Uzasadnienie
Pismem z dnia 22 czerwca 2016 r. B. sp. z o. o. z siedzibą we W. (dalej także: "skarżąca spółka" lub "strona skarżąca"), reprezentowana przez adwokata, wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Głównego Inspektora Farmaceutycznego z dnia [...] maja 2016 r., nr [...], wydaną w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za naruszenie zakazu reklamy apteki ogólnodostępnej i jej działalności oraz umorzenia postępowania.
Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału VI Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 29 lipca 2016 r. pełnomocnik strony skarżącej został wezwany do uzupełnienia braków formalnych skargi poprzez nadesłanie oryginału lub poświadczonej za zgodność z oryginałem kopii pełnomocnictwa upoważniającego do występowania w imieniu skarżącej spółki przed sądami administracyjnymi (z uwagi na to, iż do skargi załączono jedynie pełnomocnictwo poświadczone przez pełnomocnika substytucyjnego) - w terminie 7 dni - pod rygorem odrzucenia skargi.
Powyższe wezwanie zostało prawidłowo doręczone pełnomocnikowi strony skarżącej w dniu 16 sierpnia 2016 r.(vide: zwrotne potwierdzenie odbioru przesyłki - k. 23 akt sądowych), co w konsekwencji oznaczało, że termin do usunięcia braków formalnych skargi upłynął w dniu 23 sierpnia 2016 r.
Pomimo powyższego wezwania strona skarżąca nie uzupełniła braków formalnych w wyznaczonym terminie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Zgodnie z przepisem art. 49 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm. - dalej: "p.p.s.a."), jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę do jego uzupełnienia lub poprawienia w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej.
Jak stanowi przepis art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., w przypadku nieuzupełnienia w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi sąd ją odrzuca.
Należy zauważyć, że w świetle przepisu art. 46 § 3 p.p.s.a. do wymogów formalnych pisma procesowego zalicza się pełnomocnictwo lub jego wierzytelny odpis, jeżeli pismo wnosi pełnomocnik, który w danej sprawie nie złożył jeszcze tych dokumentów przed sądem.
Zgodnie z art. 37 § 1 p.p.s.a., pełnomocnik obowiązany jest przy pierwszej czynności procesowej dołączyć do akt sprawy pełnomocnictwo z podpisem mocodawcy lub wierzytelny odpis pełnomocnictwa. Adwokat, radca prawny, rzecznik patentowy, a także doradca podatkowy mogą sami uwierzytelnić odpis udzielonego im pełnomocnictwa oraz odpisy innych dokumentów wykazujących ich umocowanie.
W literaturze przyjmuje się zgodnie, iż uprawnienie profesjonalnych pełnomocników do uwierzytelniania dokumentów wykazujących ich własne umocowanie w ramach i na potrzeby postępowania administracyjnego ma charakter wyjątkowy, stąd też powinno być intepretowane ściśle (por. m.in. M. Niezgódka-Medek /w:/ B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, LEX).
Mając na względzie powyższe, Sąd uznał, iż nie jest wystarczające uwierzytelnienie pełnomocnictwa udzielonego pełnomocnikowi głównemu przez pełnomocnika substytucyjnego.
W konsekwencji, zarządzeniem z dnia 29 lipca 2016 r. Przewodniczący Wydziału VI Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wezwał pełnomocnika strony skarżącej do uzupełnienia braków formalnych skargi poprzez nadesłanie oryginału lub poświadczonej za zgodność z oryginałem kopii pełnomocnictwa upoważniającego do występowania w imieniu skarżącej spółki przed sądami administracyjnymi - w terminie 7 dni - pod rygorem odrzucenia skargi.
Pomimo powyższego wezwania, strona skarżąca w zakreślonym terminie nie uzupełniła brakujących dokumentów, co oznacza, że skarga obarczona jest istotnym brakiem formalnym dającym podstawę do jej odrzucenia.
W tej sytuacji, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie - działając na podstawie art. 58 § pkt 3 i § 3 p.p.s.a. - orzekł, jak w pkt. 1 sentencji postanowienia.
Orzekając jednocześnie o zwrocie stronie skarżącej kwoty 100 złotych uiszczonej tytułem wpisu sądowego od skargi, Sąd rozstrzygnął w tym zakresie w oparciu o regulację prawną zawartą w przepisie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.