Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] czerwca 2004 roku nr [...] Główny Inspektor Transportu Drogowego, po rozpatrzeniu odwołania od decyzji Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego w [...] z dnia [...] lutego 2004 roku nr [...] o nałożeniu na Z. L. kary pieniężnej w wysokości 3000,00 złotych, utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.
Jako podstawę prawną decyzji organ wskazał art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w związku z art. 5 i 6, art. 92 ust. 1, art. 103 ust. 2 ustawy z dnia 6 września 2001 roku o transporcie drogowym /Dz.U. nr 125, poz. 1371 ze zm./ oraz lp. 1.1.4. załącznika do ustawy.
Podstawę faktyczną rozstrzygnięcia stanowiło wykonywanie transportu drogowego taksówką bez posiadania przez kierowcę – Z. L. wymaganej licencji. Powyższa nieprawidłowość została stwierdzona w dniu [...] stycznia 2003 roku w [...] podczas kontroli pojazdu marki [...] o numerze rejestracyjnym [...], a potwierdzona protokołem kontroli nr [...].
W ocenie Głównego Inspektora Transportu Drogowego, w przedmiotowym stanie faktycznym zachodzą przesłanki do uznania, iż w chwili kontroli doszło do naruszenia przepisów prawa w zakresie ustawy o transporcie drogowym. W dniu [...] stycznia 2004 roku skarżący powinien posiadać stosowną licencję. Obowiązek ten wynikał z art. 5 i 6 ustawy. Wykonywanie transportu drogowego z naruszeniem przepisów ustawy podlega karze pieniężnej, o czym stanowi art. 92 ust. 1 ustawy. Konsekwencją tej normy jest załącznik do ustawy, który pod lp 1.1.4 przewiduje karę w wysokości 3000,00 złotych za wykonywanie przejazdu w ramach transportu drogowego taksówką bez posiadania wymaganej licencji. Zgodnie z art. 103 ust. 2 ustawy przedsiębiorcy prowadzący w dniu wejścia w życie ustawy działalność gospodarczą w zakresie krajowego drogowego przewozu osób mogą ją nadal wykonywać w dotychczasowym zakresie, na podstawie posiadanych uprawnień, przez okres dwóch lat od dnia wejścia wżycie ustawy.
Nie później niż w terminie sześciu miesięcy przed upływem tego okresu przedsiębiorcy ci powinni wystąpić do organu udzielającego licencji z wnioskiem o udzielenie licencji na krajowy transport drogowy osób. Wobec tego, że skarżący nie posiadał wymaganej prawem licencji, działanie organu I instancji nakładające na niego karę pieniężną było prawidłowe i zgodne z prawem.
Skargę na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] czerwca 2004 roku do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego złożył Z. L., w której przedstawił negatywną ocenę rzeczywistości. Brak licencji stanowi z jego strony protest przeciwko występującym nieprawidłowościom. Liczy, że władza lokalna je wyeliminuje.
W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego wnosił o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.
W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną lub postanowienie z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji lub postanowienia. Sąd nie bada więc celowości, czy też słuszności zaskarżonego aktu.
Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (vide: art. 134 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz.U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).
Kontrolując zaskarżoną decyzję z punktu widzenia powyższych kryteriów skarga nie zasługuje na uwzględnienie, jako że zaskarżona decyzja odpowiada prawu.
W sprawie bezsporną okolicznością jest, iż Z. L. wykonywał transport drogowy taksówką bez posiadania wymaganej prawem licencji. Skarżący uzasadnia jej brak podjętym protestem jako wyrazem dezaprobaty wobec sposobu organizacji przewozów taksówkowych w [...]. Wobec tego, że reguluje należności publicznoprawne z tytułu prowadzonej działalności liczy, iż władza w końcu doprowadzi do ich wyeliminowania.
Podnoszone przez skarżącego okoliczności nie mogą zostać uwzględnione albowiem, jak to podniesiono wyżej, sąd kontroluje zaskarżoną decyzję a nie ocenia rzeczywistości. Regulowanie należności publicznoprawnych jest obowiązkiem każdego obywatela i nie rodzi uprawnień do naruszania prawa, w tym wypadku wykonywania transportu drogowego taksówką bez posiadania licencji.
Zaskarżona decyzja odpowiada prawu. Sąd nie stwierdził naruszenia prawa tak materialnego jak i procesowego. W prawidłowo ustalonym stanie faktycznym, Główny Inspektor Transportu Drogowego zastosował właściwe przepisy prawa materialnego. Swoje stanowisko szczegółowo uzasadnił. W ocenie sądu uzasadnienie decyzji odpowiada wymogom art. 107 § 3 k.p.a..
Mając powyższe na uwadze i na zasadzie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sąd orzekł jak w wyroku.