewentualnie przedmiotem nowego postępowania administracyjnego.
W tych warunkach Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.