Uzasadnienie
Decyzją nr [...] z dnia [...] czerwca 2006 r., działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i art. 268 a k.p.a. oraz art. 32 ust. 1 ustawy z dnia 22 sierpnia 1997 r. o ochronie osób i mienia (Dz. U. z 2005r. Dz. U. Nr 145, poz. 1221), Komendant Główny Policji utrzymał w mocy decyzję z dnia [...] kwietnia 2006 r. zawieszającą G. W. licencję pracownika ochrony fizycznej drugiego stopnia.
W uzasadnieniu organ podał, iż w wyniku przeprowadzonego postępowania odwoławczego ustalono, że G. W. postawione zostały zarzuty popełnienia przestępstwa: określonego w art. 278 § 1 k.k., art. 286 § 1 k.k., art. 13 § 1 w związku z art. 286 § 1 k.k. oraz art. 233 § 1 k.k., przy czym przestępstwo z art. 278 i art. 286 są przestępstwami przeciwko mieniu. Komendant stwierdził, iż decyzję zawieszającą prawa wynikające z licencji pracownika ochrony fizycznej drugiego stopnia właściwy organ policji podejmuje w oparciu o sam fakt toczącego się przeciwko stronie postępowania karnego, bez weryfikacji jego ustaleń. Celem przepisu było czasowe odsunięcie od pracy osoby, na której ciążą zarzuty o popełnienie przestępstwa przeciwko dobru, które z mocy ustawy zobowiązana jest chronić. Argumenty G. W., zgłoszone przez niego w odwołaniu, dotyczące jego niekaralności oraz dobrej opinii z miejsca zamieszkania, nie mogą zostać wzięte pod uwagę przez organ odwoławczy, bowiem z treści art. 32 ust. 1 ustawy o ochronie osób i mienia wynika obligatoryjny charakter zawieszenia w przypadku ustalenia okoliczności, o których przepis stanowi.
Za bez znaczenia organ uznał argument, że w sprawie z postawionych zarzutów nie został sporządzony akt oskarżenia, a czyn nie został prawomocnie osądzony. Dla zastosowania instytucji zawieszenia uprawnień, wynikających z przyznanej panu G. W. licencji, wystarczy sam fakt toczącego się postępowania karnego o przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu i mieniu, co w jego przypadku zostało ustalone – stronie przedstawiono zarzuty w dniu [...] grudnia 2005 r. uzupełnione postanowieniem z dnia [...] maja 2006 r., zaś przed Sądem Rejonowym w L. toczy się postępowanie karne o czyn z art. 278 § 1 k.k.
Pan G. W., zwany dalej skarżącym, wniósł na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Stwierdził, iż do chwili obecnej nie był karany, a sprawa dotycząca postępowania w L. została zakończona w dniu [...] czerwca 2006 r. wyrokiem uniewinniającym. W przypadku pozostałych zarzutów, skarżącemu nie został przedstawiony akt oskarżenia, jednak jest w tej sprawie niewinny i z pewnością nie będzie skazany. Wniósł o uchylenie decyzji Komendanta Głównego Policji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Skarżący twierdził, iż wiele kwestii jest mu nieznanych np. nic nie wie o postanowieniu z dnia [...] maja 2006 r. o uzupełnieniu zarzutów, a postępowanie przed Sądem Rejonowym w L. zakończyło się wyrokiem uniewinniającym.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Podtrzymując wyrażone w zaskarżonej decyzji stanowisko, organ wskazał, że argument o pomyślnym dla skarżącego zakończeniu sprawy przed Sądem Rejonowym w L. nie może stanowić podstawy do zmiany decyzji, gdyż postępowanie prowadzone przed tym sądem stanowiło tylko jedną z okoliczności uzasadniających zawieszenie prawa z licencji pracownika ochrony fizycznej drugiego stopnia, a postępowanie w sprawie popełnienia przestępstwa przeciwko mieniu (art. 286 § 1 k.k.) toczy się i nie zostało zakończone prawomocnym rozstrzygnięciem. Organ przyznał, że w uzasadnieniu decyzji zaskarżonej znalazł się błąd – podana została niewłaściwa data postanowienia o uzupełnieniu zarzutów, jednak została ona sprostowania postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2006 r. które zostało odebrane przez skarżącego dnia [...] czerwca 2006 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Stosownie do art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, która to kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej.
Zgodnie z art. 32 ust. 1 ustawy z dnia 22 sierpnia 1997 r. o ochronie osób i mienia (Dz. U. z 2005 r. Nr 145, poz. 1221 ze zm.) Komendant Wojewódzki Policji, w przypadku powzięcia wiadomości o wszczęciu postępowania karnego przeciwko pracownikowi ochrony o przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu i mieniu, zawiesza prawa wynikające z licencji do czasu wydania prawomocnego rozstrzygnięcia w sprawie. Powołany przepis determinuje więc skutek prawny i nie pozostawia wyboru wskazanemu w nim organowi, co oznacza, że rozstrzygając na podstawie art. 32 ust. 1 cyt. ustawy o prawach strony postępowania, organ administracji publicznej – Komendant Wojewódzki Policji – działa w ramach związania administracyjnego. Podejmowanie rozstrzygnięcia w tej formule nakłada na organ jedynie obowiązek ustalenia ponad wszelką wątpliwość okoliczności faktycznych skutkujących zastosowaniem sankcji administracyjnej.
W rozpatrywanej sprawie stan faktyczny wszczęcia przeciwko skarżącemu postępowania karnego o popełnienie przestępstwa z art. 286 § 1 k.k. tj. przestępstwa przeciwko mieniu został udowodniony. Fakt prowadzenia postępowania przygotowawczego przeciwko skarżącemu odnotowała Centralna Baza Danych KSIP (k. 160 akt adm.), a informacja o tym fakcie stała się podstawą do wszczęcia postępowania administracyjnego. Skarżący w piśmie z dnia [...] lutego 2006 r. (k. 166 akt adm.) przyznał, że w sądzie w L. toczy się przeciwko niemu sprawa, w której oczekuje na termin, zaś co do pozostałych, postawionych zarzutów, skarżący stwierdził, iż nie znajdują one potwierdzenia, a akt oskarżenia nie został skarżącemu przedstawiony.
Skarżący nie negował zatem faktu, iż toczy się przeciwko niemu postępowanie karne, twierdził jedynie, że nie jest oskarżonym i nie został skazany żadnym wyrokiem i na tej podstawie domagał się uchylenia decyzji.
Sąd nie podzielił przekonania skarżącego co do naruszenia prawa zaskarżoną decyzją, nie zgodził się również z zaprezentowaną przez skarżącego argumentacją.
Stwierdzony przez organ fakt toczącego się przeciwko skarżącemu postępowania karnego (postępowanie karne jest etapem postępowania karnego i unormowane jest w dziale VII Kodeksu karnego) stanowił wypełnienie przesłanki wskazanej w art. 32 ust. 1 ustawy o ochronie osób i mienia i zobowiązywał właściwy organ policji do zawieszenia skarżącemu prawa wynikającego z przyznanej mu licencji pracownika ochrony fizycznej drugiego stopnia. Wydana zatem przez organ I instancji decyzja w tym przedmiocie jest zgodna z prawem, tak jak odpowiada prawu zaskarżona decyzja utrzymująca ją w mocy. Ponieważ zaskarżone rozstrzygnięcie nie narusza też prawa procesowego, skarga nie jest uzasadniona.
Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi –p.p.s.a. (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) orzekł jak w sentencji.